15 Ιουλίου 1965: Επιχείρηση «ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ»

+EΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΡΥΒΑΚΗΣ –  Η σύγκρουση του Κωνσταντίνου με τον Γεώργιο Παπανδρέου

Η Σύγκρουση που προκάλεσε ο Κωνσταντίνος σε βάρος του τότε Πρωθυπουργού και Αρχηγού της Κοινοβουλευτικής και Λαϊκής Πλειοψηφίας, κ. Γεωργίου Παπανδρέου, την 15η Ιουλίου 1965, έγινε καθ΄ υπέρβαση των Συνταγματικών προνομίων Του, όπως αυτά προδιαγράφονταν εις το τότε Σύνταγμα της Βασιλευομένης Δημοκρατίας (Σύνταγμα 1911/ 1952). Ο Κωνσταντίνος κατ’ εκείνο το περιστατικό παραβίασε ωμά και κατάφορα το τότε ισχύον Σύνταγμα.

Παρά το γεγονός, ότι τότε υπήρξαν «θέσεις» Πολιτικών και Νομικών Αξιωματούχων (π.χ. καθηγητού Γ. Σγουρίτσα – εντολοδόχων Πρωθυπουργών και Υπουργών), που αναφανδόν «κάλυψαν» το «κορδόνι» των παράνομων και αντισυνταγματικών πρωτοβουλιών και των ενεργειών του Κωνσταντίνου – που ξεκίνησαν και ώθησαν τη διαφωνία ανάμεσα στο Θρόνο και τον Λαοπρόβλητο Πρωθυπουργό – μέχρι της θεαματικής εκδιώξεως του τελευταίου από την Εξουσία – επειδή αυτός (ο Γεώργιος Παπανδρέου) επιζητούσε την ανάληψη από μέρους του, του Υπουργείου Εθν. Αμύνης.

Η παραβίαση του Συντάγματος της τότε εποχής από το Θρόνο, υπήρξε ΚΑΤΑΦΟΡΗ και ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ.

Ο Κωνσταντίνος, όπως είναι γνωστό, αρνιόταν τότε διαρρήδην το διορισμό του Πρωθυπουργού στη θέση του Υπουργού Εθνικής Αμύνης, που ζητούσε ο τελευταίος, με αποτέλεσμα η διαφωνία των δύο ανδρών να καταλήξει σε Ρήξη, ανάμεσα στο Θρόνο και τον Αρχηγό της Λαϊκής και Κοινοβουλευτικής Πλειοψηφίας, που κορυφώθηκε το απόγευμα της 15ης Ιουλίου 1965 με το πιο πάνω αποτέλεσμα.

Η κατάληξη της διαφωνίας υπήρξε η θέση εκποδών από τη θέση του Πρωθυπουργού του Γεωργίου Παπανδρέου, του Αρχηγού κατ’ εκείνη τη στιγμή της Λαϊκής και Κοινοβουλευτικής Πλειοψηφίας και ο αυτοστιγμεί Διορισμός άλλου και μετά ταύτα και άλλων εντολοδόχων Πρωθυπουργών εκ της τότε Βουλής, που δε διέθεταν την Κοινοβουλευτική και την Λαϊκή Δεδηλωμένη κατ’ εκείνη τη στιγμή.

Τα ερωτήματα που οι πρωτοβουλίες και οι ενέργειες του Θρόνου ήγειραν, υπήρξαν αναρίθμητα.

Και από ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ υπενθύμισαν σε όλους μας τις ομοιότητες που παρουσίασε η Σύγκρουση του 1965 προς εκείνη του 1915 του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Α’ προς τον ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟ, εξαιτίας της διαφοράς τους στην τότε Εξωτερική Πολιτική, την οποίαν εις ολόκληρον ο τότε Βασιλεύς διεκδικούσε υπέρ του Θρόνου. (ίδε άρθρα Ελ. Ι. Κοτσαρίδα – «Το χρονικό της κρίσεως – όπου ο συγγραφεύς αναφέρεται στις ομοιότητες του 1965 – 1915).
Ο χρόνος που διαθέτω δεν επαρκεί για να τα ερευνήσω λεπτομερώς και να τα απαντήσω όλα.

Όμως τονίζω εξαρχής ότι πλήρως αποδέχομαι αυτό που διατύπωνε τότε ο Γεώργιος Παπανδρέου (και τελικά κατέστη Λαϊκή κραυγή), όταν απευθυνόμενος προς τον Κωνσταντίνο έλεγε κατ’απάντηση στις ενέργειές του :

« Ποιος κυβερνά αυτό τον Τόπο, ο Βασιλεύς ή ο Λαός?» και τη θέση του τότε Πρωθυπουργού: «Στη Βασιλευομένη Δημοκρατία (στο Πολίτευμά μας) ο Βασιλεύς βασιλεύει και ο Λαός κυβερνά».

Μετά τα πιο πάνω θέλω να διατυπώσω μερικά από τα ερωτήματα, που δεν μπορώ να αγνοήσω ή να υπερπηδήσω πλήρως κατά την ιστορική εξέταση του επεισοδίου.

Ερώτημα 1ον :

Για την ανάληψη και ανάπτυξη της Βασιλικής πρωτοβουλίας υπήρξε προ-συνεννόηση με Πολιτικούς Δημοσιογραφικούς και Οικονομικούς παράγοντες του τόπου εκ της Ενώσεως Κέντρου ή της Πολιτικο – Κοινωνικής ζωής ναι ή όχι?
Ή αντίθετα όλα προέκυψαν τυχαία και αβίαστα ??

Ερώτημα 2ο :

Υπήρξε «αποστασία»? Δηλαδή σημειώθηκε ναι ή όχι Πολιτικο – Ιδεολογική σύγκρουση, ανυπακοή και παρέκκλιση της θέσεως αριθμού βουλευτών από τη θέληση και τις ψηφισμένες αποφάσεις αλλά και αρχές και αξίες, που εξέφραζε κατ’ εκείνη τη στιγμή ο Αρχηγός και η πλειοψηφία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ενώσεως Κέντρου? Η οποία μάλιστα αποκρυσταλλώθηκε σε αντίπαλο κομματικό σχηματισμό, μετά τον κομματικό διχασμό με το μητρικό τους κόμμα? Ακόμη προηγήθηκε ή ακολούθησε από τη Βασιλική πρωτοβουλία συνομωσία ή όχι??

Ερώτημα 3ο:

Ποια υπήρξαν τα μέσα, που χρησιμοποίησαν τα κλιμάκια της Αποστασίας, προκειμένου να επιτύχουν – στην τρίτη προσπάθεια – Κοινοβουλευτική Πλειοψηφία ?

Ερώτημα 4ο :

Χρησιμοποιήθηκαν προκειμένου να επιτευχθεί η τελικώς επιτευχθείσα – στην τρίτη προσπάθεια – πλειοψηφία των 152 βουλευτών για τη στήριξη της Κυβερνήσεως Στέφανου Στεφανόπουλου, αθέμιτα μέσα, έκνομοι ή μη, ανήθικοι ή μη, δελεασμοί, εκβιασμοί και εξαγορές?

Ερώτημα 5ο :

Ποιοι υπήρξαν – εκτός του Κων/νου – εάν υπήρξαν οι πρωταγωνιστές?

Ερώτημα 6ο :

Ποιες υπήρξαν οι επιπτώσεις από την Αποστασία και που οδήγησαν οι συνέπειες της Συνταγματικής και Πολιτικής ανωμαλίας?

