2017 στάλες βροχής ευχές γεμάτες !!!

rain-nature-animated-gif-11

Βρέχει …

Κάνε γρήγορα. Μη χαζεύεις.
Τα όμορφα πράγματα στη ζωή, κρατούν όσο και η βροχή,
ανάμεσα στα δάχτυλά σου.
Το θέμα είναι να μην ξεχαστείς και δεν απλώσεις
την κατάλληλη ώρα τη χούφτα σου.

A.Παπαδάκη

Το Δέντρο («Η Έκτη Εντολή») – Ηλίας Σιμόπουλος

15541688_1376631282369719_7692184697357749664_n
Ο άνθρωπος, αγάπη μου 
Την ίδια ώρα 
γίνεται ποιητής ή δολοφόνος 
Ένας άγγελος τον παραστέκει 
Ένας δαίμονας του Χαμογελά.
Σκυμμένος στις εξισώσεις του 
Με πολλούς αγνώστους 
Σπέρνει τον όλεθρο στη Χιρισίμα 
Εξακοντίζει τους Σπούτνικ στους αιθέρες.
Ο άνθρωπος, αγάπη μου 
Μπορεί μονάχος του 
Να γίνεται φως ή νύχτα 
Να σκοτώνεται σ’ όλους τους πολέμους 
Για τη λευτεριά και τη δικαιοσύνη 
Και να λυντσάρει το μικρό νέγρο 
Που τόλμησε να ζητωκραυγάσει έξαλλος 
την ομορφιά μιάς άσπρης.
Ο άνθρωπος, αγάπη μου 
Την ίδια ώρα 
Σηκώνει από τα Τάρταρα 
Τους ίσκιους του τρόμου 
Να φράξει το δρόμο μας 
Κι ανοίγει τους κρουνούς της ζωής 
Να μας χαρίσει το μέλλον 
Καθώς εσύ ανοίγεις την πόρτα σου 
και λες στους επισκέπτες 
-«Περάστε!».
Ο άνθρωπος, αγάπη μου 
Ποτίζει μέρα νύχτα 
Με το αίμα του και με τα δάκρυά του 
Το δέντρο της ζωής 
Που μεγαλώνει αφάνταστα 
Για να μας δώσει κάποτε 
Τους πιο γλυκούς καρπούς του.

Δονήσεις ….με όνομα ΤΖΕΝΗ

Αφιερωμένο στην αδελφούλα μου …. εκεί ψηλά στο δικό της ουρανό ……

15578952_689579184537588_2569656095147423075_n
Τζένη, γελώντας θα μπορούσες να ρωτήσεις,

γιατί “Στην Τζένη” απευθύνω τα τραγούδια μου,
Όταν για σένα μόνον ο σφυγμός χτυπάει πιο γρήγορα,
Όταν για σένα το τραγούδι μου ηχεί μ’απελπισία,
Κι όταν εσύ μονάχα με εμπνέεις,
Όταν σε κάθε λέξη βρίσκω τ’όνομά σου,
Όταν χαρίζεις μελωδία σε κάθε ήχο,
Κι όταν η κάθε ανάσα σου είναι θεϊκή,
Γλυκά τ’ωραίο σου όνομα ηχεί
Και ο ρυθμός του πάλι μου μιλάει
Κι ο πλούσιός του ήχος είναι μουσική,
Σαν τις δονήσεις των πνευμάτων στο σκοτάδι
Και σαν την αρμονία κάποιας χρυσής χορδής,
Μιας ύπαρξης υπέροχης και μαγικής…..


https://kokkinostupos.wordpress.com/c

Μίλτος Πασχαλίδης – Περσείδες


….Δεν πέφτουνε, χρυσάφι μου, τα κάστρα με ευχές
ούτε ξυπνούν τα όνειρα στις μαύρες τις οθόνες
δεν ξεγελούν τον ίσκιο τους οι μοναχές καρδιές
φτιάχνουν χαρμάνι λησμονιάς μα ξημερώνουν μόνες.

