Underground – Εμίρ Κουστουρίτσα

Ο Εμίρ Νεμάνια Κουστουρίτσα, είναι Σέρβος σκηνοθέτης, ηθοποιός και μουσικός. Κέρδισε δύο φορές τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών για τις ταινίες «Άντεργκράουντ» (1995) και  «Ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές» (1985), ενώ το 2005 με την ταινία «Η ζωή είναι ένα θαύμα» κέρδισε το Βραβείο Σεζάρ καλύτερης ταινίας της ΕΕ.

Επίσης έχει τιμηθεί με το βραβείο Γραμμάτων και Τεχνών στη Γαλλία. Στις αρχές Ιανουαρίου 2015 κυκλοφόρησε μια συλλογή από νουβέλες με τον τίτλο «Etranger dans le Mariage».

Γιατί επιλέξατε να εκφραστείτε με τη λογοτεχνία;
Στη διάρκεια των σπουδών μου στη σχολή κινηματογράφου στην Πράγα, όταν γύρισα την ταινία «Γκουέρνικα», κατάλαβα ότι θα μπορούσα να είμαι δημιουργικός.

Από τότε η δημιουργικότητά μου δεν σταμάτησε. Είχα την τύχη αυτή. Μπορούσα λοιπόν να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου σε διάφορα σχέδια. Από τότε που γύρισα την πρώτη μου ταινία, είχα καλές σχέσεις με το κοινό.

Ενδεχομένως, γιατί δεν επιχειρούσα να κάνω δημόσιες σχέσεις, αλλά να δουλέψω τα έργα μου. Σ’ αυτά ανατρέχω στις βαθύτερες οικογενειακές μου ιστορίες επιχειρώντας να πάω στις αθέατες πλευρές. Αφετηρία είναι μια επιθυμία μου.

Η τέχνη βεβαίως καταλήγει να είναι μια επικοινωνία, όμως ο καλλιτέχνης δεν επικοινωνεί με το κοινό, αλλά με την ανάγκη του να δημιουργήσει.

Για ποιο λόγο οι ιστορίες σας είναι τόσο προσωπικές;
Είμαι πολύ δεμένος με την κινηματογραφική γλώσσα, από τις αρχές τής δεκαετίας του 1970. Ήταν τα ένδοξα χρόνια για το σινεμά και την τέχνη γενικότερα.

Οι ΗΠΑ, που κυριαρχούσαν στον κόσμο στρατιωτικά και καλλιτεχνικά, τη δεκαετία του 1970 ήταν πολύ πιο ελεύθερες από σήμερα. Μετά το Βιετνάμ γυρίστηκαν πολλά έργα για το χαμένο πόλεμο των Αμερικανών. Μετά, έγινε η ελεύθερη έκφραση ελεγχόμενη.

Σήμερα η υπηρεσία NSA παρακολουθεί όλους τους αμερικανούς πολίτες, είναι τρομακτικό. Στη δεκαετία του 1970 οι ΗΠΑ μίλησαν για το φασισμό, το ναζισμό. Θυμάστε το «Καμπαρέ» του Μπομπ Φος, τα «Πέντε εύκολα κομμάτια».

Εκφράστηκε μια σχεδόν υπαρξιακή φιλοσοφία, μίλησαν ελεύθερα για τη ζωή, για την ήττα στο Βιετνάμ, γράφτηκαν βιβλία. Και μετά τίποτα. Στο σινεμά ο Τζορτζ Λούκας άρχισε να ξαναγράφει την ιστορία του σύμπαντος.

Ο Σπίλμπεργκ κατέφυγε στον «Εξωγήινο». Η αντίληψη του Ρόλαντ Ρήγκαν, το πνεύμα της διασκέδαση, επικράτησε. Έπρεπε να απομακρυνθούν από τις κριτικές σκέψεις και έτσι επικράτησε η άποψη ότι χρειάζονται φιλμ για τη διασκέδαση.

Οι άνθρωποι που συνέχισαν να κάνουν αυτό που ήθελαν περιθωριοποιήθηκαν, τα έργα τους ήταν ελάχιστα ή δεν κατάφεραν καν να προβληθούν.

Σήμερα έχουμε τις ίδιες συνέπειες.

Στην Ευρώπη, ο κινηματογράφος δέχεται οικονομικές πιέσεις και οι δημιουργοί είναι υποχρεωμένοι να εκφράζονται όλο και περισσότερο με πολιτικά ορθό τρόπο.

http://epohi.gr/portal/diethni/18786-synentefksi-me-ton-emir-koustouritsa

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s