Ερώτημα 7ο :

Ποια υπήρξε η κύρια πέτρα του σκανδάλου και Γιατί ο Κωνσταντίνος από αρχής μέχρι τέλους, πεισματικά παρέμεινε στη θέση του για τον πλήρη έλεγχο του Στρατού από το Στέμμα ?

Ερώτημα 8ο :

Εκτός από Δυνάμεις του Εσωτερικού υπήρξαν «Ξένες Δυνάμεις», που συνωμότησαν και συνέπραξαν «υλικά ή ηθικά», μαζί με τις Δυνάμεις της Αποστασίας για την εκθεμελίωση της Λαϊκής Κυριαρχίας και της Ελληνικής Συνταγματικής Τάξης?

Ερώτημα 9ο :

Ποιες ήταν οι συνέπειες των καταγγελιών του Θρόνου μέσα στις Ένοπλες Δυνάμεις?

Ερώτημα 10ο :

Πόσο συνέβαλλε η 15η Ιουλίου στην 21η Απριλίου?

Καθ’ όσον με αφορά στα περισσότερα από τα πιο πάνω ερωτήματα έχω δώσει απάντηση με μια άλλη ευκαιρία :

Ενώ διαρκούσαν οι εργασίες του Επιστημονικού Συνεδρίου, που διοργάνωσε το Ίδρυμα Κων/νου Μητσοτάκη κατά την 18η Μαϊου 2008 – το οποίο μου είχε απευθύνει πρόσκληση, στην οποία όμως δεν ανταποκρίθηκα – θεώρησα χρέος μου να διατυπώσω σε άρθρο μου στην εφημερίδα ΠΑΡΟΝ δέκα (10) θέσεις τις οποίες εδώ επαναφέρω, που εν πολλοίς αποτελούν και απάντηση στα ερωτήματα που πιο πάνω διατύπωσα.

Ιδού τι έγραφα :

1) Η βασική θέση του Γεωργίου Παπανδρέου κατά την 15ην Ιουλίου και μετά ήταν: Στην Βασιλευόμενη Δημοκρατία ο Βασιλεύς βασιλεύει και ο Λαός Κυβερνά. Ήταν ορθή; Εάν ναι, πως δικαιολογούνται συνταγματικά και δικαιώνονται ηθικο-πολιτικά τα εγχειρήματα για την αντικατάσταση του Γεωργίου Παπανδρέου από την Πρωθυπουργία, με τον Νόβα και τους Τσιριμώκο, Στεφανόπουλο;

2) Τάχα ο Κωνσταντίνος με τον Τσιριμώκο και Στεφανόπουλο (2ο και 3ο «εγχείρημα») – που δεν διέθεταν – όπως εξάλλου ούτε ο Νόβας – την λαϊκή και κοινοβουλευτική «δεδηλωμένη», άσκησε Συνταγματικά επιτρεπτό «βασιλικό προνόμιο»; Μήπως το προηγούμενο του Κωνσταντίνου Α’ και Ελευθερίου Βενιζέλου το 1915 έχει αναλογίες και ομοιότητες, αλλά και τραγικές συνέπειες (ίδε το «Κράτος της Θεσσαλονίκης» της εποχής του Εθνικού Διχασμού) ναι ή όχι;

3) Γνωρίζουν – έστω τώρα – οι Πρωταγωνιστές της Αποστασίας πώς κατά το διάστημα 15 Ιουλίου-21 Απριλίου 1967 χρησιμοποιήθηκε η Αποστασία απ’ τον νέο-ΙΔΕΑ (ΕΕΝΑ) για να ανασυγκροτηθεί ο «διαλυμένος» από την Ένωση Κέντρου (Ε.Κ.) και τις κυβερνήσεις της Κρατικός και Παρακρατικός μηχανισμός του «Βαθέως Κράτους» ή του ΝΕΟ-ΙΔΕΑ (ΕΕΝΑ) ή το αγνοούν πλήρως; Γι’ αυτό δεν υπάρχει ευθύνη;

4) Τι γνώριζαν οι πρωταγωνιστές της Αποστασίας και οι Κυβερνήσεις Στεφανόπουλου για τον ΙΔΕΑ – είχαν γνώση του «ΝΑΣΕΡ» και της Ομάδας των Συνταγματαρχών; Εάν κάτι γνώριζαν γι’ αυτά τι έκανε τότε ή μετά, η Κυβέρνηση Στεφανόπουλου για να αποτρέψει τους σκοτεινούς σκοπούς της Ομάδας των Συνωμοτών;

5) Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΣΠΙΔΑ και το «στήσιμό της», αλλά και η ΔΙΚΗ ΑΣΠΙΔΑ δεν δημιούργησαν καμιά υποψία, γνώση, γνώμη και ευθύνη στην Κυβέρνηση Στεφανόπουλου και τους Πρωταγωνιστές της Αποστασίας;

6) Τα ΙΟΥΛΙΑΝΑ του 1965 δεν προβλημάτισαν καθόλου τις Κυβερνήσεις της Αποστασίας και αργότερα τα ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ και οι ΦΩΤΙΕΣ, που «έκαψαν» πολλές φορές την Αθήνα, κατά το καλοκαίρι του 1966 – έργο Προβοκατόρων της Χούντας – δεν «φώτισαν» την Κυβέρνηση Στεφανόπουλου ότι κάποιοι άλλοι το πήγαιναν αλλού; Και για αυτό εργαζόντουσαν;

7) Ποια υπήρξε κατά την γνώμη των πρωταγωνιστών της Αποστασίας η συμμετοχή των ξένων μυστικών υπηρεσιών, αλλά και η επίδραση και επιρροή του Κυπριακού στο Βασιλικό Πραξικόπημα και μετά απ’ αυτό στο προετοιμαζόμενο και πραγματοποιηθέν Χουντικό Πραξικόπημα του 1967;

8) Επειδή κατά την περίοδο 1964-67 ο τότε αρχηγός της ΕΡΕ Παναγιώτης Κανελλόπουλος πολύ προ της Αποστασίας, διακήρυσσε, ότι ήταν έτοιμος να στηρίξει Κυβέρνηση της Ενώσεως Κέντρου χωρίς τον Γεώργιο Παπανδρέου, ερωτώνται οι Πρωταγωνιστές της Αποστασίας κατά πόσο «στηρίχθηκαν» πάνω σ’ αυτό για να προχωρήσουν στα εγχειρήματα ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ;

Αλλά εάν αυτό συνέβη το 1965 γιατί επικρίνεται ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος (αλλά ακόμη και ο Κωνσταντίνος) επειδή στο τέλος 1966-7 αλλάζουν στάση αλλά έμειναν σταθεροί στο στόχο τους να «διώξουν» τον Γεώργιο Παπανδρέου και να εξουδετερώσουν τον Ανδρέα Παπανδρέου; Εξάλλου αυτό έφερε τη Δικτατορία;

9) Επειδή απ’ όσα μάθαμε απ’ το Συμπόσιο – την ευθύνη για το Πραξικόπημα έχουν το «ΜΝΗΜΟΝΙΟ» ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ-ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ και η «ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ» για την ΑΣΥΛΙΑ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, θα ήθελα να ρωτήσω τους Πρωταγωνιστές της Αποστασίας αν τότε έθρεψαν την αξίωση ή έστω την ελπίδα, ότι θα έφταναν στις επόμενες ΕΚΛΟΓΕΣ 1967 ή 1968 μ’ αυτούς στην Κυβέρνηση και με την ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ στις Εκλογές. Ποιος τους το ’χε τάξει και εγγυηθεί;
Ο Κωνσταντίνος με όσα έπραξε από την εποχή του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ και μετά εμφανίζεται να μην έχει ποτέ αποτελέσει παρόμοιο ΕΓΓΥΗΤΗ.

