Μακριά σου … μισή…

Τέσσερα χρόνια .. και ακόμα δεν μπορώ να συνηθίσω στην ιδέα της απώλειάς σου Τζενούλα μου…..

Όταν αρρώστησες εσύ ήσουν η γενναία κι εγώ η άρρωστη. 
Εσύ το αποδέχτηκες κι εγώ τα έβαλα με Θεούς και δαίμονες.

Αυτό το θάνατο δεν μπόρεσα ποτέ να τον ξεπεράσω…… 

Είμαι μισή….

Κάθε φορά που κάτι καλό ή κάτι κακό συμβαίνει στη ζωή μου, θέλω να σηκώσω το τηλέφωνο για να το μοιραστώ μαζί σου….

Μα …. λείπεις… θα λείπεις….. ΠΑΝΤΑ .. και αυτό … δεν αλλάζει …… με ΤΙΠΟΤΕ……

Μου λείπεις…………… απίστευτα πολύ……..

Κλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ να θυμηθώ το γέλιο σου, τη μυρωδιά σου, το άγγιγμά σου……  έρχεσαι λίγο και σε χάνω ξανά….

Ακόμα και οι φωτογραφίες … δεν μπορούν να μου δώσουν αυτό που ζητώ…..

Θέλω να σ’ αγκαλιάσω να νοιώσω τη ζεστασιά σου …. θέλω να σ’ ακούσω να μιλάς …. θέλω να σε δω να καμαρώνεις τις κόρες σου που γίνανε ολόκληρες κοπέλες………

Θέλω αλλά δε γίνεται …….

Πριν λίγο καιρό μια υποψία για κάτι που ίσως μ’ έφερνε πιο γρήγορα κοντά σου ….. στην αρχή με φόβισε … μετά ένοιωσα πως αν ήταν να γίνει .. τουλάχιστον ίσως σε ξανάβρισκα….

Μα ίσως δε με θες ακόμα .. να’ μαι εκεί .. όσο γίνεται στη θέση σου … να τις προσέχω .. να τις καμαρώνω εγώ…..

Τέσσερα χρόνια …. και ο πόνος μεγαλώνει….. τέσσερα χρόνια ….

Ας είναι αναπαυμένη η ψυχούλα σου εκεί στα αστέρια ……..