Ολόκληρο το νομοσχέδιο με τα μέτρα που κατατίθεται στη Βουλή

Το Enikonomia δημοσιεύει αποκλειστικά ολόκληρο το νομοσχέδιο που καταθέτει η κυβέρνηση στη Βουλή…

690_1d788e38b89f2b7777e3f81e8559b208

Κατεβάστε το νομοσχέδιο σε μορφή pdf εδώ 

Παρακολουθήστε όλες τις εξελίξεις από το Liveblog του Enikonomia.gr

ΟΥΤΟΠΙΑ – Εντ. Γκαλεάνο

11703096_722271557881329_5634162298291692360_n

” Bρίσκεται στον ορίζοντα, λέει ο Φερνάντο Μπίρι.

Πλησιάζω δυο βήματα, κι εκείνη απομακρύνεται δυο βήματα.

Περπατώ δέκα βήματα, κι ο ορίζοντας κάνει πίσω άλλα δέκα.

΄Οσο κι αν προχωρήσω, δεν θα τη φτάσω ποτέ.

Σε τι χρησιμεύει η ουτοπία;

Γι’ αυτό ακριβώς:για να προχωράμε.”

«La Marseillaise»…..το δικαίωμα στο όνειρο

ΕΠΕΙΔΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΧΕΙ ΞΕΦΥΓΕΙ και η έννοια της Επανάστασης ή της ανυπακοής τείνει να εξαφανιστεί από το καθημερινό λεξιλόγιο και διατηρείται μόνο ως μουσειακό είδος στα ντουλάπια της Ιστορίας ή, στην καλύτερη περίπτωση, έχει γίνει έννοια γιαλαντζί και κυκλοφορεί σαν επικίνδυνο είδος για τη ζωή μας, καλό είναι, να θυμηθούμε κάποιες άλλες επαναστάσεις που δεν αστειεύτηκαν και έγιναν με φωτιά και τσεκούρι, άσχετα αν μετά προδόθηκαν.

This slideshow requires JavaScript.

Κάπως έτσι έπεσε η Βαστίλλη στις 14 ΙΟΥΛΙΟΥ 1789. Να το δούμε το θέμα πως εξελίχτηκε, εν συντομία.

Στις 12 Ιούλη γίνονται οι πρώτες συγκρούσεις ανάμεσα στο λαό και το στρατό. Στις 13 Ιούλη, η πρωτεύουσα αναστατώνεται από τις κωδωνοκρουσίες, που καλούν το λαό να ξεσηκωθεί. Οι δρόμοι και οι πλατείες πλημμυρίζουν από εργάτες, βιοτέχνες, μικρέμπορους, υπαλλήλους και φοιτητές. Ο λαός αρχίζει να οπλίζεται με δεκάδες χιλιάδες όπλα, που άρπαξε από τους στρατώνες.
Αλλά η κυβέρνηση κρατάει στα χέρια της ένα τρομερό φρούριο – τις φυλακές της Βαστίλλης. Continue reading

Οι κακοί έμποροι – Δημήτριος Αντωνίου

EPH.06.16.002
Κύριε, άνθρωποι απλοί
πουλούσαμε υφάσματα,
(κι η ψυχή μας
ήταν το ύφασμα που δεν τ’ αγόρασε κανείς).

Την τιμή δεν κανονίζαμε απ’ την ούγια
η πήχη και τα ρούπια ήταν σωστά
τα ρετάλια δεν τα δώσαμε μισοτιμής ποτέ:
η αμαρτία μας.

Είχαμε μόνο ποιότητας πραμάτεια.
Έφτανε στη ζωή μας μια στενή γωνιά
-πιάνουν στη γη μας λίγο τόπο τα πολύτιμα.

Τώρα, με την ίδια πήχη που μετρήσαμε
μέτρησέ μας, δε μεγαλώσαμε το εμπορικό μας.
Κύριε, σταθήκαμε έμποροι κακοί!

Ο Αρκουδιάρης και η γριά βαριά Αρκούδα

11038731_494441097391434_8992746298476489171_nΚ’ η αρκούδα σηκώνεται πάλι και πορεύεται
υπακούοντας στο λουρί της, στους κρίκους της, στα δόντια της,
χαμογελώντας με τα σκισμένα χείλια της στις πενταροδεκάρες
που τις ρίχνουνε τα ωραία και ανυποψίαστα παιδιά
(ωραία ακριβώς γιατί είναι ανυποψίαστα)
και λέγοντας ευχαριστώ.

Γιατί οι αρκούδες που γεράσανε
το μόνο που έμαθαν να λένε είναι: ευχαριστώ , ευχαριστώ.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Απ’ τα πλέον προσφιλή και γνωστά ποιήματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας η «Σονάτα του σεληνόφωτος», του μεγάλου μας ποιητή, Γιάννη Ρίτσου. Ένα ποίημα που καταπιάνεται με πολλά επιμέρους θέματα της σύγχρονης αστικής ζωής μας. Ξαναδιαβάζω το απόσπασμα με την εικόνα του «Αρκουδιάρη» και της γριάς βαριάς «Αρκούδας». Η ανάγνωση τούτη τη φορά είναι πολιτική, Continue reading