10) Όμως το σπουδαιότερο: στο Συμπόσιο ο κ. Μητσοτάκης ισχυρίστηκε ότι απευθυνόταν παντού και έλεγε ότι πάμε για δικτατορία. Ερωτάται, τι έκανε ο ίδιος και η Κυβέρνηση Στεφανόπουλου για να «ξεδοντιάσει» – ενώ βρισκόταν στην Κυβέρνηση – τις δυνάμεις – τάχα ποιές ήταν τότε αυτές; – που κατά την γνώμη του ετοίμαζαν τη Δικτατορία;

Τα αποδεικτικά στοιχεία των πιο πάνω ισχυρισμών στηρίζονται σε πάμπολες πράξεις και παραλήψεις των πρωταγωνιστών. Ανάμεσα σε αυτά και τα παρακάτω.

Εδώ αρκούμαι να αναφερθώ και να μνημονεύσω σύντομα:
Μου αρκούν να θυμηθώ…

1) Τις ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΥΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ, που αποτέλεσαν τον ΠΡΩΤΟ ΠΥΡΗΝΑ του ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ.

2) Την ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗ «ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ» ΤΟΥ «ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ» ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ εμβάπτισή της στην ΨΗΦΟ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ της ΒΟΥΛΗΣ των «ΑΚΑΤΑΝΟΜΑΣΤΩΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΩΝ».

3) Το Διάγγελμα του Κωνσταντίνου της 1ης /1/1966 περί «μιασμάτων» και «εχθρών του ΕΘΝΟΥΣ», που αποτέλεσε το ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ – ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΟΥ ΘΡΟΝΟΥ, για όσα είχαν προηγηθεί από το καλοκαίρι του 1965 και μετά. Τούτο εμπεριέχει τα βαθύτερα Ιδεολογικο – Πολιτικά ΔΟΓΜΑΤΑ για τους:

1)ΕΧΘΡΟΥΣ του Έθνους –
2)τα ΜΙΑΣΜΑΤΑ της Ελληνικής ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ – και ΕΘΝΟΥΣ αλλά και
3)την αποστολή του ΘΡΟΝΟΥ και του ΣΤΡΑΤΟΥ, που για εκείνη την εποχή αποτελούσαν την «Ασπίδα προστασίας» του Κράτους από τους ΕΧΘΡΟΥΣ του (ίδε άρθρα και λόγους Φαίδωνα Βεγλερή). Και σε άλλα πολλά.

ΟΙ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Κυρίες και Κύριοι,

Η Αποστασία ξεκινά τυπικά και δημόσια με την αποστολή των Bασιλικών Eπιστολών, που αποτέλεσαν την πρώτη Δημόσια βολή στις σχέσεις του Ανωτάτου Άρχοντος εκείνης της περιόδου προς τον Πρωθυπουργού της ιδίας περιόδου Γεώργιο Παπανδρέου, Αρχηγό της Κοινοβουλευτικής και Λαϊκής Πλειοψηφίας, που εκφραζόταν στην τότε Βουλή δια της Ενώσεως Kέντρου με 171 Βουλευτές.

Ι) Στις 8 Ιουλίου 1965, το απόγευμα προς βράδυ, (πριν 44 χρόνια και 5 μήνες) ο Ελληνικός Λαός κατάπληκτος μάθαινε από το Κρατικό Ραδιόφωνο, ότι ο Ανώτατος Άρχων της Ελληνικής Βασιλευομένης Δημοκρατίας ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Β΄ με επιστολή του – την πρώτη από τις 3 (Βασιλικές Επιστολές), που συνολικά απέστειλε προς τον ΓΕΩΡΓΙΟ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ (τις οποίες αργότερα στα «Ιστορικά Δοκίμιά» του ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος ονομάτισε σαν «θλιβερές» και «φοβερές») – κατηγορούσε ευθέως τον Πρωθυπουργό, ότι απέβλεπε να συγκαλύψει ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ για … ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ελεεινής μορφής – για την οποία πραγματικός κατηγορούμενος ήταν ο υιός του ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ και για αυτό αρνιόταν να τον ορκίσει, όπως ο ίδιος αξίωνε «Υπουργό Εθνικής Αμύνης» της Κυβερνήσεως του Ιδίου.

Έτσι από την Κέρκυρα, όπου βρισκόταν εξαπέστειλε προς τον τότε Πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου επιστολή, με την οποία διαμαρτυρόταν και ταυτόχρονα κατηγορούσε (όπως επί λέξει έλεγε) τον Πρωθυπουργό «γιατί δεν τον έχει ενημερώσει επί πολύ καιρό για υποθέσεις του Κράτους», αλλά κύρια γιατί (όπως διατεινόταν) «ζητούσε να αναλάβει το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης για να συγκαλύψει την υπόθεση «ΑΣΠΙΔΑ», η οποία διερευνάτο από τη Στρατιωτική Δικαιοσύνη».

Με την πρώτη επιστολή επί λέξει έλεγε:

α1. «Η τελευταία συνεργασία σας μετ’ εμού εγένετο την 5ην Μαρτίου. Την 29ην Απριλίου, μετά την ορκωμοσίαν των Υπουργών συνωμιλήσαμεν επ’ ολίγον ιδιαιτέρως. Την δε 7ην Μαΐου είχομεν την σύσκεψιν, κατά την οποία συνεζητήθη να σας δεχθώ εις συνεργασίαν, δια να με ενημερώσετε επί των γεννηθέντων τόσων σοβαρών και κρίσιμων θεμάτων. Νομίζω ότι όταν ο Πρωθυπουργός απέχει εκ των συνεργασιών μετά του Βασιλέως δεν λειτουργεί ομαλώς το Κράτος……

Ευρισκόμενος δια τους λόγους ους καλώς γνωρίζετε εις Κέρκυραν, αισθάνομαι, ότι αποτελεί καθήκον μου να σας εκφράσω δια της παρούσης τας σκέψεις μου επί της καταστάσεως της χώρας. Είναι αυτή ανώμαλος και ανησυχητική, καθιστώσα επείγουσαν, κατά την γνώμην μου, την λήψιν ριζικών και αδιαβλήτων από πάσης πλευράς μέτρων αποκαταστάσεως του σοβαρώς κλονισθέντος Κράτους Δικαίου, εδραιώσεως της νομιμότητος και επαναφοράς του αισθήματος της ασφαλείας και της τάξεως…» και συνέχιζε :
“Ανώμαλος κατέστη η κατάστασις αφ’ ης στιγμής εκ της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΚΥΠ), η οποία υπάγεται προσωπικώς και διοικείται υπό προσώπων της απολύτου εμπιστοσύνης σας εξεπορεύθη η επαναστατική συνωμοτική οργάνωσις εις τας Ενόπλους Δυνάμεις, μοναδικόν σκοπόν έχουσα την ανατροπήν του Συντάγματος της χώρας και την επιβολήν Δικτατορίας ελεεινής μορφής, αποκρουστικής εις πάντα ελεύθερον άνθρωπον…”