Ανοίγω τα χέρια μου που όλο τον κόσμο χώρεσαν
και τώρα πια χωράνε μόνο εσένα.

* Οι Περσείδες είναι βροχή διαττόντων αστέρων (μετέωρα ή πεφταστέρια όπως είναι κοινώς γνωστά στην παράδοση, τα οποία, σύμφωνα με την λαϊκή δεισιδαιμονία, όταν τα βλέπεις να πέφτουν μπορείς να κάνεις μια ευχή που θα πραγματοποιηθεί).

Sonny Black – Heart and Soul

 

Aπόψε νάρθεις απ’ τη θάλασσα
φέρνοντας πίσω τα ναυάγια απ’ τα ταξίδια
κι όλους τους φάρους που σου χάλασα
γιατί μια τους άναβαν τα όνειρα
και μια τους έσβηνε η ζωή η ίδια.

Giorgos Potamitis

Ο καημός της φυσαρμόνικας – Μαρία Δημητριάδη

 

…..Κι όπως έρχεσαι έτσι φεύγεις
έτσι απρόσμενα αγαπάς
μισείς ξεχνάς, πλάνες μαζεύεις
μα η καρδιά μου χιονισμένη, στέπα ερημική
προσμένει τον καημό σου
πάντα καρτερεί.

Όνειρο που φεύγει είναι η ζωή
μέσα στ’ όνειρό μου είσαι κι εσύ…

Mike Oldfield – Wild Goose Flaps Its Wings

Δακρύζουν τὰ μάτια ἐκεινοῦ ,ποῦ ἀκούει νὰ κλαῖνε
… μὲς στὴ νύχτα οἱ ἄγριες χῆνες
σὰν πετοῦν καὶ χωρίζουν λυπημένα
ἀπ’τη μαγεία καὶ τ’ἀνοιξιάτικα πρωϊνὰ τῆς χώρας………………

Η αίθουσα των κρυστάλλων της Lechuguilla

Πόσες άραγε Lechuguilla ……περιμένουν ακόμα να ανακαλυφθούν??????

 

 

Aπό το 11ο λεπτό στο βίντεο μπορείτε να ταξιδέψετε στην ασύλληπτη ομορφιά του σπηλαίου …

Η πέμπτη μεγαλύτερη σπηλιά στον κόσμο, το σπήλαιο Lechuguilla βρίσκεται στο Εθνικό Πάρκο Carlsbad στο Νέο Μεξικό των ΗΠΑ. Είναι η πιο διάσημη από άποψη ασυνήθιστης γεωλογίας, με σπάνια αποθέματα σπηλαιοθεμάτων και μεγάλες ποσότητες γύψου και αποθέματα κίτρινου θείου καταθέσεις σε άριστη κατάσταση. Ωστόσο, η πρόσβαση στο σπήλαιο περιορίζεται μόνο στους εγκεκριμένους επιστημονικούς ερευνητές και σε ομάδες εξερεύνησης.

This slideshow requires JavaScript.

 

 

To ORIENT EXPRESS στο τρένο του Ρουφ

To ORIENT EXPRESS έφτασε στην Κωνσταντινούπολη και σας καλημερίζει……..

Είχα την τύχη να είμαι χθες επιβάτης αυτης της ιστορικής μουσικής διαδρομής ..Παρίσι, Μόναχο, Βιέννη, Βουδαπέστη, Βουκουρέστι, Κωνσταντινούπολη…….. ΑΠΛΑ ΜΑΓΕΥΤΙΚΟ ………

Ξεκίνησε τα δρομολόγια του κάπου στα 1883. Το Orient Express ήταν σύμβολο πολυτέλειας και άνεσης για τους ταξιδιώτες του 19ου αιώνα.

