Παγκόσμια Ημέρα Υγροτόπων

This slideshow requires JavaScript.

 

 

 

Στις 2 Φεβρουαρίου 1977 υπογράφτηκε η Σύμβαση για τους Υγροτόπους στην πόλη Ραμσάρ του Ιράν, στις ακτές της Κασπίας Θάλασσας. Υγρότοποι χαρακτηρίζονται τα δέλτα, τα έλη, οι λίμνες, οι λιμνοθάλασσες, οι πηγές, οι εκβολές, οι ποταμοί και οι τεχνητές λίμνες.

Η συνθήκη Ραμσάρ αποσκοπεί στην προστασία και τη συνετή χρήση όλων των υγροτόπων μέσω τοπικών και εθνικών δράσεων και διακρατικής συνεργασίας ως μια συνεισφορά στην αειφόρο ανάπτυξη. Στη συνθήκη περιλαμβάνονται 1524 υγρότοποι με έκταση 520 εκατομμυρίων στρεμμάτων περίπου.

Στη χώρα μας, βασει της σύνθήκης Ραμσάρ, προστατεύονται δέκα υγρότοποι: Δέλτα Έβρου, οι λίμνες Ισμαρίδα και Βιστονίδα, το Πόρτο Λάγος και οι γύρω λιμνοθάλασσες, το Δέλτα και η λιμνοθάλασσα Νέστου, η τεχνητή λίμνη Κερκίνη, οι λίμνες Βόλβη και Κορώνεια, το Δέλτα των ποταμών Αξιού- Λουδία-Αλιάκμονα, ο Αμβρακικός κόλπος, η λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου και η λιμνοθάλασσα Κοτύχι στο Νομό Ηλείας.

Όπως τονίζουν οι περιβαλλοντικές οργανώσεις, οι υγρότοποι της χώρας μας υποβαθμίζονται σε τέτοιο βαθμό, ώστε να χάνεται η μοναδική οικολογική τους αξία. Αλλαγές στο υδρολογικό καθεστώς, αλλοίωση και υποβάθμιση της ποιότητας των υδάτων, απόρριψη στερεών και εκροή αστικών αποβλήτων, παράνομη και αυθαίρετη δόμηση, εντατικοποίηση της γεωργίας και λαθροθηρία είναι μόνο ορισμένα από τα εντονότατα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

 

6 comments on “Παγκόσμια Ημέρα Υγροτόπων

  1. Μπορεί να κάνω λάθος γιατί είμαι εκτός ειδικότητας.
    Υγρότοπος : πασοκογενής νεολογισμός, δεν καθορίζει περί τίνος υγρού πρόκειται. Μπορεί να είναι από πετρέλαιο μέχρι ούρα.
    Αντί του παλαιότερου «υδρότοπος» από το ύδωρ. Δυστυχώς και αυτός ο κακόηχος βαρβαρισμός επεκράτησε.
    Αν δεν κάνω λάθος, και στις λατινογενείς γλώσσες το πρώτο συνθετικό είναι hydro και όχι hygro.

    Liked by 1 person

  2. Δοκίμασε να βρεις χρήση της λέξης «υγρότοποι» πριν από το 1982.
    Από τότε και για κάμποσα χρόνια κάποιοι κανιβάλιζαν τη γλώσσα.
    Θυμάμαι και την «αναπαλαίωση» ( το πάλιωσαν και το ξαναπάλιωσαν) που είχε πέσει ΤΟ γέλιο στο ΤΕΕ και στο ΕΜΠ.
    (ήθελαν να πουν «αποκατάσταση» ή «αναστύλωση»)
    Αντίθετα η «υδρότοποι» ήταν (και είναι) σε χρήση (βλέπε Υδρότοποι )
    Τι θα έλεγε ο Σαραντάκος και οι σχολιαστές του άραγε; Είσαι η ΕΦΗ-ΕΦΗ νομίζω ;

    Liked by 2 people

    • Ναι είμαι η Τάδε έφη ΕΦΗ ή αλλιώς Έφη Γεωργοπούλου και θα χαιρόμουν πολύ να γνωρίζω με ποιον μιλώ!!!

      Όσο για το θέμα της γλώσσας μας σου παραθέτω ένα πολύ σύντομο αλλά κατατοπιστικό κείμενο όχι τόσο για σένα…όσο για κάποιους άλλους ίσως που δεν γνωρίζουν και σου εύχομαι να έχεις μια όμορφη μέρα!!!!

