ΣΑΠΟΥΝΤΖΑΚΗ ΖΩΖΩ – Είμαι Κορίτσι Ζόρικο

 

Αειθαλής και εντυπωσιακά λαμπερή, κινείται στο σανίδι σαν να είναι είκοσι χρονών. Για την ακρίβεια, σε συνεπαίρνει τόσο πολύ η ζωντάνια της, που όχι μόνο αδυνατείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της, αλλά δε σε νοιάζει και τι κάνει για να διατηρεί τη φρεσκάδα και το σώμα της -τα πόδια της θαρρείς πως έχουν αποκλειστικό συμβόλαιο με τη νεότητα.

Νύχια κόκκινα, αστραφτερά δαχτυλίδια, μακριά σκουλαρίκια, χρωματιστά φτερά, σέξι τουαλέτες και ναζιάρικες πόζες, έρχονται να “δέσουν” μια εικόνα που θυμίζει αμερικάνικο μιούζικαλ.

Το πόσο καλά νιώθει πάνω στη σκηνή, φαίνεται και από το χιούμορ της. Κάποια στιγμή, αναφέρει καλλιτέχνες με τους οποίους έχει συνεργαστεί, κι ακούγεται ένας θεατής να λέει αυθόρμητα «όλοι πεθαμένοι είναι…».

Τότε, ακομπλεξάριστα εντελώς, του απαντάει η Σαπουντζάκη «εγώ όμως είμαι ακόμη εδώ!», για να εισπράξει ένα δυνατό και παρατεταμένο χειροκρότημα. Αυτό το χειροκρότημα που για πάνω από εβδομήντα χρόνια γεμίζει τις μπαταρίες της.

Τα «Σαπουντζάκια»

Αν μη τι άλλο, οι Θεσσαλονικείς γνωρίζουν καλά την Σαπουντζάκη. Η ίδια, ξεκίνησε την καριέρα της από το «Θέατρο του Λευκού Πύργου», συνεπώς κατά μια έννοια αποτελεί ζωντανό κομμάτι της ιστορίας της πόλης. Μάλιστα, στην παράσταση έχει ένα δικό της τέταρτο όπου εξιστορεί τη σταδιοδρομία της.

Ντυμένη με μια μωβ, φουφουλωτή γούνα, περιγράφει γιατί τη βάφτισαν «κοριό», πως μικρό παιδί διάβαζε στα πατάρια των θεάτρων και μετά έπαιζε, τη γνωριμία της με το Γιάννη Δαλιανίδη, ο οποίος έφτιαξε τα πρώτα της κοστούμια, την παραμονή της στην Αμερική… Μέσα από τα λόγια της, ταξιδεύεις στην ατμόσφαιρα της Θεσσαλονίκης λίγο πριν τελειώσει ο Β᾽ Παγκόσμιος Πόλεμος. Τη φαντάζεσαι στα οχτώ της να τρώει γλυκά από τον Αγαπητό, να ακούει στο ραδιόφωνο τη Σοφία Βέμπο και να βολτάρει μπροστά από τις βάρκες στο Λευκό Πύργο.

Φυσικά, δεν έλειψε η αναφορά στην αδελφή της Βάσω. «Το κουκί και το ρεβίθι», όπως αυτοχαρακτηρίζονταν σε ένα τους θεατρικό, ή αλλιώς τα «Σαπουντζάκια», είχαν γοητεύσει όλη την πόλη.

Οι δυο αδελφές, σε ηλικία εννιά ετών, χόρευαν, τραγουδούσαν, υποδύονταν ρόλους και ξεσήκωναν τους πάντες με το ταλέντο τους. Η Βάσω, όμως, στα δεκαπέντε της ξελογιάστηκε από έναν αεροπόρο, παντρεύτηκε κι εγκατέλειψε το σανίδι…

«Αλήτικα όνειρα, μια νύχτα ξελογιάστρα με φεγγάρι, τη σκέψη μας κάνετε για κόσμους χρυσαφένιους να σαλπάρει, τότε γινόμαστε και οι δυο ό,τι μας γουστάρει, και καρτεράμε τον ύπνο να μας πάρει”, τραγουδούσαν μαζί στην τελευταία τους παράσταση, τραγουδούσε και η Σαπουντζάκη μόνη της γεμίζοντας με συγκίνηση την ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα. Και πώς να μην συγκινηθείς, πώς να μην ενθουσιαστείς μαζί της;

Η Ζωζώ Σαπουντζάκη,  εξακολουθεί να είναι μια βασίλισσα της νύχτας. Συνεχίζει να έχει μεγάλη ζήτηση και να γίνεται συζήτηση γύρω από το όνομά της. Ακόμη κι αν δεν σου αρέσει, ακόμη κι αν τη χλευάσεις για τα καυτά της σόρτς, ακόμη κι αν πιστεύεις ότι είναι φαιδρό που επιμένει να εμφανίζεται, ακόμη κι αν έχεις να τις σούρεις τα μύρια όσα, δε γίνεται να μην υποκλιθείς μπροστά στο ατίθασο πάθος της για ζωή.

Κι όχι μόνο θα υποκλιθείς, αλλά θα νιώσεις και την ανάγκη να σηκωθείς όρθιος να τη χειροκροτήσεις. Γιατί την ώρα που εσύ διαβάζεις αυτό το κείμενο, εκείνη κάνει πρόβες σπίτι της για τη βραδινή παράσταση. Αλήτικα όνειρα…

http://www.protagon.gr/

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s