Έμεινε γνωστό επειδή για δεκαετίες ήταν το βασικό μέσο μεταφοράς βασιλιάδων, πριγκίπων, πρωθυπουργών, αρχηγών Κρατών, μαζί με λαθρέμπορους, εγκληματίες, τυχοδιώκτες και πάσης φύσης τσαρλατάνους, που έψαχναν να βρουν τη δόξα και την περιπέτεια από την κοσμοπολίτικη Ευρώπη και το Παρίσι, στην Ανατολή και στην Κωνσταντινούπολη. Continue reading

Bumbum efi’s houses

 

Στάθηκα στις δαιδαλώδεις πόλεις

με τις καμπύλες των λόφων στα μάτια

κι ήρθα προς τους ανθρώπους

με τις σωστές λέξεις στο στόμα

και την ελεύθερη κίνηση των χεριών.

Kατέληξα με μια τσάντα

που επαλήθευε το νόμο της βαρύτητας

στην ατέλειωτη άσφαλτο

πληρώνοντας φόρους και διαπύλια

φθείροντας την ακμή μου

ανάμεσα σε πλαστικά γιασεμιά

γδέρνοντας το λαιμό μου στους τοίχους

μ’ ένα μπρελόκ που τα κλειδιά του

δεν ταίριαζαν σε καμιά ανθρώπινη πόρτα.

Μάριος Χάκκας

Aφού κάναμε το σ…ό μας παξιμάδι ας κάνουμε και τα ρολά ….. τέχνη χαχαχαχα!!!

Μακριά σου … μισή…

Τέσσερα χρόνια .. και ακόμα δεν μπορώ να συνηθίσω στην ιδέα της απώλειάς σου Τζενούλα μου…..

Όταν αρρώστησες εσύ ήσουν η γενναία κι εγώ η άρρωστη. 
Εσύ το αποδέχτηκες κι εγώ τα έβαλα με Θεούς και δαίμονες.

Αυτό το θάνατο δεν μπόρεσα ποτέ να τον ξεπεράσω…… 

Είμαι μισή….

Κάθε φορά που κάτι καλό ή κάτι κακό συμβαίνει στη ζωή μου, θέλω να σηκώσω το τηλέφωνο για να το μοιραστώ μαζί σου….

Μα …. λείπεις… θα λείπεις….. ΠΑΝΤΑ .. και αυτό … δεν αλλάζει …… με ΤΙΠΟΤΕ……

Μου λείπεις…………… απίστευτα πολύ……..

Κλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ να θυμηθώ το γέλιο σου, τη μυρωδιά σου, το άγγιγμά σου……  έρχεσαι λίγο και σε χάνω ξανά….

Ακόμα και οι φωτογραφίες … δεν μπορούν να μου δώσουν αυτό που ζητώ…..

Θέλω να σ’ αγκαλιάσω να νοιώσω τη ζεστασιά σου …. θέλω να σ’ ακούσω να μιλάς …. θέλω να σε δω να καμαρώνεις τις κόρες σου που γίνανε ολόκληρες κοπέλες………

Θέλω αλλά δε γίνεται …….

Πριν λίγο καιρό μια υποψία για κάτι που ίσως μ’ έφερνε πιο γρήγορα κοντά σου ….. στην αρχή με φόβισε … μετά ένοιωσα πως αν ήταν να γίνει .. τουλάχιστον ίσως σε ξανάβρισκα….

Μα ίσως δε με θες ακόμα .. να’ μαι εκεί .. όσο γίνεται στη θέση σου … να τις προσέχω .. να τις καμαρώνω εγώ…..

Τέσσερα χρόνια …. και ο πόνος μεγαλώνει….. τέσσερα χρόνια ….

Ας είναι αναπαυμένη η ψυχούλα σου εκεί στα αστέρια ……..

Διάφανα Κρίνα – Τελευταίο Ποτό Με Το Διάβολο

Οι μέρες κλειδώνουν τα σπλάχνα τους στις αποθήκες των τρένων. Χαιρετώ τα φουγάρα μόνο, και τους λόφους, που μέθυσα τα βράδια των αμαρτιών.
Κάπως έτσι, γεννιέται η τρέλα, τρέλα μου -!-
Τρεκλίζοντας, πότε στην αντοχή, και πότε στα χείλη του ποτηριού, που ήπιε ο διάβολος το αχ, της ηδονής..