      Τα εξελικτικά στάδια και οι σημερινές μεταλλάξεις της ελληνικής γλώσσας

      Από την επική ποίηση της Θεογονίας του Ησιόδου και τη γλαφυρή γλώσσα του Ομήρου που εξιστορεί τα αθάνατα έπη της Ιλιάδας και της Οδύσσειας, η εξελικτική πορεία της γλώσσας μας καταλήγει στο μεστό αττικό λόγο των ιστορικών και των τραγικών ποιητών της αρχαίας Αθήνας. Η επισφράγιση της γλωσσικής αυτής εξέλιξης ολοκληρώνεται με τη γλώσσα της φιλοσοφικής σκέψης του Πλάτωνα και του πανεπιστήμονα Αριστοτέλη.

      Του Γιώργου Καλλέργη

      Η γραφή των αρχαίων αυτών κειμένων ήταν καθαρά ελληνική, μια ιθαγενής γραφή από αυτόχθονες ελληνικής καταγωγής που είχε εξελιχτεί στο πέρασμα των αιώνων. Λανθασμένα πιστεύεται και διδάσκεται ότι η ελληνική γραφή, το αλφάβητό μας, προέρχεται από τους Φοίνικες. Οι πρωτογενείς Φοίνικες κατάγονται από τη δυτική Κρήτη και συγκεκριμένα από το μινωικό λιμάνι Φοινικούς (Φοίνικας) που ήταν και οικισμός, νότια του νομού Χανίων, το σημερινό Λουτρό. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος μάς αναφέρει την περιοχή αυτή ως «Φοινικούς λιμήν και Φοίνιξ πόλις», που είναι κοντά στην αυτόνομη μινωική πόλη Αραδήν ή Ηραδήν. Από τα μέρη εκείνα ξεκίνησαν για να αποικήσουν σε παραθαλάσσια περιοχή της αρχαίας Παλαιστίνης. Το κράτος που ίδρυσαν, εις ανάμνηση του μέρους από το οποίο αναχώρησαν, ονομάστηκε Φοινίκη, που σημαίνει η χώρα επεξεργασίας της πορφύρας, και οι κάτοικοί της Φοίνικες, από το φοινός, δηλαδή πορφυρός, βαθυκόκκινος. Υπόψη ότι το βαθυκόκκινο ή πορφυρό χρώμα ήταν το χρώμα-έμβλημα της μινωικής Κρήτης.

      Φεύγοντας από τη γενέτειρα γη τους [Φοίνιξ] μετέφεραν μαζί τους τον πολιτισμό και τη γραφή τους.

      Η ελληνική γραφή έχει καταγωγή από τη μινωική Κρήτη. Οι κάτοικοι της μινωικής Κρήτης ήταν γηγενές ελληνικό φύλο, Πρώτο-Έλληνες και όχι όπως πιστεύεται Προ-έλληνες. Μια ακόμα απόδειξη είναι οι πρόσφατες αρχαιολογικές έρευνες επιστημονικής εξέτασης σκελετικών υπολειμμάτων 37 ατόμων Μινωιτών που βρέθηκαν σε σπήλαιο του Οροπεδίου Λασιθίου ηλικίας 9.000 ετών με τη μέθοδο του μιτοχονδριακού DNA των οδόντων. Οι περισσότεροι ιθαγενείς Κρητικοί σήμερα μοιάζουν καταπληκτικά με τους αρχαίους εκείνους προγόνους τους, όπως και με τους υπολοίπους Έλληνες, λόγω του κοινού τους DNA.

      Η γραφή τους ήταν ιερογλυφική, τα λεγόμενα κρητικά ιερογλυφικά, και ο τρόπος γραφής από τα μέχρι σήμερα αρχαιολογικά ευρήματα ήταν μάλλον σπειροειδής με αντιπροσωπευτικό δείγμα τον δίσκο της Φαιστού, που είναι μία τυπωμένη γραφή με σφραγιδόλιθους σε σχήμα σπείρας αρχικά σε νωπό πηλό που ψηνόταν αμέσως μετά. Λένε πως πρόκειται για θρησκευτικό ύμνο στην αρχαία θεότητα, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι ο δίσκος της Φαιστού είναι μια χρονοκάψουλα της γένεσης του ανθρώπου, της θεϊκής καταγωγής του και των άθλων του Ηρακλή, ενώ κάποιοι άλλοι δίνουν άλλες ερμηνείες, όπως ημερολόγιο, αξιόλογο γεωμετρικό θεώρημα, ιερή γεωγραφία του αστερισμού του Σειρίου, εξιστόρηση του Μεγάλου Κατακλυσμού κ.λπ. Πάντως, η γοητεία του μυστηρίου του δίσκου προκαλεί και σαγηνεύει τη φαντασία και το ενδιαφέρον για μελέτη κάθε ερευνητή.