ΙΙα )
1. Στον πιο πάνω απροσδόκητο «Βασιλικό κεραυνό» ο Γεώργιος Παπανδρέου απήντησε αμέσως. Στην απάντησή του της 9ης Ιουλίου 1965 μεταξύ άλλων έγραφε:

«Μεγαλειότατε….επισημαίνετε ότι από της 7ης Μαΐου δεν υπήρξεν εκ μέρους εμού αίτησις συνεργασίας. Τούτο οφείλεται εις το γεγονός, ότι υφίστατο συνεργασία της Υμετέρας Μεγαλειότητος μετά των Υπουργών Εξωτερικών και Εθνικής Αμύνης, ώστε να λαμβάνετε πλήρη γνώσιν των σχετικών ζητημάτων.
Καθ’όσον με αφορά, ακόμη… ανέμενον την λήξιν της Συνόδου της Βουλής, η οποία συνεχώς και απροόπτως παρετείνετο, ίνα συνεργασθώ μετά της Υμετέρας Μεγαλειότητος επί της γενικής πολιτικής καταστάσεως. Εάν όμως κατ’ αυτό το διάστημα είχατε κρίνει, ότι επεβάλλετο η συνεργασία μας, θα ήτο δυνατόν, όπως συνέβη και άλλοτε, να με είχατε καλέσει. Εν τούτοις, και τώρα, οπότε εθεώρησα επείγουσαν την συνεργασίαν μας, αντί της συναντήσεώς μας που είχα ζητήσει απαντήσατε δια της επιστολής.
Ανέγνωσα με απορίαν την γνώμην υμών ότι υφίσταται εις την χώραν «κατάστασις ανώμαλος και ανησυχητική», κλονισμός του αισθήματος ασφαλείας και του κράτους δικαίου. Ο Τύπος της Δεξιάς κατασκευάζει αυτήν την εικόνα. Συμβαίνει όμως εις την πραγματικότητα το αντίθετον. Υπάρχει πλήρης ηρεμία εις την χώραν και λειτουργεί το Κράτος Δικαίου. Προσεφέραμεν εις τον Λαόν μας και Ελευθερίαν και Νομιμότητα και Τάξιν. Όσαι εκτροπαί εκ της νομιμότητος σημειωθούν, και είναι ελάχισται , κολάζονται από την Δικαιοσύνην. Και έχω απαγορεύσει αυστηρώς πάσαν οχλοκρατικήν εκδήλωσιν.
Καταγγέλεται η ΚΥΠ ως κέντρον «επαναστατικής συνωμοτικής οργανώσεως». Αλλά το πόρισμα του Στρατηγού Σίμου, ο οποίος εξήτασεν 93 αξιωματικούς και 2 ιδιώτας, είναι ότι μόνον εις αξιωματικός της ΚΥΠ θεωρείται ένοχος και εις δύο προϊσταμένους του καταλογίζει μόνον την ευθύνη αμελείας.

Με τον πιο πάνω τρόπο ο Πρωθυπουργός απαντούσε αμέσως και χωρίς καθυστέρηση στην επιστολή «κεραυνό» του Ανωτάτου Άρχοντος.

ΙΙβ) Πριν όμως παραθέσω την ιστορική συνέχεια, που αμέσως μετά επηκολούθησε, θεωρώ απαραίτητο να σημειώσω ότι ιδιαιτέρα εντύπωση σε μένα πάντα έκανε, πως εκτός από την πρώτη επιστολή – και την απάντηση του Γεωργίου Παπανδρέου σε αυτήν – ακολούθησαν ως προετοιμασμένα από καιρό «πυρά βολών κατά ριπές» και όσα άλλα του απέδιδε με δύο άλλες επόμενες βασιλικές επιστολές του Κωνσταντίνου (η πρώτη της 10ης Ιουλίου 1965 και η δευτέρα της 14ης Ιουλίου 1965), που δεν αποτέλεσαν μόνον οιωνεί ανταπάντηση στην πρώτη επιστολή Παπανδρέου, αλλά και επιθετικότερη προέκταση στην από 8ης Ιουλίου 1965 επιστολή του Κωνσταντίνου και την από 9ης Ιουλίου επιστολή – απάντηση του Γεωργίου Παπανδρέου προς τον Κωνσταντίνο, και είχαν γραφεί εξ΄ αρχής με ύφος ετοιμοπόλεμο, εριστικό και προκαταβολικά εχθρικό, που κορυφώθηκε με αυτές και που ουσιαστικά ισοδυναμούσαν προς κήρυξη πολέμου μεταξύ εχθρών και εμπολέμων και όχι υψηλών συνεργατών στην υπηρεσία του αυτού Πολιτεύματος.

Και όλα αυτά πριν από την συνάντηση, η οποία εκκρεμούσε μετά από αίτηση του Πρωθυπουργού (μέσω Χοϊδά) προς τον Ανώτατο Άρχοντα και με τη λογική προσδοκία για αναζήτηση κοινά αποδεκτής λύσης και συνδιαλλαγής και ειρήνευσης μεταξύ τους.

ΙΙΙ) Οι δύο αυτές επιστολές κατά περιεχόμενο, αλλά και προορισμό αξίωναν την υποταγή του Πρωθυπουργού και εκφραστή της Λαϊκής Κυριαρχίας στις Βασιλικές επιλογές. Άλλως διαφαινόταν ότι απειλούσαν την «απόλυσή» του.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η υπό ημερομηνία 10ην Ιουλίου 1965, δεύτερη επιστολή του Κωνσταντίνου, η οποία γράφτηκε πριν καλά – καλά παραληφθεί η απάντηση στην πρώτη επιστολή Παπανδρέου, έγραφε μεταξύ των άλλων τα εξής:

«Διεπίστωσα εκ της από 9ης Ιουλίου επιστολής σας ότι επιμένετε να έχετε την πρόθεσιν την οποίαν δια της προχθεσινής επιστολής μου σας επεσήμανα, να εμφανίζετε κατά σύστημα, ως υφιστάμενον θέμα λειτουργίας του Δημοκρατικού Πολιτεύματος, δημιουργηθέν εξ αιτίας ενεργειών μου, ενώ τοιούτο θέμα δεν υπάρχει, διότι ουδέποτε εγεννήθη. Δεν δύναμαι, δυστυχώς, να αποφύγω την σκέψιν ότι η σκόπιμος εμμονή εις ανύπαρκτον θέμα αποτελεί πρόσχημα δια την εκ μέρους υμών ηθελημένην διατάραξιν των σχέσεών μας. Επιδιώκετε την δημιουργίαν Συνταγματικού θέματος εκ του μη όντος. Με στενοχωρεί η προσπάθειά σας, εάν δε δεν επικρατήσουν εις υμάς σωφρονέστεραι σκέψεις, θα ευρεθώ εις την ανάγκην, εκ καθήκοντος προασπίσεως της Συνταγματικής τάξεως και της ομαλότητος, να καταγγείλω προς τον Ελληνικόν Λαόν τας προθέσεις σας.»

