Μες στης αχλής το γαλάζιο – Πέγιο Γιάβοροβ

10502080_10202755207150289_8950314280998372984_nΣτο παράθυρο στέκω, και κοιτάζω
παιδιά, που παίζουν έξω – είναι δικό τους
το πρωί: πρόσωπα ανέγνοια, φωτισμένα απ’
άνοιξη…

Πόσα, αχ, άνθη είδα μπροστά μου
να πεθαίνουν; Και στέκω και κοιτάζω
κ’ είμαι πλημμυρισμένος αναμνήσεις
κι αθέλητα τα μάτια μου ρωτούνε
μακριά ως εκεί που καταχνιά ‘ναι οι δρόμοι,
τα μονοπάτια…

Ποιος έρχεται τάχα
εδώ, — ποιος, δίχως να γυρίσει, φεύγει
πίσω από τον ορίζοντα — ασημένιων
αψηλάφητων τοίχων;

Μας σταύρωσαν
ζωή και θάνατος, φεύγοντας.

Ποιος όμως
τον ένοxο απ’ τον δίκαιο θα μπόρεσει
να διακρίνει.

Παιδιά, για σας φοβούμαι…….

http://authorsandwriterstooktheirownlives.blogspot.gr/2009/06/34.html

Advertisement

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s