      Η Γραμμική Άλφα

      Το επόμενο εξελικτικό της στάδιο ήταν η Γραμμική Α. Δείγματα αυτής της γραφής είναι οι πινακίδες της Αγίας Τριάδας Κρήτης. Το τρίτο στάδιο εξέλιξης της ελληνικής γραφής ήταν η Γραμμική Β, που είναι η εξέλιξη της Γραμμικής Α. Με Γραμμική Β είναι γραμμένες οι πινακίδες της Κνωσού, της Πύλου, των Μυκηνών και της Θήβας.

      Η αλφαβητική ή φωνητική γραφή είναι αυτή που αναφέρεται στα αρχαίας μας κείμενα και που έχουμε εμείς σήμερα. Πρόκειται για την τελειότερη επινόηση του ανθρώπινου νου με βάση το ελληνικό αλφάβητο, που είναι [το αλφάβητο] μια πανάρχαιη, μυστική επίκληση στο νοητό ήλιο να επικρατήσει το Φως και να εξελιχθεί η Ψυχή, που είναι το άπαν της ανθρώπινης ύπαρξης… Αρχικά, η γραφή αυτή ήταν αριστερόστροφη, μετά βουστροφηδόν, όπως δηλαδή οργώνουν τη γη τα βόδια και αργότερα μέχρι και σήμερα επικράτησε ως δεξιόστροφη.

      Η γραφή των αρχαίων αυτών κειμένων ήταν μικρογράμματη με πολυτονικό και κεφαλαιογράμματη. Η μεν πρώτη μικρογράμματη γραφόταν κυρίως σε παπύρους και περγαμηνές, ενώ η κεφαλαιογράμματη σκαλιζόταν σε πέτρα, μάρμαρο ή πήλινες πλάκες λόγω ευκολίας της χάραξης των κεφαλαίων γραμμάτων. Οι πάπυροι και οι περγαμηνές που διασώθηκαν με τη μικρογράμματη γραφή βρίσκονται σήμερα στο άβατο των υπογείων και των απαγορευμένων αιθουσών της πιο πολύτιμης και σπάνιας βιβλιοθήκης του κόσμου, του Βατικανού, καθώς και σε ιδιωτικές συλλογές θηρευτών πνευματικών έργων που δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας.

      Γι’ αυτό ισχυρίζονται πολλοί μέχρι και σήμερα ότι ήταν μόνο κεφαλαιογράμματη η γραφή των αρχαίων Ελλήνων.

      Διεθνής επικοινωνία

      Με το πέρασμά της στην αλεξανδρινή εποχή, η ελληνική γλώσσα ομιλείται όχι μόνο από Έλληνες λογίους και μη, αλλά και από ασιατικούς λαούς της εποχής αυτής ως δημώδης γλώσσα διεθνούς επικοινωνίας. Είναι η λαϊκή μορφή της αρχαίας ελληνικής ή αλεξανδρινή γλώσσα, που παρουσιάζεται ως κοινή διάλεκτος όχι μόνο για τους Έλληνες αλλά και τους μη Έλληνες ομιλούντες την ελληνική γλώσσα. Τα ιερά ευαγγέλια της χριστιανικής εκκλησίας έχουν γραφεί στη γλώσσα της ελληνιστικής κοινής. Έτσι λοιπόν η ελληνιστική κοινή γλώσσα που μιλιόνταν περισσότερο εκτός ελλαδικού χώρου κυρίως στις ελληνικές πόλεις-αποικίες που είχαν ιδρυθεί επί μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά και στο Βυζάντιο ως επίσημη γλώσσα μετά τον 7ο αιώνα μ.Χ., παύει να ομιλείται από τους περισσότερους Έλληνες. Αιτία λοιπόν αυτού του οδυνηρού πολιτισμικού γεγονότος που η γλώσσα αυτή ακολουθεί την κατιούσα είναι η Τουρκοκρατία. Η μόνη εξαίρεση ήταν η γραφή των λογίων Ελλήνων που έγραφαν στην αρχαία αττική διάλεκτο.

      ΣΗΜΑΔΙΑ ΠΑΡΑΚΜΗΣ

      Η απαγορευμένη… γλώσσα των “ραγιάδων”

