“Γκανιάν” – “Πλασέ” – H ιστορία του Αθηναϊκού Ιπποδρόμου

Στην Ελλάδα οι ιπποδρομίες εισήχθηκαν επίσημα το 1925, όταν συστήθηκε η “Προνομιούχος Ελληνική Εταιρία Ιπποδρομιών”. 

This slideshow requires JavaScript.

Ακολούθησε, το επόμενο έτος, η ίδρυση της “Φιλίππου Ενώσεως” που είναι υπεύθυνη για την τέλεση και την εποπτεία των ελληνικών ιπποδρομιών, τη βελτίωση των ίππων και, γενικά, την προαγωγή του σχετικού αθλήματος στη χώρα μας.
Το 1924 ήταν η χρονιά προετοιμασίας για την διεξαγωγή των Ελληνικών ιπποδρομιών. Η προνομιούχος Εταιρεία Ιπποδρομιών, αμέσως μετά τη σύστασή της, προχώρησε με γρήγορους


ρυθμούς στα έργα διαμόρφωσης του Δέλτα Φαλήρου, στην έκταση των 300 στρεμμάτων που τους είχε παραχωρηθεί από το Ελληνικό Δημόσιο. 

Δημιουργήθηκε κυκλικός στίβος στρωμένος με ειδική άμμο. Περιφράχτηκε όλος ο χώρος των 300 στρεμμάτων και χτίστηκε εξέδρα με θεωρεία για τους επίσημους και τις επιτροπές. Στην πάλαι ποτέ εξέδρα της Β΄ θέσης δημιουργήθηκε το “σελωτήριο – ζυγιστήριο”.

Με την έναρξη λοιπόν των ιπποδρομιών, δύο παιχνίδια θεσπίσθηκαν. Το “Γκανιάν” και το “Πλασέ”. Αργότερα, το 1927, καθιερώθηκε και το σύνθετο.

Στους κερδίζοντες φίλιππους – παίκτες διανεμόταν το 85% του συνολικού στοιχήματος. Το υπόλοιπο 15 % ήταν κράτηση – Γκανιότα που μοιραζόταν ως εξής. Το 7% πήγαινε στην προνομιούχο εταιρεία Ιπποδρομιών, το 5% στο Ελληνικό Δημόσιο, το 2% στα φιλανθρωπικά ιδρύματα Αθήνας και Πειραιά και το υπόλοιπο 1% στο Υπουργείο Γεωργίας, για την ενίσχυση της εγχώριας Ιπποπαραγωγής.

Την εποπτεία του αμοιβαίου στοιχήματος στην αρχή την είχε το Υπουργείο Οικονομικών και αργότερα το Υπουργείο Εσωτερικών.

Από το 1929 τον κρατικό έλεγχο ασκούσε επιτροπή από αξιωματικούς και αστυνομικούς υπαλλήλους, όπως μέχρι και σήμερα.

Οι ιπποδρομίες διεξάγονταν με μικρό αριθμό συμμετοχών πάντοτε, αφού όλοι κι όλοι οι ίπποι που είχαν καταφθάσει τους πρώτους μήνες του 1925 δεν έφθαναν τους 70. Το πρόγραμμα καμιά φορά συμπλήρωναν μια ή δύο στρατιωτικές ιπποδρομίες.

Οι πρώτοι αναβάτες ήταν 36 στον αριθμό εκ των οποίων οι 13 ήταν ξένοι. Η ανάγκη ανάπτυξης ενίσχυσης και βελτίωσης της Ελληνικής Ιππικής ράτσας, η εποπτεία και η θέσπιση των κανόνων διεξαγωγής Ιπποδρομιών, καθώς και η μέριμνα για την απονομή χρηματικών αλλά και ηθικών επάθλων στις Ιπποδρομίες και σε άλλες ιππικές εκδηλώσεις, οδήγησε την πολιτεία το 1926 στην ίδρυση της “Φιλίππου Ενώσεως Ελλάδος” (ΤΖΟΚΕΪ ΚΛΑΜΠ).

Το 1945, μετά τον πόλεμο, ο Φαληρικός Ιππόδρομος ήταν ένας σωρός ερειπίων. Δεν υπήρχαν παρά μόνον οι σκελετοί των δύο εξεδρών και ένα παλιοσίδερο, το προπολεμικό μηχάνημα των εκκινήσεων, στην θέση των 1600 μέτρων.

Επτά περίπου χρόνια πέρασαν από την λήξη του πολέμου για να αναβιώσουν οι ιπποδρομίες. Και τότε, αποκλειστικά με ιδιωτική πρωτοβουλία, χωρίς καμία ενίσχυση από το Κράτος το οποίον όχι μόνον αδιαφόρησε, αλλά και σε πολλές περιπτώσεις αντέδρασε.

Στο Δέλτα του Φαλήρου συνεχίστηκαν οι Ιπποδρομίες μέχρι και το 2003, όπου και έκλεισε οριστικά ο κύκλος λειτουργίας του. Μετά από τις προτάσεις για μεταφορά του ιπποδρομίου στην Ανάβυσσο, τους Θρακομακεδόνες και αλλού, τελικώς αποφασίστηκε η μεταφορά του στο Μαρκόπουλο. Το έργο ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του 2003 και περιλάμβανε και τις εγκαταστάσεις για την στέγαση της ιππασίας.