 

«Κλειδώνω την πόρτα μου στον εαυτό μου»

«…I lock my door upon myself,
And bar them out; but who shall wall
Self from myself, most loathed of all?…».

fernand-khnopff-i-lock-my-door-upon-myself-1891

Η ονομασία του πίνακα «I lock my door upon myself» («Κλειδώνω την πόρτα μου στον εαυτό μου») που δημιούργησε ο Βέλγος ζωγράφος Fernand Khnopff ως μια ελαιογραφία διαστάσεων 72×140εκ. το 1891 και η οποία σήμερα βρίσκεται στην Neue Pinakothek του Μονάχου, προέρχεται από ένα απόσπασμα του ποιήματος της Christina Rossetti «Who Shall Deliver Me?»

https://zalmoxis.wordpress.com/

Προμνησία ή déjà vu

Ο όρος προμνησία περιγράφει την αίσθηση ότι κάποιος έχει δει ή βιώσει ξανά στο παρελθόν μία κατάσταση. Συχνότερα χρησιμοποιείται ο όρος déjà vu που στη γαλλική γλώσσα σημαίνει “ήδη ιδωμένο”.

Η εμπειρία της προμνησίας συνοδεύεται συνήθως από μία αίσθηση “παράξενου”, και αποδίδεται από το υποκείμενο της εμπειρίας σε όνειρό του, παρόλο το ότι υπάρχει η αίσθηση ότι η εμπειρία έχει πραγματικά υπάρξει στο παρελθόν. Το φαινόμενο είναι αρκετά συχνό και επίσημες έρευνες έχουν δείξει ότι περισσότερο από το 70% των ανθρώπων το έχουν βιώσει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους.

Υπάρχουν αναφορές σε εμπειρίες προμνησίας στη λογοτεχνία του παρελθόντος, γεγονός που αποδεικνύει ότι το φαινόμενο δεν είναι νέο.

https://el.wikipedia.org/

Το τραγούδι της νύχτας – Φλέρυ Νταντωνάκη

….’Να ‘μαι ” φωνάζω μπροστά στον καθρέφτη
”γυναίκα από πέτρα με ψυχή βιασμένη”
κοιτάζω τη φάτσα μου να βλέπει τον κλέφτη
”να ‘μαι ” ψελλίζω κοντά στον καθρέφτη
διακρίνω τη χλόη μου με στάχτη βαμμένη
και κει μπρος στα πόδια μου το σώμα μου πέφτει
”να ‘μαι ” υστερίζω σιμά στον καθρέφτη
τον χτυπώ με γροθιά και με βλέπω σπασμένη.

Ξυπνώ μουσκεμένη κοντά σ’ ένα κάλπικο ψεύτη.

Ξυπνώ μουσκεμένη…

 

Με την μαγική φωνή της Φλέρυς…
…αφιερωμένο στα “εγκληματα” καρδιάς…

στίχοι Μιχάλη Μαρματάκη – μουσική Τερμίτες
από το δίσκο Τσιμεντένια Τραίνα, 1986

Το σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών – Γιασουνάρι Καουαμπάτα

6-2

Το σπίτι του τίτλου είναι ένας περίεργος οίκος ανοχής που απευθύνεται σε ηλικιωμένους άντρες – άντρες που έχουν χάσει προ πολλού τον ανδρισμό τους. Πληρώνουν για να περάσουν νύχτες ξαπλωμένοι δίπλα σε πανέμορφες γυμνές παρθένες, κοπέλες που έχουν ναρκωθεί και κοιμούνται έναν «ύπνο που θυμίζει θάνατο».
Continue reading

«One Irish Rover» …. στου Φιλοπάππου

Το καλοκαίρι του 1989 στην Αθήνα έζησε μια σημαντική μουσική συνάντηση. Ο Μπομπ Ντίλαν είχε μόλις ολοκληρώσει την ευρωπαϊκή του περιοδεία με δύο εμφανίσεις στην Ελλάδα. Ο Βαν Μόρισον ταξίδεψε με συνεργείο του BBC, το οποίο θα κατέγραφε τα ταξίδια για το ντοκιμαντέρ με τίτλο: «One Irish Rover». Οι δύο μύθοι της μουσικής συναντήθηκαν στην Αθήνα και αποφάσισαν να παίξουν λίγη μουσική με θέα την Ακρόπολη και τον γαλάζιο ουρανό….