ΙV) Όμως το αποκορύφωμα της «αυτοκρατορικής» αλαζονείας αλλά και πείσματος και μεγαλείου!!! – σε βαθμό παράνοιας – ήταν χωρίς αμφιβολία η τρίτη επιστολή, που απεστάλη προς τον Πρωθυπουργό πριν καν υπάρξει απάντηση προς την δεύτερη προς αυτόν επιστολή κατά την 14ην Ιουλίου 1965 – ακριβώς την παραμονή της επισκέψεως και συναντήσεως των δύο τους (μετά από αίτηση για συνάντηση συνεργασίας με τον Ανώτατο Άρχοντα, που υπέβαλε ο Γεώργιος Παπανδρέου δια του Χοϊδά – προϊσταμένου του Βασιλικού Οίκου) εις την Κέρκυρα.

Με αυτήν την τρίτη επιστολή ο Κωνσταντίνος όχι μόνο επανήλθε εμμένων στις θέσεις του, αλλά έλεγε και επί λέξει τα εξής:

«Εν Κέρκυρα τη 14η Ιουλίου 1965

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Ήκουσα μετά μεγίστης προσοχής τα όσα μου διεμηνύσατε δια του αρχηγού του Γραφείου μου (κ. Χοϊδά), εν σχέσει προς το Υπουργείον Εθνικής Αμύνης. Έχω πλήρη συνείδησιν της κρισιμότητος της πολιτικής καταστάσεως, εμελέτησα άπαντα τα στοιχεία τα οποία συνθέτουν την εικόνα αυτής και απέδωσα όλως ιδιαιτέραν σημασίαν εις την εισήγησίν σας, καθ’ όσον υμείς, κατά το Σύνταγμα, είσθε ο υπεύθυνος σύμβουλός μου. Σας παρακαλώ να ακούσητε και τας ιδικάς μου συμβουλάς, τας οποίας, υπό μορφήν εκκλήσεως, απευθύνω προς υμάς.
Μην επιμείνετε να αναλάβητε υμείς κατά την παρούσαν ώραν το Υπουργείον Εθνικής Αμύνης. Τοιαύτη πράξιν, δι’ ους λόγους σας έχω ήδη επισημάνει εν τη από 8ης Ιουλίου επιστολής μου, και σας εξήγησα κατά την τελευταίαν συνεργασίαν μας, ότι θα αποτελέση βαρύτατον πλήγμα κατά του προσωπικού σας γοήτρου, κατά του κόμματος του οποίου ηγείσθε και κατά των αρχών της αρετής και της ευθιξίας, αι οποία κρατούν και πρέπει να εξακολουθήσουν να διέπουν τον πολιτικόν μας βίον. Η συμβουλή μου ουδέν απολύτως άλλο κίνητρο έχει, πλην της μερίμνης δια την άμεμπτον εκ μέρους υμών διαχείρισιν της ανατεθειμένης εις υμάς εξουσίας.

V) Την ίδια νύκτα που παρέλαβε ο Γεώργιος Παπανδρέου την τρίτη επιστολή ζήτησε δια του Χοϊδά συνάντηση με τον Κωνσταντίνο. Η συνάντηση ορίστηκε για το απόγευμα της Πέμπτης 15 Ιουλίου στα Ανάκτορα των Αθηνών. Στο διάστημα αυτό ο Γεώργιος Παπανδρέου έγραψε την απάντησή του στην τρίτη επιστολή του Κωνσταντίνου. Είναι η δεύτερη και τελευταία επιστολή του Γεώργιου Παπανδρέου προς τον Κωνσταντίνο. Και την επέδωσε ο ίδιος στον Βασιλιά μαζί με την προφορική υποβολή της παραίτησής του. Σε αυτήν την επιστολή έγραφε επί λέξει:

«Μεγαλειότατε,

Έλαβον χθες την τρίτην επιστολήν υμών. Επί των άλλων σημείων θα δώσω προφορικώς απάντησιν κατά την αποψινήν μας συνεργασίαν. Αλλά επί του καιρίου σημείου θεωρώ επιβεβλημένον να προσδιορίσω και εγγράφως τας απόψεις μου. Πρόκειται περί της αναλήψεως υπ’ εμού του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης, προέκυψεν από την επιθυμίαν, όπως διευκολύνω την παραίτησιν του κ. Γαρουφαλιά, ο οποίος θα εθίγετο ολιγώτερον εφ’ όσον το Υπουργείον θα ανελάμβανεν αυτοπροσώπως ο Πρωθυπουργός………»

Δεύτερον,

VI) Η συνάντηση της 15ης Ιουλίου του Κωνσταντίνου με τον Πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου εις τα Ανάκτορα των Αθηνών, είχε το γνωστό αποτέλεσμα. Οδηγήθηκε σε δραματική διαφωνία και σύγκρουση με αποτέλεσμα την άμεση αποπομπή του Πρωθυπουργού από την Εξουσία – που απ΄ όλους απεκλήθη ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ της 15ης ΙΟΥΛΙΟΥ 1965 – μέσα από ένα σύντομο και αποκαλυπτικό διάλογο, που μαρτυρούσε την από μακρού απόφαση του Κωνσταντίνου εκδιώξεως της Ενώσεως Κέντρου από την Αρχή. Και την ΑΠΟΠΟΜΠΗ του Γεωργίου Παπανδρέου από την Πρωθυπουργία. Έτσι με αυτό τον τρόπο η περίοδος της Διακυβερνήσεως της χώρας από τον Γεώργιο Παπανδρέου και την Ε.Κ έληξε.
Ο σύντομος διάλογος που έγινε το μοιραίο απόγευμα της 15ης Ιουλίου και κράτησε λιγότερο από ένα τέταρτο 7.00 -7.15 επιβεβαίωσε τη διαφωνία που υπήρχε ανάμεσα στον Ανώτατο Άρχοντα και τον Πρωθυπουργό, και αφορούσε το ποιος θα ορκιστεί ως Υπουργός Εθνικής Αμύνης, είχε δε ως εξής :

Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ :

Μεγαλειότατε, εμμένω εις την επιστολήν μου. Ο κ. Γαρουφαλιάς θα αποπεμφθή. Θα τον αντικαταστήσω εγώ, ως Υπουργός Εθνικής Αμύνης.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ :

Κύριε Πρόεδρε, και εγώ εμμένω εις ότι σας έγραψα. Δεν αποδέχομαι την άποψιν σας…

Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ :

Ώστε, Μεγαλειότατε, ευρισκόμεθα εν διαφωνία.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ :

Δυστυχώς… Και αυτό σημαίνει ότι παραιτείσθε?

Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ :

Βεβαιότατα! Αύριον θα σας υποβάλω εγγράφως την παραίτησιν της Κυβερνήσεώς μου.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ :

Άκουσα τα περί παραιτήσεως και τα λαμβάνω υπ΄όψιν μου από αυτήν την στιγμήν!

Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ :

Αντιλαμβάνομαι τον λόγον δια τον οποίον επείγεσθε δια την παραίτησιν…………………………………………

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ :

Είναι δεδομένη η παραίτησις….

Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ :

Καταλαβαίνω τι έχετε κατά νουν, Μεγαλειότατε…..

Κυρίες και Κύριοι,

VII) Ο Κωνσταντίνος είχε «κατά νου» την «Επιχείρηση Αποστασίας» και για αυτό σε παρακείμενο δωμάτιο (στην κουζίνα λένε!) είχε τον Γ. Αθανασιάδη – Νόβα έτοιμο να ορκιστεί!

Η ορκωμοσία του Γ. Αθανασιάδη – Νόβα Πρωθυπουργού με την προσθήκη του Σταύρου Κωστόπουλου στην Άμυνα και του Ιωάννη Τούμπα στη Δημόσια Τάξη, έγινε αυτοστιγμεί -αυθημερόν –μετά την ΑΠΟΠΟΜΠΗ!