Έτσι, από τον Οκτώβριο του 2003 λειτουργεί στο Μαρκόπουλο Μεσογαίας ο μεγαλύτερος και πιο σύγχρονος Ιππόδρομος στην Ευρώπη. Ο νέος Ιππόδρομος Μαρκοπούλου εκτός από το κεντρικό πενταώροφο κτίριο “Grand Stand” 30.650 τ.μ. (ισόγειο, 1ος όροφος, 2ος όροφος και χώρος VIP) περιλαμβάνει κερκίδες 6.500 θεατών.

Οι στάβλοι έχουν χωρητικότητα 1600 ίππων και διαθέτουν μονάδα συντήρησης, κτηνιατρική κλινική, μονάδα βιολογικού καθαρισμού, αποθήκες ζωοτροφών και υποδομή διοικητικών και οικονομικών υπηρεσιών και διαθέτει εσωτερικό κυκλοφοριακό δίκτυο και χώρο στάθμευσης 4000 θέσεων. Αυτή την στιγμή ο αριθμός των αναβατών ανέρχεται στους 38, όπως και των προπονητών.

Οι ιπποδρομίες γίνονται 2 φορές την εβδομάδα, κάθε Δευτέρα και Παρασκευή.

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.fwtografia&id=1519

Ψάχνοντας για την ανάρτησή μου βρήκα και αυτό το κείμενο που αξίζει να το διαβάσετε!!!!

Όλα τάχε η Μαριωρή ο Ippodrome της έλειπε…

Επιλέξαμε γι’αυτό το μήνα να σας παρουσιάσουμε τον Αθηναϊκό Ιππόδρομο που χώρεσε κι αυτός μέσα στο Μεσοπόλεμο, στις διασκεδάσεις των προγόνων μας. Τζόγος και κοινωνική επίδειξη∙ τι άλλο ήθελαν κάποιοι νεόπλουτοι για να γεμίσουν το Φαληρικό Δέλτα… Η εβδομαδιαία εικονογραφημένη επιθεώρηση «Εβδομάς» του 1929 με έντονη σατυρική διάθεση και με τον γαλλικό τίτλο Ippodrome δίπλα σ’έναν αναβάτη, έχει το λόγο:

«Μη σας φανή παράξενο που μεταχειρίστηκα ξενική λέξι για τίτλο του σημερινού μου άρθρου η καλλίτερα που έγραψα με ξένα στοιχεία μια λέξι ολότελα ελληνική. Απλούστατα απεφάσισα να γίνω και εγώ μοντέρνος γιατί αλλοιώτικα κινδυνεύω να χαρακτηρισθώ σαν βλάχος.

Μη γελάτε! Κάτι τέτοια ακριβώς συμβαίνουν στην σημερινή Αθήνα μας. Ύστερα από τόσες και τόσες ατελείς πάντοτε εισαγωγές διαφόρων μαϊμουδίστικων συνηθειών και τρόπων, Ευρωπαϊκών προελεύσεων, τώρα τελευταία μας κατέλαβε και μια ακόμα –η χειρότερη ίσως απ’ όλες- η μανία των ξένων λέξεων, των ξένων εκφράσεων.

Απεφάσισαν λοιπόν οι κομψοί δανδήδες κ’ η πιο κομψές και χαριτόβρυτες ατθίδες να μιλούν και να γράφουν ανακατεύοντες στην ομιλία τους πιο πολλές ξένες λέξεις –αδιαφόρως εθνικότητος- από αυτές της ελληνικές.

Και βέβαια η μανία αυτή εξεδηλώθη πρώτα-πρώτα σ’ ότι ήταν και πιο εύκολο, σε κείνο το πράγμα που θάχαν περισσότερο πεδίον δράσεως, το πιο φρέσκο εξ Εσπερίας κομισθέν: το Ιπποδρόμιο.

Η Αθήνα μας απέκτησε ιπποδρόμιο χάρις στην έμπνευσιν μερικών επιτηδείων επιχειρηματιών, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας.

Απεκτήσαμεν ιππόδρομο, πάει καλά, ξέρετε όμως ότι πριν ακόμα τον αποκτήσουμε είχαμε μάθει απ’ έξω κι’ ανακατωτά όλους τους όρους που μεταχειρίζονται οι φίλιπποι κύκλοι της Εσπερίας;

Ξέρετε επίσης ότι οι περισσότεροι από μας, μόλις μάθανε την είδησι, έσπευσαν να κάνουν παραγγελίες σχετικών βιβλίων και με την ευκαιρία αυτή άρχισαν ν’ αραδιάζουν ότι ξέρανε και δεν ξέρανε από τις ξένες γλώσσες.

Μάλιστα κύριοι! Μάθαμε σε λίγο να εκφωνούμε λέξεις, να συζητούμε για τις «κούρσες», την «πελούζ», το «πεσάζ», τους «τζόκεϊ», τα «σουϊπστέκ», τα «γκανιάν» και τα «πλασέ».

