School bus for orangutans

Οι φωστήρες της ζούγκλας

 

«Αν δώσεις σ’ έναν χιμπαντζή ένα κατσαβίδι, θα το σπάσει, ο γορίλλας θα το πετάξει πίσω απ’ τον ώμο του, ο ουραγκοτάγκος θα ανοίξει το κλουβί και θα το σκάσει», είναι ο γλαφυρός διαχωρισμός που κάνουν οι επιστήμονες ανάμεσα στους πιο στενούς μας συγγενείς, με τους ουραγκοτάγκους να θεωρούνται οι πιο νηφάλιοι και διακριτικοί, αυτοί που παίρνουν το χρόνο τους για να μελετήσουν ένα πρόβλημα και να βρουν τη λύση του.

potd-barrow_3571642k

A group of baby orangutans travel by wheelbarrow to their ‘school classes’ on how to survive in the wild at the International Animal Rescue’s school in Indonesia

 

«‘Ενας ουραγκοτάγκος μαθαίνει να ψαρεύει» – να ένας τίτλος άρθρου που δύσκολα προσπερνάς.

Η ιστορία αρχίζει το 1990 στο Camp Leaky, μια ερευνητική κατασκήνωση στην ινδονησιακή Βόρνεο, όπου η θηλυκή Σουπίνα ζυγώνει τη μισοσβησμένη φωτιά, παίρνει ένα κούτσουρο και το βυθίζει σε ένα δοχείο με κηροζίνη.

Για καλή της τύχη δεν αναφλέγεται. Επιμένει: παίρνει άλλο κούτσουρο, το φυσάει, το αερίζει με τα χέρια της, το τρίβει με άλλα ξύλα. Δεν τα κατάφερε, αλλά δεν ήταν θέμα ικανότητας. ‘Ηταν θέμα εμπειρίας. Με δείκτη νοημοσύνης παιδιού 3½ ετών, διά της επαναλήψεως θα το κατάφερνε.

Σαράντα χρόνια παρατήρησης των «ανθρώπων της ζούγκλας» έχουν δείξει ότι τουλάχιστον οι φιλοξενούμενοι σε κέντρα αποκατάστασης μέσα από την παρατήρηση και τη μίμηση των ανθρώπων αναπτύσσουν εκπληκτικές δεξιότητες, όπως το να κλέβουν σχεδίες λύνοντας τρεις και τέσσερις κόμπους, να βουρτσίζουν τα δόντια τους, να πλένουν ρούχα, να ξεχορταριάζουν μονοπάτια, να μουλιάζουν κουρέλια στο νερό για να δροσίζουν τα μέτωπά τους.

Αλλά και άγριοι ουραγκοτάγκοι χρησιμοποιούν ξυλαράκια για να ψάχνουν για μυρμήγκια, φτιάχνουν ομπρέλες και καπέλα από φύλλα ή σκαρώνουν αυτοσχέδιες γέφυρες για να διασχίζουν βαθιά ποτάμια. Και, ναι, ψαρεύουν. Είτε αρπάζοντας ψάρια απ’ την ουρά σε ρηχές λιμνούλες, είτε κυνηγώντας τα σε βαθιά νερά, είτε προσπαθώντας να τα καρφώσουν με καλάμι.

«Αν δώσεις σ’ έναν χιμπαντζή ένα κατσαβίδι, θα το σπάσει, ο γορίλλας θα το πετάξει πίσω απ’ τον ώμο του, ο ουραγκοτάγκος θα ανοίξει το κλουβί και θα το σκάσει», είναι ο γλαφυρός διαχωρισμός που κάνουν οι επιστήμονες ανάμεσα στους πιο στενούς μας συγγενείς, με τους ουραγκοτάγκους να θεωρούνται οι πιο νηφάλιοι και διακριτικοί, αυτοί που παίρνουν το χρόνο τους για να μελετήσουν ένα πρόβλημα και να βρουν τη λύση του.

Πολλές από αυτές τις ανακαλύψεις τις χρωστάμε στη γυναίκα που ευγενικά απαντά στο mail μου απ’ την άλλη άκρη του κόσμου. Μετράει 5.000 ώρες προσωπικής παρατήρησης ουραγκοτάγκων (40.000, αν υπολογίσουμε όλα τα μέλη της ομάδας που διευθύνει), έχει στο ενεργητικό της δεκάδες μελέτες και κάμποσα βιβλία, μεταξύ των οποίων το «Ουραγκοτάγκοι – Οι μάγοι του τροπικού δάσους», που θεωρείται κλασικό.

Για την Καναδέζα Αν Ρουσόν, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Γιορκ στο Τορόντο και «σταρ» στο πεδίο έρευνάς της αντίστοιχη με την προστάτιδα των χιμπαντζήδων Τζέιν Γκούνταλ, οι ουραγκοτάγκοι είναι η ευρύτερη οικογένειά της, το απειλούμενο είδος για την προστασία του οποίου μοχθεί, το θαυμάσιο αίνιγμα της φύσης που προσπαθεί να λύσει τα τελευταία 25 χρόνια της ζωής της.

 

http://www.kathimerini.gr/7

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s