Βέβαια σ’ αυτό το πρώτο κλιμάκιο εν συνεχεία προστέθηκαν και 18 νέοι συνάδελφοι των τριών – εκ της Ενώσεως Κέντρου, που εν συνεχεία ορκίστηκαν σαν μέλη της Κυβερνήσεως Γ. Αθανασιάδη – Νόβα και όλοι μαζί εμφανίστηκαν για ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή στις 5 Αυγούστου του 1965.

Μετά όσα είχαν προηγηθεί και ιδιαίτερα μετά τις επιστολές Κωνσταντίνου – πολύ περισσότερο γιατί ο Γεώργιος Παπανδρέου δεν πίστευε, ότι όλα όσα ξαφνικά προέκυψαν ήρθαν από το πουθενά και ότι η ορκωμοσία του Γεωργίου Αθανασιάδη – Νόβα και των δύο Υπουργών, που προϋπόθετε πολύμηνες συνεννοήσεις και συμφωνίες ανάμεσα στο ΘΡΟΝΟ και στους πρωταίτιους και πρωταγωνιστές της ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ – προέκυψε κατά τη συνάντηση Κωνσταντίνου – Γ. Παπανδρέου. Αλλά και γιατί η βάναυση προσβολή του Πολιτεύματος δεν ήταν δυνατόν να μείνει αναπάντητη από τη Δημοκρατική Παράταξη και τους Αγωνιστές των τελευταίων Ανενδότων Αγώνων για τη Δημοκρατία στη Χώρα. Η ΑΠΟΠΟΜΠΗ καταγγέλθηκε αυτοστιγμεί.

Έτσι θεωρήθηκε εντελώς φυσικό το γεγονός, ότι μόλις έγινε γνωστή η λήξη της συνάντησης με τον Κωνσταντίνο και η εν συνεχεία ορκωμοσία του Γ. Αθανασιάδη – Νόβα, ο Γεώργιος Παπανδρέου κατήγγειλε την «συνομωσία», καρπός της οποίας υπήρξε η εγκατάσταση στην εξουσία του πρώτου κλιμακίου της Αποστασίας υπό τον Γεώργιο Αθανασιάδη – Νόβα.
Τρίτον,

Κυρίες και Κύριοι,

(α)Από εκείνη τη στιγμή και μετά, την 15η Ιουλίου η Χώρα απέκτησε δύο παρατάξεις – τη Δημοκρατική και τη Βασιλική, διχάστηκε στους Νομιμόφρονες στη Συνταγματική Νομιμότητα και στους οπαδούς της Συνταγματικής ανωμαλίας – οι οποίες προχώρησαν στην πορεία για τη νομιμοποίηση ή μη του Βασιλικού Πραξικοπήματος με την ΠΟΡΕΙΑ προς τη ΒΟΥΛΗ (η μεν πρώτη δια της ψήφου εμπιστοσύνης της ΒΟΥΛΗΣ προς τις Κυβερνήσεις των Αποστατών), που συνεπλήρωσαν τη σύνθεση της πρώτης στιγμής δια των εν συνεχεία προσχωρήσεων, και προκειμένου να επιδιωχθεί και τελικά να επιτευχθεί – στην τρίτη προσπάθεια – και εμφάνισή τους στη Βουλή δια των Πρωθυπουργών της Αποστασίας Γ. Αθανασιάδη – Νόβα, Ηλία Τσιριμώκου και Στ. Στεφανόπουλου η περιπόθητη ψήφος εμπιστοσύνης προς την Κυβέρνηση του τελευταίου. Και αφετέρου η άλλη με την ΠΟΡΕΙΑ προς τον ΛΑΟ (που σταδιακά ξεδιπλώθηκε σε ολόκληρη την Ελλάδα), προκειμένου με ένα ΔΕΥΤΕΡΟ ΑΝΕΝΔΟΤΟ ΑΓΩΝΑ να αξιώσει και – αν ήταν δυνατόν – να επιβάλλει ο ΛΑΟΣ την ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ της ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ και την ΕΠΑΝΟΔΟ της ΛΑΪΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ στη χώρα.

Κυρίες και Κύριοι,

Αναλυτικότερα,

Η πορεία προς τη Βουλή αναλυτικότερα έγινε με τρεις προσπάθειες που έχουν ως εξής:

– Η πρώτη με την Κυβέρνηση του Γεωργίου Αθανασιάδη-Νόβα απέτυχε να εξασφαλίσει ψήφο εμπιστοσύνης, όταν κατά την 5ην Αυγούστου 1965 εμφανίσθηκε με το αρχικό κλιμάκιο του Πρωθυπουργού Νόβα και των Υπουργών Κωστόπουλου στην Άμυνα και Τούμπα στη Δημόσια Τάξη αλλά και 18 ακόμη νέους Βουλευτές προερχόμενους από την Ε.Κ.

Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στη Βουλή ήταν :

ΝΑΙ (υπέρ) της Κυβέρνησης Νόβα 133, (ΕΡΕ 98, ΚΟΜΜΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΩΝ 8, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΓΑΡΟΥΦΑΛΛΙΑΣ 1 και οι υποψήφιοι νέοι αποστάτες 5.

ΟΧΙ (κατά) 176, (ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΟΥ 145, ΕΔΑ 122).

– Η δεύτερη με την Κυβέρνηση του Ηλία Τσιριμώκου που όμοια όπως και η Κυβέρνηση Νόβα απέτυχε στον επιδιωκόμενο σ’ αυτήν σκοπό, γιατί κατά την ψήφιση για λήψη ψήφου εμπιστοσύνης δεν εξασφάλισε πλειοψηφία.

Η Κυβέρνηση Ηλία Τσιριμώκου παρέμεινε στην Κυβέρνηση από 18-28 Αυγούστου 1965 και δεν έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης γιατί εξασφάλισε:

ΝΑΙ (υπέρ) 138 (98 ΕΡΕ και 37 Αποστάτες),

ΟΧΙ (κατά) 159, ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΟΥ 134, ΕΔΑ 22, ΚΟΜΜΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΩΝ 2,

Εξάλλου Α) απείχαν 5 του Μαρκεζίνη και ο Αχιλλέας Καραμανλής.

– Η τρίτη με την Κυβέρνηση του Στ. Στεφανόπουλου, που μετά από πιέσεις και εξαγορές εξασφάλισε τις 152 ψήφους της Κυβέρνησης. Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας ναι (υπέρ) ήταν 99 της ΕΡΕ, 8 ΚΟΜΜΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΩΝ, 44 ΑΠΟΣΤΑΤΕΣ και 1 ΓΑΡΟΥΦΑΛΛΙΑΣ

– ΝΑΙ (κατά) 152 ΟΧΙ 148 (126 ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΟΥ), 22 ΕΔΑ.

