Η κούνια – Ι. Παφτοπούλου

main_900
Πήραν το δρόμο οι όμορφες και παν πέρα στις ράχες,
στα κλώνια κούνια στήνουνε, το κούνισμα αρχινίζουν.
Κουνιέται μια, κουνιούνται δυο, κουνιούνται τρεις και πέντε,
κουνιέται κι’ η Βασιλική, που πιο όμορφη είν’ απ’ όλες.

Στέκετ’ ο Γιάννης μακρυά και την τηράει και λέει.

«Αχ νάταν νάδινε ο Θεός ναν έπεφτε απ’ την κούνια,
να φοβηθούν οι κοπελιές, ψιλές φωνές να βγάνουν,
να πάω κοντά, να τη ρωτώ, να κάνω που δεν ξέρω,
να πεταχτώ σαν το πουλί, να πάω κάτου στη βρύση,
νερό να φέρω για να πιή, τα μάτια της ν’ ανοίξη,
να σηκωθή να περπατή, με τσ’ όμορφες να παίζη,
κι’ εγώ μακρυά να στέκουμαι, να τήνε καμαρώνω!».

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s