      Όταν η Ελλάς μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 μ.Χ. βυθίζεται στο σκοτάδι της σκλαβιάς από τους Οθωμανούς, η ελληνική γλώσσα, όργανο επικοινωνίας του δεσμώτη πλέον λαού της, παύει να υφίσταται ως επίσημη γλώσσα του ελληνικού Γένους. Μια γλώσσα λοιπόν που αρχικά απαγορεύεται να διδάσκεται και κατόπιν θεωρείται γλώσσα υποτελών [ραγιάδων] της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας χωρίς πνευματικούς ηγέτες και φωτισμένους διδασκάλους, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων κατά καιρούς, λογικό είναι να παρουσιάσει συμπτώματα και σημάδια παρακμής. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να αναπτυχθούν τα ιδιώματα της γλώσσας σε κάθε μέρος και γεωγραφική περιοχή της Ελλάδας με την προσθήκη αρκετών λέξεων τόσο από τη γλώσσα των κατακτητών όσο και από τις φράγκικες γλώσσες της Ευρώπης και ιδιαίτερα της Ιταλικής, που κατά κάποιο τρόπο με τις σχετικές καταλήξεις ελληνοποιήθηκαν. Κάποιοι γλωσσολόγοι για το συγκεκριμένο θέμα ισχυρίζονται ότι πρόκειται για ευρωπαϊκές λέξεις δανεισμένες από την αρχαία μητρική γλώσσα μας, που πολύ αργότερα τις ξαναδανειστήκαμε, όπως π.χ. τη λέξη ομπρέλα [ιταλική ombrella] από την αρχαία ελληνική λέξη όμβρος, δηλ. νεροποντή, μπόρα, βροχή με ρίζα όμβρ-[ομπρ-] β>μπ. Έχουμε λοιπόν μία γλώσσα που δεν είναι αμιγής, με αρκετά ξένα και ιδιωματικά στοιχεία που με έντεχνο τρόπο ο Δημ. Βυζάντιος στο ομώνυμο έργο του “Βαβυλωνία” σατιρίζει ως γλωσσική σύγχυση, τα ιδιώματα της ελληνικής γλώσσας από τους κατά γεωγραφικό διαμέρισμα κατοίκους της.

      Το γλωσσικό αυτό φαινόμενο της γλώσσας μας με τις εκφραστικές του ιδιαιτερότητες κάποιοι το ονόμασαν απλοποίηση και εξέλιξη, ενώ κάποιοι άλλοι γλωσσολόγοι το κατέγραψαν ως πτώχευση της μητρικής ελληνικής γλώσσας εξαιτίας του πνευματικού σκότους του μακραίωνα τουρκικού ζυγού.

      Το πολυτονικό σύστημα

      Έχει επικρατήσει η άποψη ότι το σύστημα του πολυτονικού της ελληνικής γλώσσας καθιερώθηκε από τον Αριστοφάνη τον Βυζάντιο [200 π.Χ.], Έλληνα διευθυντή της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, για να μπορούν να διαβάζουν και να προφέρουν σωστά την ελληνική γλώσσα όσοι από τους ξένους μελετητές της εποχής εκείνης και μετά ήθελαν να σπουδάσουν Αρχαία Ελληνική Γραμματεία. Επειδή τίποτα δεν είναι απολύτως βέβαιο και επί του θέματος δεν υπάρχουν συγκεκριμένες αποδείξεις, μπορεί να έγινε τότε η καθιέρωσή του, μπορεί και όχι. Όπως όμως κι αν έχει το πράγμα, ένα είναι βέβαιο. Η χρήση του πολυτονικού των 2 πνευμάτων, της ψιλής και της δασείας και των 3 τόνων, της οξείας, της περισπωμένης και της βαρείας, είναι αναγκαία για τον προσωδιακό τονισμό, δηλ. τη σωστή προφορά του γραπτού λόγου των αρχαίων κειμένων, σε αντίθεση με το νεοελληνικό λόγο που ο τονισμός του είναι δυναμικός. Η εφαρμογή του πολυτονικού συστήματος στην πράξη επί αρκετούς αιώνες δεν παρουσίασε ποτέ αρνητικά αποτελέσματα ούτε σοβαρές επιπτώσεις στη μαθησιακή διαδικασία. Πάντως αρκετοί λόγιοι Έλληνες αλλά και ξένοι μελετητές της ελληνικής γλώσσας θεωρούν τη χρήση του πολυτονικού επιβεβλημένη για τη σωστή γραφή της γλώσσας μας. Οι τόνοι και τα πνεύματα για τη γλώσσα, όπως λένε πολλοί, είναι ότι τα σήματα του ΚΟΚ στην οδήγηση.

      Η σωστή χρήση του τονισμού και των πνευμάτων συμβάλλει στην ανάπτυξη του στοχασμού, καθώς επίσης στην παραγωγή της επιστημονικής σκέψης. Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι προσπάθησαν κατά χρονικά διαστήματα στο παρελθόν να το καταργήσουν. Συγκεκριμένα, ο Νικόλαος Φαρδύς στα τέλη του 19ου αιώνα προσπάθησε να αφαιρέσει από την τότε καθαρεύουσα [γλώσσα] τα πνεύματα και τους τόνους. Ο Ισίδωρος Σκυλίτσης πρότεινε την απάλειψη της ψιλής και της βαρείας, ενώ ο Αλέξανδρος Πάλης δημοσίευσε κείμενα χωρίς πνεύματα και τόνους.