Η Κυβέρνηση Στέφανου Στεφανόπουλου παρέμεινε στην αρχή από 17 Σεπτεμβρίου 1965 μέχρι 21 Δεκεμβρίου 1966, όταν ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος και η ΕΡΕ απέσυρε την εμπιστοσύνη της από το πιο πάνω σχήμα, που έπεσε αυτοστιγμεί στη Βουλή. Οπότε και σχηματίστηκε Κυβέρνηση Ι. Παρασκευόπουλου.
Η άρση της εμπιστοσύνης των βουλευτών της ΕΡΕ προς την Κυβέρνηση Στ. Στεφανόπουλου έγινε όταν η ΕΡΕ καταψήφισε με Νομοσχέδιο, που περνούσε στο Κοινοβούλιο ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΥΛΙΑ ΠΡΩΗΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ κατά το διάστημα από τις προηγούμενες Εκλογές μέχρι την ανάδειξη νέας Βουλής από τις επόμενες ΕΚΛΟΓΕΣ.

Αμέσως μετά την άρση της εμπιστοσύνης σχηματίστηκε Κυβέρνηση Ι. Παρασκευόπουλου.

Τέταρτον

Κυρίες και Κύριοι,

Ενώ οι Αποστάτες της Ε.Κ. επιχειρούσαν απεγνωσμένα την πορεία δια της Βουλής προς την Εξουσία, ο Γ. Παπανδρέου και η εναπομείνουσα πλειοψηφία της Ε.Κ., επιχειρούσαν την αναχαίτιση του εγχειρήματος με πορεία προς τον Λαό, που ονομάστηκε Β’ ΑΝΕΝΔΟΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ. Όμως χωρίς αποτέλεσμα μέχρι το ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ του 1966.

(β)Καθ’ όλη τη διάρκεια της Συνταγματικής εκτροπής από την 15η Ιουλίου 1965 και μέχρι του Μνημονίου (που υπεγράφη από τον Γεώργιο Παπανδρέου και τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο το Δεκέμβριο του 1966), η Δημοκρατική Παράταξη με Αρχηγό τον Γ. Παπανδρέου αγωνίστηκε για να αναχαιτίσει με ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ – ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ και ΓΕΓΟΝΟΤΑ την προδιαγεγραμμένη πορεία, που απέβλεπε στην διάλυση της ΕΝΩΣΕΩΣ ΚΕΝΤΡΟΥ και την επικράτηση της Εκτροπής. Όμως τίποτε από αυτά δεν τελεσφόρησε. Όπως αποδείχθηκε δεν επαρκούσαν για τη συγκράτηση και «θεραπεία» της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ, η οποία ατάραχος συνέχιζε την πορεία της ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ και ΜΕΘΟΔΕΥΣΗΣ οι Λαϊκές κινητοποιήσεις και πιέσεις, δεν απέδωσαν.

Έτσι η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ για την ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ, που αμέσως μετά την ορκωμοσία του υπό τον Γ. Αθανασιάδη-Νόβα πρώτου κλιμακίου των Αποστατών, ξεκινά ο Γεώργιος Παπανδρέου με την καταγγελία του ενώπιόν του και την κήρυξη του Β’ ΑΝΕΝΔΟΤΟΥ ΑΓΩΝΑ δεν απέδωσε καρπούς μέχρι το καλοκαίρι του 1966, όταν ο Γεώργιος Παπανδρέου άλλαξε τακτική και επεζήτησε δια συμβιβασμού με το Θρόνο και Συμφωνία με τον Αρχηγό της ΕΡΕ επιδιώκοντας να εξασφαλίσει Εκλογές και έξοδο από την κρίση.

ΠΡΟΣ ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ ΕΚ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΕΚΤΡΟΠΗΣ

Πέμπτον

Κυρίες και κύριοι,

Ενώ η Χώρα επορεύετο εν μέσω σάλου προς την λήξη του 1966 «μεσολαβήσεις προσώπων κοινής εμπιστοσύνης» ανάμεσα στις δύο πλευρές, πέτυχαν «μυστική» Συμφωνία – Συμβιβασμό αφενός με τον Γεώργιο Παπανδρέου και αφετέρου με τον Κωνσταντίνο και τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Καρπός της πιο πάνω μυστικής Συμφωνίας υπήρξε το περίφημο ΜΝΗΜΟΝΙΟΝ, δια του οποίου συνεφωνούντο διάφοροι όροι, που αφορούσαν το διάστημα πρώτον πριν από τις εκλογές, δεύτερον τις εκλογές αυτές καθ’ εαυτές αλλά και τρίτον το διάστημα μετά τις Εκλογές. Ανάμεσα στους λοιπούς όρους υπήρξαν και εκείνοι που προέβλεπαν Πολιτική Κυβέρνηση και εκλογές κατά το νέο έτος. Αυτό επέτρεψε τη συγκρότηση κατά τη 12η Απριλίου 1967 της Εκλογικής Κυβέρνησης του Παναγιώτη Κανελλόπουλου με εντολή διεξαγωγής εκλογών κατά την 28η Μαϊου 1967

Καρπός της Συμφωνίας υπήρξε αφενός μεν η πτώση της Κυβέρνησης ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΥ και η διαδοχή από την Κυβέρνηση ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ κατά Δεκέμβριο 1966, αλλά και μετολίγον και Εκλογική Κυβέρνηση ΠΑΝ. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ κατά την 12η Απριλίου 1966 και διεξαγωγή ΕΚΛΟΓΩΝ κατά την 28η Μαΐου 1967.

Έτσι η βαθύτερη «κινούσα αιτία» για τη νέα στάση της ΕΡΕ από το τέλος του 1966 – που διέλυε την μέχρι τότε συμμαχία και σύμπραξή της με τους αποστάτες – υπήρξε το ΜΝΗΜΟΝΙΟ (Μυστική συμφωνία ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ, που είχε την έγκριση του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ) και η Συμφωνία για Εκλογική Κυβέρνηση και προσφυγή στην ΚΑΛΠΗ.

Σε αυτά προστέθηκε – ως πρόσχημα – κάλυμμα και ΜΟΧΛΟΣ για την ΑΡΣΗ ΤΗΣ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ προς την Κυβέρνηση της ΕΡΕ – η ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ για την ΑΣΥΛΙΑ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ μετά την παύση λειτουργίας της Βουλής, που ουσιαστικά αφορούσε τον Ανδρέα Παπανδρέου (και τον Παύλο Βαρδινογιάννη), του οποίου η σύλληψη και προφυλάκιση απειλείτο, ότι θα συντελεστεί μετά το κλείσιμο της Βουλής.

Όμως η Χούντα των Συνταγματαρχών «χτύπησε» πιο μπροστά και η Ελλάδα πέρασε μετά την 21η Απριλίου στην 7χρονη Δικτατορία της Χούντας των Παπαδόπουλου αρχικά, Ιωαννίδη στη συνέχεια.

Έκτον

Κυρίες και Κύριοι,

Το Βασιλικό Πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1965 και η Πολιτική ανωμαλία, που το διαδέχθηκε οσοδήποτε και αν ήταν οδυνηρή παρέκκλιση για το Πολίτευμα και τους κανόνες του Συντάγματος, γιατί ίσως με τον καιρό θα μπορούσε να θεραπεύσει τις «ΠΛΗΓΕΣ», που θα δημιουργούσε στο Πολιτικό Σώμα. Όμως οι «ΠΛΗΓΕΣ» που είχαν σημειωθεί στο Σώμα του Στρατού υπήρξαν συγκλονιστικές και επέδρασαν καταλυτικά στην διατήρηση αυτού καθ’ εαυτού του Πολιτεύματος.