Η απρόβλεπτη συνάντηση του Μπομπ Ντίλαν και του Βαν Μόρισον στην Ακρόπολη. Ανέβηκαν στον λόφο του Φιλοπάππου να απολαύσουν τη θέα και κατέληξαν να παίζουν με τις κιθάρες τους…

Στου Φιλοπάππου.

Roumpakis Yiannis

“Ψιλόβροχο” – Γιόλα Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου

Όλη τη νύχτα, ψιλόβρεχε.
Ήταν μια βροχούλα
γλυκιά, επίμονη,
αδιάκοπη…
που μου τραγουδούσε
το δικό σου τραγούδι,
τα δικά σου λόγια…:
«Θα ήθελα να σου χαρίσω τον κόσμο ολόκληρο,
αλλά για μένα ο κόσμος όλος είσαι εσύ…».
Ένοιωθα σαν ένα μικρό παιδί
που το νανούριζε το άκουσμα
του πιο τρυφερού παραμυθιού:
«Θα ήθελα να σου χαρίσω τον κόσμο ολόκληρο,
αλλά για μένα ο κόσμος όλος είσαι εσύ…».
Κι αποκοιμήθηκα ευτυχισμένη
σ’ ένα προσκεφάλι υγρό από τα δάκρυά μου,
που κυλούσαν όπως ακριβώς οι στάλες της βροχής,
αυτής της γλυκιάς, επίμονης, αδιάκοπης
βροχούλας…
που όλη τη νύχτα μου τραγουδούσε
το δικό σου τραγούδι,
τα δικά σου λόγια…:
«Θα ήθελα να σου χαρίσω τον κόσμο ολόκληρο,
αλλά για μένα ο κόσμος όλος είσαι εσύ…».

Γ. Α. – Π. “Ψιλόβροχο” (Από την αδημοσίευτη Συλλογή “Συμπληρωματικά…”)

15 ποιητές στο Ίλιο Μέλαθρο

Η ποίηση ενώνει τους ανθρώπους και ταυτοχρόνως ενώνει τον κάθε ένα με τον εαυτό του. Γιατί η ποίηση σε κάνει να ξανασκεφτείς τον εαυτό σου, τα ίδια τα πράγματα που ως τότε μπορεί να σου ήταν λίγο αδιαφανή ή λίγο σκοτεινά. Η ποίηση δεν είναι η αυτοβιογραφία του ποιητή, είναι η δυνατότητα που δίνει στον αναγνώστη να φτιάξει εκείνος τη δική του αυτοβιογραφία.

Τίτος Πατρίκιος


ΕΙΧΑ την ΤΥΧΗ να ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ!!!

This slideshow requires JavaScript.

Το ΣΑΒΒΑΤΟ 3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2016 και ώρα 12.00 το μεσημέρι το Νομισματικό Μουσείο (Πανεπιστημίου 12), υποδέχτηκε 15 ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ και διοργάνωσε εκδήλωση εμπνευσμένη από τις επιτοίχιες επιγραφές στην αίθουσα των Εσπερίδων στο Ίλιο Μέλαθρο, το γνωστό και ως “Μέγαρο Σλήμαν”.

Το έναυσμα της συνάντησης δόθηκε από τους στίχους αγνώστου ποιητή της Παλατινής Ανθολογίας που αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης των σύγχρονων λογοτεχνών, προκειμένου να δημιουργήσουν έναν ιδεατό διάλογο ανάμεσα στα ποιήματά τους και να συνομιλήσουν μέσω των αρχαίων κειμένων με τη σύγχρονη ποιητική δημιουργία. Continue reading