      Το έτος 1939 ο τότε καθηγητής Ιωάννης Κακριδής επιχειρεί να καταργήσει τους τόνους και να εφαρμόσει το μονοτονικό σύστημα, δημοσιεύοντας την επιστημονική του παράδοση στη δημοτική και σε μονοτονικό σύστημα στο βιβλίο του “Ελληνική Κλασσική Παιδεία”.

      Δημοτική ή καθαρεύουσα;

      Όσον αφορά τους φιλολογικούς καβγάδες για το γλωσσικό θέμα [δημοτική γλώσσα ή καθαρεύουσα;] η υπόθεση πάει πίσω χρονολογικά. Οι υπέρμαχοι του δημοτικισμού Εμμ. Ροΐδης και Ι. Πολυλάς συστρατεύονται στη μάχη για την επικράτησή του. Αρχές του εικοστού αιώνα, ο δημοτικιστής Αλέξανδρος Πάλλης προβαίνει στη μετάφραση των Ευαγγελίων της Καινής Διαθήκης σε λαϊκή γλώσσα, στην εφημερίδα “Ακρόπολις”, με τα γνωστά τότε γεγονότα της εποχής εκείνης ως “ευαγγελικά” αιματηρών συγκρούσεων. Μετά από μια 10ετία, ο εκπαιδευτικός όμιλος, αποτελούμενος από τους Δημήτρη Γληνό, Αλέξανδρο Δελμούζο και Μανόλη Τριανταφυλλίδη, υποστήριζε έμμεσα την αποφυγή της εκμάθησης της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και την απλοποίησή της σε δημοτική με ένθερμες διακηρύξεις.

      Αργότερα ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης στη γερμανική κατοχή του ’41 συντάσσει και εκδίδει την Νεοελληνική Γραμματική στη δημοτική γλώσσα.

      Έτος 1976: καθιερώνεται, σύμφωνα με τη νέα γραμματική, η δημοτική γλώσσα στο χώρο της Παιδείας και στη δημόσια διοίκηση με απόφαση της Βουλής των Ελλήνων.

      Έτος 1982: Μετά από παρέλευση έξι ετών πολιτικών εξελίξεων και αλλαγών στον κρατικό μηχανισμό έχουμε την καθιέρωση σε όλες τις βαθμίδες της ελληνικής εκπαίδευσης του μονοτονικού συστήματος της γλώσσας, ένα όνειρο πολλών γενεών των πεφωτισμένων της λαϊκής εκπαιδευτικής ιδεολογίας.

      Ας δούμε όμως τι έγινε εκείνη τη χειμωνιάτικη νύχτα του Γενάρη του 1982.

      Σύμφωνα με τα πρακτικά της Βουλής των Ελλήνων, προς τα μεσάνυχτα της 11ης Ιανουαρίου 1982 είχε ολοκληρωθεί η συζήτηση για την εγγραφή των μαθητών του Λυκείου, οπότε εντελώς αιφνιδίως εισάγεται προς ψήφιση η επιβολή του μονοτονικού, ένα θέμα αρκετά σοβαρό, εθνικό, εφόσον είχε να κάνει με την τύχη της ελληνικής γλώσσας. Γύρω στη 1:20το πρωί λοιπόν της Τρίτης 12 Ιανουαρίου ψηφίστηκε η τροπολογία για το μονοτονικό από 30 παρόντες βουλευτές, σύμφωνα με τη δήλωση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, αφού η αξιωματική αντιπολίτευση είχε αποχωρήσει θεωρώντας ότι το θέμα έπρεπε να πάρει αναβολή και να επανεξεταστεί λόγω της σοβαρότητάς του.

      Έτσι λοιπόν μία μικρή ομάδα κυβερνητικών βουλευτών επιβάλλει τη θέλησή της χωρίς να λάβει υπόψη της την άποψη του ελληνικού λαού που τους ψήφισε και της εκπαιδευτικής και επιστημονικής κοινότητας, που αρκετοί από αυτούς ήταν κάθετα αντίθετοι με την καθιέρωση του μονοτονικού συστήματος.