Ακράδαντα πίστευα και πιστεύω ότι θα μπορούσαν να βρεθούν δυνάμεις ικανές για να επιφέρουν «θεραπεία και αποθεραπευμένη λειτουργία» μέσω των πολιτικών διαδικασιών και των Εκλογών, εάν και εφόσον δεν μεσολαβούσαν ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΑ και ΠΡΟΝΟΥΤΣΙΑΜΕΝΤΑ, αφού βεβαίως πιο μπροστά είχε προηγηθεί η διάλυση της ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ και ΟΜΑΛΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΟΣ.

Όμως τα ανωτέρω όπως αποδείχθηκε από την εξέλιξη των πραγμάτων, μετά το Βασιλικό Πραξικόπημα ήταν αδύνατο να ελεγχθούν, γιατί εν τω μεταξύ οι Δυνάμεις που συγκροτούσαν το ΒΑΘΥ ΚΡΑΤΟΣ, δεν υπάκουσαν σε κανένα, ούτε βεβαίως και στον ΘΡΟΝΟ.

Έτσι από την 15η Ιουλίου και μετά Δυνάμεις εκτός ελέγχου στις Ένοπλες Δυνάμεις, που είχε υπό τον έλεγχό της η Χούντα των Συνταγματαρχών. Αυτές οι Δυνάμεις έθεσαν σαν σκοπό το ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ, που απέβλεπε στο να μην επιτραπεί ο έλεγχος της Εξουσίας του Κράτους από τις Δυνάμεις της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ. Οι μετέπειτα κινήσεις στο Στράτευμα των Στρατηγών ή των Συνταγματαρχών για την επιβολή ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ήταν λίγο – πολύ αναμενόμενες από όσους γνώριζαν το τότε Ελληνικό Κράτος και πως αυτό λειτουργούσε.

Με μια λέξη η ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ επέτρεψε λόγω καταστροφής των μηχανισμών προστασίας και της εμπιστοσύνης ανάμεσα σε Πολιτειακά όργανα και πρόσωπα, να πετύχει εύκολα το ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ των ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΩΝ.

Έβδομον – ΤΕΛΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Κυρίες και κύριοι,

Μετά από όσα πιο πάνω ανέπτυξα θα ήθελα σαν συμπέρασμα να καταλήξω σ’ αυτό, που βαθύτερα πιστεύω σε σχέση με τα βασικά ερωτήματα, που αρχικά διατύπωσα.

Η 15η Ιουλίου 1965 και τα εν συνεχεία «ΙΟΥΛΙΑΝΑ της ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ» ήταν αποτέλεσμα Πολιτικής Συνομωσίας, την οποία ανέλαβε κατά κύριο λόγο να διεκπεραιώσει ο Κωνσταντίνος – από το φόβο ότι οι εξελίξεις στην τότε Ελληνική πραγματικότητα, όχι μόνο θα τον αποδυνάμωναν ως παράγοντα του Πολιτεύματος, αλλά και θα του αφαιρούσαν τον Πρωταγωνιστικό ρόλο σε ολόκληρη την λειτουργία του, ιδιαίτερα όμως στη σχέση του με τον ΣΤΡΑΤΟ. Όμως στο πιο πάνω έργο βρήκε πρόθυμους συμπαραστάτες εκ της Κυβερνητικής Παρατάξεως, που συμμετείχαν στις Κυβερνήσεις της ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ και σε Κόμματα εναντίον του μέχρι τότε Κόμματος της Πλειοψηφίας, την Ένωση Κέντρου.

Έτσι ΓΙΑ ΜΕΝΑ,

1) ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ υπήρξε,
2) ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ προηγήθηκε,
3) ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ή «ΠΡΟΔΟΣΙΑ» της Λαϊκής Εντολής (53% Ε.Κ. Εκλογές Φεβρουαρίου 1964 – 171 βουλευτές) από πολλούς συντελέστηκε και διαπιστώθηκε από όλους.
4) ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ της Κοινοβουλευτικής Πλειοψηφίας έλαβε χώρα, με απώτερο αποτέλεσμα ΔΙΑΤΑΡΑΞΗ μέχρι ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ του ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ και μετάπτωση του σε Πολιτικο-Νομική ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΩΜΑΛΙΑ.
5) Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ τελικώς ΔΕΝ ΑΠΟΦΕΥΧΘΗΚΕ
6) Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ και ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ αφορούσε τον «Έλεγχο του ΣΤΡΑΤΟΥ», όμως τελικά η Κρίση αγκάλιασε όλα τα «δώματα Εξουσίας» (π.χ. τη Δικαστική και Εκτελεστική) και διευκόλυνε τη ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ των ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΩΝ, που όταν ήλθε δε βρήκε αποτελεσματική ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, γιατί πουθενά μετά από όσα προηγήθηκαν δεν απετολμάτο εναντίωση στη θέληση των ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΩΝ, που υπερείχαν σε ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ και ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ.
7) Η ΣΥΜΜΑΧΙΑ (Εσωτερικών Πολιτικών Παραγόντων με Εξωτερικές Δυνάμεις) κατά της ΛΑΪΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ σημειώθηκε με σύμπραξη των Δυνάμεων που συμμάχησαν κατά του Γεωργίου Παπανδρέου και αποτελούντο από: το ΘΡΟΝΟ – μεγάλο μέρος από το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ – τους ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ (Άγγλους-Αμερικανούς), που εξαιτίας του ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ εστράφησαν κατά του Γεωργίου Παπανδρέου. Και ορισμένες Μονάδες του ΣΤΡΑΤΟΥ.

Κυρίες και Κύριοι,

Η Δημοκρατία σαν πολίτευμα είναι ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ και ΕΥΠΑΘΕΣ. Η διατήρησή του ανατίθεται στον ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟ και το ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ όλων. Και του ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΠΟΛΙΤΗ. Ιδιαίτερα όμως στην ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ και την ΑΡΕΤΗ των ΗΓΕΤΩΝ της.

Χωρίς ΑΥΤΑ δεν ΕΠΙΖΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ. Αργά ή γρήγορα με τον άλφα ή βήτα τρόπο «εκμετρά το ζην».

Τότε το μόνο που απομένει είναι η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ του πολίτη. Προκειμένου να υπάρξει η ΑΝΑΣΤΑΣΗ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ της.

Αυτό ήταν που έγινε και τότε – σε κάποιο βαθμό – όταν μετά την 21η Απριλίου 1967 καταλύθηκε η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και έπαυσε να λειτουργεί η ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ. Μέχρι την επάνοδό της τον Ιούλιο του 1974 ζούσε με την ελπίδα της επανόδου της Λαϊκής Κυριαρχίας, η οποία και πραγματοποιήθηκε τότε.

Αυτό είναι και το μόνο που μπορεί κανείς να προβλέψει με ασφάλεια ότι θα επαναλαμβάνεται πάντα σε παρόμοιες καταστάσεις εάν και όσο δεν προλαμβάνεται η θεραπεία των Συνταγματικών Συγκρούσεων που φτάνουν στο τέλος της Λαϊκής Κυριαρχίας.

ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΑΠΟΜΕΝΕΙ ΤΟΤΕ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

https://pnyka21os.wordpress.com/

Mε πρωτοβουλία της Κίνησης Πολιτών «ΠΝΥΚΑ 21ος Αιώνας» και του Ιδρύματος «ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ» την 5η Νοεμβρίου 2009 στο κτίριο της Παλαιάς Βουλής πραγματοποιήθηκε εκδήλωση με θέμα :
«ΟΙ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΒΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ».

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s