Εμάθαμε πως στις κούρσες η κυρίες πρέπει να φουμάρουν και να παίζουν με μεγαλύτερη μανία από τους άνδρας και με μια λέξι νάναι αυτές οι πιο εκφραστικοί τύποι των παθιασμένων παικτών.

Κι’ αν βέβαια όλα αυτά τα μαθαίναμε χωρίς όμως να εξακολουθούμε με φανατισμό θαρρείς φυλετικό, να μη θέλουμε να μεταχειριστούμε καμμιά απολύτως δική μας λέξι, προσπαθώντας να εξοστρακίσουμε ολότελα απ’ την ομιλία μας  κάθε τι ελληνικό, ε! το πράγμα δεν θάταν και τόσο σπουδαίο ή επικίνδυνο.

Αλλά δυστυχώς στην προκειμένη περίπτωσι συμβαίνει το αντιθέτως ανάλογο. Αρχίζοντας απ’ τους πρώτους ανάρθρους ψιθυρισμούς, από ένα «μερσί» και ένα «παρντόν» φτάσαμε σε σημείο σήμερα να λέμε σ’ εκατό λέξεις τις ενενήντα ξένες.

Χωρίς να το καταλάβουμε καλά-καλά, ίδια κι’ απαράλλακτα όπως συμβαίνει και με διάφορα ναρκωτικά αφήσαμε τους εαυτούς μας ολότελα ανυπεράσπιστους να μας κυριεύση η ξενομανία αυτή, που αρχινόντας από αθώες λεξούλες, φράσεις και μικροσυνήθειες έφταξε σήμερα ν’ αγγίξη τα σπουδαιότερα σημεία της νοοτροπίας ενός λαού.

Και για να σας φέρω ένα μικρό παράδειγμα παρακολουθήστε ένα μήνα τις συναυλίες που δίδονταν. Θα δήτε τότε και θα συμφωνήσετε μαζί μου, πως για να πετύχη μια συναυλία σήμερα στην Αθήνα, δεν παίζει κανένα ρόλο ούτε το πρόγραμμα ούτε οι τίτλοι που θα μπορούσε νάχη ο καλλιτέχνης που την δίδει. Το μόνο απαραίτητο είναι νάχη ο καλλιτέχνης ξενικό όνομα.

Το ίδιο κι’ απαράλλακτο σημειώθηκε τελευταία με τον κινηματογράφο. Το ρωμαίικο φιλμ δεν παρακολουθήθηκε όπως θάπρεπε να γίνη γιατί απλούστατα οι ήρωες φορούσαν φουστανέλλες κι’ η ηρωίδες βλάχικα.

-Μα τι ευχαρίστησι μπορεί κανείς να βρή μου έλεγε δεσποινίδιον τι, βλέποντας τα Καλάβρυτα και τον Χελμό, ζώντας μέσα σε βλάχους και χωριάτες!

Και ας μη σας φανή παράξενο, αν, όταν καμμιά φορά βρεθήτε μέσα σε σαλόνι, ακούσετε να σας μιλούν για οτιδήποτε πράγμα, και να μεταχειρίζονται όρους και ονομασίες χωρίς ούτε νάχουν ποτέ σοβαρά ασχοληθεί, παίξει, διαβάσει και δεί ακόμα.

-Καλέ έμαθες το νέο ματς της Λαγκλέν;

Και κόβει και ράβει η γλωσσίτσα ενός δεσποινιδίου ανάμεσα από δυό μακιγιαρισμένα χείλη.

-Quelle souplesse, ma chere, quelle souplesse, προσθέτει βαρετά μια άλλη.

Τώρα θέλετε να σας πω ένα μυστικό; Αν ρωτήσετε τις δυό αυτές δεσποινίδες αν έπαιξαν η αν είδαν ποτέ τους τέννις, ασφαλώς θα σας πουν όχι!

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό! Υπάρχει και συνέχεια:

-Χθες σε περίμενα για να πάμε στο Caprice και δεν ήλθες, γιατί καημένη;

-Mille pardons, Λέλα, ξέρεις τι έπαθα; Έπιασα να διαβάσω ένα βιβλίο του Ουγκώ που βρέθηκε μπροστά μου και μ’ έπιασε πονοκέφαλος.

-Ουφ! Και σύ, δεν βρήκες τίποτε άλλο να διαβάσης! Εγώ τουλάχιστο που διάβασα, δυστυχώς, πολλούς τόμους του, πέρσυ στην εξοχή γιατί δεν είχα τίποτε άλλο, δεν μπορούσα να τον χωνέψω. Τον βρίσκω φοβερά ηλίθιο, πολύ ντεμοντέ. Τι να πώ, όσο μ’ αρέσει ο Ντεκομπρά κι’ ο Μαργκερίτ, δεν μ’ αρέσει κανένας μα κανένας. Αυτοί είναι συγγραφείς!

Καημένε Ουγκώ, τι σου έμελλε η μοίρα ν’ ακούσης!»

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s