      Αν η πράξη τους αυτή δεν ήταν πράξη σκοπιμότητας με ανθελληνικές προθέσεις εις βάρος της γλώσσας μας, χρόνια σχεδιασμένη, τότε τι μπορεί να ήταν, αφού μετά την ψήφισή του ακούστηκαν έντονες διαμαρτυρίες και αντιδράσεις;

      Τα προβλήματα

      Η θριαμβολογία των “προοδευτικών” της εποχής για την καθιέρωση του μονοτονικού ως απλοποίηση της γλώσσας έρχεται να ανατραπεί πολύ αργότερα από την πορεία της εφαρμογής του. Οι αρχικοί και ενθουσιώδεις πανηγυρισμοί τους με το πέρασμα του χρόνου και τη διαπίστωση των αποτελεσμάτων της εφαρμογής του μονοτονικού μετατράπηκαν σε σοβαρούς προβληματισμούς λόγω των αρνητικών συνεπειών που επέφερε η καθιέρωσή του στην εκμάθηση του γλωσσικού μαθήματος.

      «Η διδασκαλία της ορθογραφίας επιδρά θετικά στις οπτικοαντιληπτικές ικανότητες και λειτουργίες των παιδιών και μάλιστα στην κρίσιμη ηλικία των έξι με εννέα ετών, όπως αυτές κατεξοχήν αναπτύσσονται. Η επίδραση αυτή ανάγεται άμεσα στο είδος του ερεθίσματος. Όσο πλουσιότερο σε οπτικά σημεία [τόνους, πνεύματα] το γλωσσικό αντικείμενο, τόσο εξαναγκάζεται σε εστίαση προσοχής του ο δέκτης κι εξασκείται στην ανάγνωσή τους, αποκτώντας επιπλέον ικανότητα ταχύτερης οφθαλμικής κίνησης και ισχυρότερης συγκέντρωσης». Το βιβλίο των Ι. Τσέγκου, Θ. Παπαδάκη, Δ. Βεκιάρη “Η εκδίκηση των τόνων”, 2005, παρουσιάζει μία πολύ ενδιαφέρουσα επιστημονική διαπίστωση, αφού εκθέτει σε δημοσιότητα τα αποτελέσματα μιας σοβαρής έρευνας στο θέμα της γλώσσας πάνω σε 50 παιδιά-μαθητές από την πρώτη τάξη μέχρι την τρίτη του δημοτικού και μάλιστα προσεκτικά επιλεγμένα ως αντιπροσωπευτικό δείγμα πληθυσμού. Τα 25 πρώτα παιδιά της έρευνας αυτής διδάχτηκαν εθελοντικά αρχαία γλώσσα και πολυτονικό σύστημα σε όλα τα μαθήματά τους, ενώ τα υπόλοιπα σε μονοτονικό, από έμπειρους δασκάλους.

      Στην πρώτη περίπτωση, με διδασκαλία αρχαία ελληνικά και πολυτονικό, τα παιδιά απέκτησαν ικανότητες με σημαντική διαφορά έναντι των παιδιών που διδάχτηκαν τα μαθήματά τους με μονοτονικό σύστημα. Πιο συγκεκριμένα: Οι μαθητές της πρώτης ομάδας [Αρχαία, Πολυτονικό] είχαν πολύ καλύτερα αποτελέσματα στη “μνήμη σχημάτων”, στη “συναρμολόγηση αντικειμένων” και στη “διάκριση γραφημάτων”, σε αντίθεση με τη δεύτερη ομάδα των παιδιών του μονοτονικού. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός που η γνωστή σε όλους μας δυσλεξία, με την καθιέρωση του μονοτονικού συστήματος, παρουσίασε ανοδική πορεία μέχρι σήμερα σε βαθμό ανησυχίας!

      «Υπάρχει μια νοοτροπία που θέλει να τα απλοποιήσει όλα… Αυτή η νοοτροπία της απλοποίησης μάς έχει οδηγήσει στο σημείο να κακοποιούμε και να εκχυδαΐζουμε τα πάντα… Η ερείπωση της γλώσσας, η κατάργηση των εννοιών ώστε οι άνθρωποι ούτε να συνεννοούνται, ούτε να μπορούν να σκέφτονται! Γιατί μόνο έτσι θα μπορούν ορισμένοι να κάνουν τη “δουλειά” τους…», Δημήτρης Χορν, ηθοποιός.

      ΝΕΑ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

      Γλωσσικό μπέρδεμα για τους μαθητές

      Μετά τον Οδυσσέα Ελύτη εποχή [1979] και με την καθιέρωση του μονοτονικού στη γλώσσα [1982] έχουμε μια 30ετία πτώχευσης και πνευματικής στασιμότητας, αφού η άνθηση του ποιητικού λόγου και γενικότερα της λογοτεχνίας συνδέεται άμεσα με τη γλώσσα γραφής και το λεκτικό της πλούτο ή την έλλειψή του.

      Σαν να μην έφτανε μόνο αυτό, ήρθε να προστεθεί το “κερασάκι” στην “τούρτα”.

