ΟΥΡΟΣ …εκεί που σταμάτησε ο πολιτισμός

Κάποιοι κάτοικοι της λίμνης, που ανήκουν στη φυλή των Ούρος, δεν έχουν πιάσει ποτέ στη ζωή τους χρήματα.

Ζουν αποκομμένοι από τον πολιτισμό, σε μικρά ιδιωτικά νησάκια που κατασκευάζουν μόνοι τους». Αυτό ήταν… ρώτησα την ξεναγό πώς μπορούμε να πάμε εκεί και μου απάντησε ότι θα με έφερνε σε επαφή με τον κατάλληλο άνθρωπο.

Μια άλλη μεγάλη ιστορία ξεκινούσε…

Ο κατάλληλος άνθρωπος, λοιπόν, βρέθηκε και πολύ πριν ξημερώσει είχαμε ήδη μπει στη λίμνη Τιτικάκα. Αισθάνομαι ότι δεν θα μπορέσω ποτέ να σας μεταφέρω τις μαγευτικές εικόνες που αντίκρισαν τα μάτια μου καθώς χάραζε στην καρδιά της λίμνης. Ένα τοπίο παραμυθένιο, που δεν θα βγει ποτέ από το μυαλό μου.

Οι πονηροί Περουβιανοί είχαν κατασκευάσει πλωτά νησάκια για καθαρά τουριστικούς λόγους, σε απόσταση μιας ώρας από το λιμάνι.

Εμείς, όμως, ήμασταν αποφασισμένοι να ψάξουμε πιο βαθιά στη λίμνη για να βρούμε τους ιθαγενείς Ούρος και τις οικογένειές τους. Έτσι, ύστερα, από μερικές ώρες και αρκετή ταλαιπωρία, τελικά φτάσαμε στον προορισμό μας.

Όλα, όμως, έπρεπε να γίνουν ήρεμα και διακριτικά, γιατί αν τους φοβίζαμε θα χάναμε την ευκαιρία να τους γνωρίσουμε από κοντά. Μείναμε όλοι στη βάρκα και στείλαμε τον ξεναγό, που μιλούσε τη γλώσσα τους, να τους ρωτήσει αν θέλουν να μας μιλήσουν.

Και ο ξεναγός αποδείχθηκε λαχείο! Είχε κερδίσει την άδεια να περάσουμε λίγες ώρες κοντά τους αλλά και την συμπάθειά τους.

Η πρώτη απορία, για το πώς βρέθηκαν να ζουν αυτοί οι άνθρωποι στα βάθη της λίμνης, λύθηκε.

Έμαθα, ότι πριν από 8 με 10 αιώνες, στην επαρχία του Πούνο ζούσαν ινδιάνοι Αϊμάρα και Ούρος, οι οποίοι δεν είχαν απολύτως καμία σχέση μεταξύ τους.

Μόλις, λοιπόν, ξέσπασε ο πόλεμος Ίνκας-Αϊμάρα, οι φονικές συγκρούσεις ήταν τόσο τρομακτικές, που οι Ούρος για να γλιτώσουν την αιματοχυσία και τη σκλαβιά, μετανάστευσαν στη λίμνη.

Εκεί έφτιαξαν σχεδίες από καλάμια και στη συνέχεια έπλεξαν τελάρα καλαμιών, τα οποία στοίβαζαν το ένα πάνω στο άλλο, με αποτέλεσμα να δημιουργήσουν αυτοσχέδια νησάκια και να αρχίσουν μια νέα ζωή.

Από τότε ελάχιστα έχουν διαφοροποιηθεί και οι παραδόσεις μένουν σταθερά ίδιες. Σε καθένα από αυτά τα νησάκια ζουν 10 με 15 άτομα, σχεδόν όλα της ίδιας οικογένειας.

Μπορείς να περιηγηθείς σ’ αυτά με μόλις μια ματιά και από τα πρώτα που παρατηρεί είναι οι ανύπαρκτες συνθήκες υγιεινής.

Η χολέρα και η δυσεντερία μαστίζουν τη φυλή και τα παιδάκια έχουν πρησμένες κοιλίτσες από τα παράσιτα. Τα ρούχα τους είναι βρώμικα ενώ τουαλέτες δεν υπάρχουν πουθενά.

Η λίμνη τους τρέφει και τους σκοτώνει…

Μια γυναίκα που δέχτηκε να μας μιλήσει, μας είπε ότι τα παιδιά της δουλεύουν από 5 ετών μαζί με τον πατέρα στη βάρκα ή όπου αλλού χρειαστεί.

Όσο μου μιλούσε, εγώ προσπαθούσα να καταλάβω πώς αντέχουν το κρύο και την υγρασία, έτσι όπως τους έβλεπα όλους ξυπόλυτους.

Παρατηρούσα μια μικρούλα με μυτούλα υγρή και πρόσωπο σκασμένο από τον ήλιο και σκεφτόμουν ότι οι γονείς της την είχαν καταδικάσει πριν καν γεννηθεί.

Ένα στα τρία παιδιά μόνο επιβιώνει πάνω στη γη των Ούρος.

Μου είπαν, μάλιστα, ότι όταν ένα μωρό βγει από την κοιλιά της μητέρας του, δεν κόβουν τον ομφάλιο λώρο, γιατί το θεωρούν κακό. Βρίσκουν μια μυτερή πέτρα και το χτυπούν μέχρι να κοπεί…

 

http://www.travelstyle.gr/

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s