      Το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, καθοδηγούμενο από ξένα κέντρα με ανθελληνικές διαθέσεις και με τη συμβολή μιας συντακτικής ομάδας που αποτελείται από τους συγγραφείς Ειρήνη Φιλιππάκη-Warburton, Μιχαήλ Γεωργιαφέντη, Γεώργιο Κοτζόγλου και Μαργαρίτα Λουκά, εκδίδει για τους μαθητές του Δημοτικού τη νέα “Γραμματική Ε’ και ΣΤ’ Δημοτικού”, 2011. Αν κάποιος την μελετήσει προσεκτικά, θα διαπιστώσει ότι δημιουργεί στους μαθητές ένα γλωσσικό μπέρδεμα, περιθωριοποιεί τα διπλά σύμφωνα [ξ] και [ψ], αντικαθιστώντας τα με τους φθόγγους “κσ” και “πσ”, προετοιμάζει το έδαφος για την αντικατάσταση των φωνηέντων ω και ο με το λατινικό ο, όπως και των υπολοίπων φωνηέντων η, υ, ι, και των δίψηφων ει, οι και υι με το λατινικό i, το φθόγγο ου με το λατινικό u, καθώς επίσης και το ελληνικό γράμμα ζ το μικρό με το κεφαλαίο ελληνολατινικό Ζ. Στις σελίδες 35 και 36 του βιβλίου της Γραμματικής αυτής αναγνωρίζονται ως φωνήεντα 5 [α, ε, ι, ο, ου ] γραμμένα στην καφετιά τσάντα και όχι 7 [ι, υ, η, α, ε, ο, ω,], δηλαδή παραλείπονται το η, το ω και το υ , ενώ, εάν μετρηθούν τα σύμφωνα της πράσινης τσάντας, θα βρεθούν ότι είναι 18 [κ, π, τ, γκ, μπ, ντ, γ, β, δ, χ, φ, θ, λ, ρ, ζ, σ, μ, ν] και όχι 17 [ β, γ, δ, ζ, θ , κ, λ, μ, ν, ξ, π, ρ, σ, τ, φ, χ, ψ]. Επίσης, προσθέτει μέσα στα σύμφωνα τα δίψηφα σύμφωνα γκ, μπ και ντ και αφαιρεί τα διπλά σύμφωνα ξ και ψ για να δημιουργήσει εθισμό στους Έλληνες μαθητές για τη μελλοντική αντικατάστασή τους από τα λατινικά g [γκ], b [μπ] και d [ντ]. Είναι 23 τελικά τα γράμματα της ελληνικής γλώσσας ή 24; Κατ’ αυτό τον τρόπο υπονομεύεται η ιστορική ορθογραφία της νεοελληνικής γλώσσας και βασικοί κανόνες της γραμματικής. Άμεσο επακόλουθο του φαινομένου αυτού είναι η κατάργηση της ετυμολογίας των λέξεων. Δηλαδή, η αποκοπή από τις γλωσσικές ρίζες των λέξεων και την εννοιολογική τους σημασία.

      Ένα παράδειγμα για να γίνει κατανοητό των όσων ειπώθηκαν μέχρι τώρα.

      Η λέξη Αίγιπτος σύμφωνα με τη νέα Γραμματική! Η λέξη Αίγυπτος, σύμφωνα με την παλιά Γραμματική. Στην πρώτη λέξη δεν μπορούμε να αποδώσουμε εννοιολογικά τη σημασία της. Στη δεύτερη όμως με την ιστορική της γραφή και με τη βοήθεια της ετυμολογίας θα βρούμε ότι η λέξη μας αποτελείται από 2 άλλες που έχουν η μεν πρώτη τη λέξη Αιγ-αίο και η δεύτερη την λέξη ύπτ-ιος. Τι μπορεί να σημαίνει η λέξη Αίγυπτος; Η χώρα που απλώνεται κάτω από το Αιγαίο [πέλαγος]. Υπ’ όψιν, ύπτιος, α, ο [επίθετο] ο πεσμένος κάτω ανάσκελα, ξαπλωμένος.

      ΓΛΩΣΣΙΚΟ ΕΚΤΡΩΜΑ

      Η εποχή των Γκρίκλις…

      Με άλλα λόγια, η μοντέρνα αυτή Γραμματική της ΝΤΠ καθιερώνει από την πίσω πόρτα τη φωνητική ορθογραφία, που στην ουσία είναι προθάλαμος των ‘γκρίκλις’ στα ελληνικά σχολεία.

      Τι ακριβώς όμως είναι τα “γκρίκλις”; Σοβαροί επιστήμονες γλωσσολόγοι, Έλληνες και ξένοι, θεωρούν τα γκρίκλις ως ένα γλωσσικό υποπροϊόν, φαινόμενο σοβαρής φθοράς και παρακμής της ελληνικής γραφής. Πρόκειται για γλωσσικό υβρίδιο [ελληνικές λέξεις με λατινικούς χαρακτήρες], για ένα “γλωσσικό μουλάρι” που κάποιοι σκόπιμα κατασκεύασαν και κάποιοι άλλοι ανεγκέφαλοι και ανορθόγραφοι χάριν της “απλοποίησης” της γλώσσας μας ακολουθούν ως γραφή για την επικοινωνία τους εντός διαδικτύου. Το περήφανο λοιπόν λευκό άτι της γλώσσας του Γ. Σεφέρη, Οδ. Ελύτη και των μεγάλων της λογοτεχνίας μας μεταμορφώνεται σε ψωριάρικο μουλάρι από τους αγωγιάτες του διαδικτύου…

      Η γλωσσική παρακμή της ελληνικής γλώσσας σε όλο της το μεγαλείο!!! Κατ’ αυτό τον τρόπο καταργείται η ιστορική γραφή που με τη συνδρομή της ετυμολογίας, μας αποκαλύπτεται η καταγωγή των λέξεων από τις πανάρχαιες ρίζες της γλώσσας μας. Όλα τα μεγάλα και διάσημα Πανεπιστήμια, όπως και η ΝΑΣΑ, μελετούν και μαθαίνουν αρχαία Ελληνική Γραμματεία των έργων του Αριστοτέλη, του Πλάτωνα, του Πλουτάρχου, του Πρόκλου κ.ά., που είναι γραμμένα στην ελληνική γλώσσα, τη μητέρα όλων σχεδόν των γλωσσών του πλανήτη μας. Η ελληνική γλώσσα είναι γλώσσα αριθμοσοφίας, η γλώσσα των ηλεκτρονικών υπολογιστών και όλων των μέχρι σήμερα επιστημών που έχει θεσπίσει ο ανθρώπινος νους.

      Για προχωρημένο προγραμματισμό των ηλεκτρονικών υπολογιστών σε διάσημα πανεπιστήμια τα τελευταία χρόνια με ενδιαφέρον και ενθουσιασμό μαθαίνουν την ελληνική γλώσσα. Κανένας, μα κανένας σοβαρός ξένος δε θα μπορούσε να ενδιαφερθεί και να μάθει μια γλώσσα-έκτρωμα που είναι τα γκρίκλις.

      Γενικά συμπεράσματα:

      Η υπονόμευση της ελληνικής γλώσσας από τους Σκοτεινούς Εγκεφάλους με το δούρειο ίππο της “απλοποίησης” ήταν ανέκαθεν ένας από τους βασικούς τους στόχους για την πραγμάτωση των σκοπών τους.

      Πτώχευση της γλώσσας μας σημαίνει περιορισμένη σκέψη, μειωμένη αντίληψη του αισθητού κόσμου με αποκορύφωση την αδράνεια του νου.

      Η “απλοποίηση” και η γενικευμένη κακοποίηση της γλώσσας οδηγεί τελικά σε κοινωνικό και πνευματικό Μεσαίωνα.

      Λαός που περιφρονεί τη γλώσσα και την ιστορία του πολιτισμού του είναι καταδικασμένος από τον ίδιο να διαλυθεί και να αφομοιωθεί από άλλους λαούς.

      http://www.neakriti.gr/?page=newsdetail&DocID=1146865

      Like

  3. Φτάνει ένα μόνο μικρό ψέμα για να θέσει υπό αμφισβήτηση όλες τις αλήθειες…!!!
    Και εδώ δεν είναι μόνον ένα ούτε μικρό. Π.χ. :
    «Η ελληνική γλώσσα είναι γλώσσα αριθμοσοφίας, η γλώσσα των ηλεκτρονικών υπολογιστών και όλων των μέχρι σήμερα επιστημών που έχει θεσπίσει ο ανθρώπινος νους.»
    Στο «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία» του Σαραντάκου, πολλές από τις απόψεις αυτού του κειμένου έχουν αποτελέσει αντικείμενα διασκέδασης. Ήσουν και συ εκεί.
    Για μένα : Κάποτε ήμουν Αρχιτέκτονας. Γράφω σπάνια, με το όνομα μου ( Γ. Ε. Βλαχόπουλος ) ή με το ψευδώνυμο Μύγα.

    Liked by 1 person

    • Όπως λέει μια κρητική παροιμία «έριξε ο κουζουλός μια πέτρα στο ποτάμι και σαράντα γνωστικοί δεν μπορούν να τηνε βγάλουν»….χαχαχα!!

      Καλημέρα και μια επισήμανση … εγώ δεν ήμουν εκεί όπως γράφεις!!!!

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s