Ο καημός της φυσαρμόνικας – Μαρία Δημητριάδη

 

…..Κι όπως έρχεσαι έτσι φεύγεις
έτσι απρόσμενα αγαπάς
μισείς ξεχνάς, πλάνες μαζεύεις
μα η καρδιά μου χιονισμένη, στέπα ερημική
προσμένει τον καημό σου
πάντα καρτερεί.

Όνειρο που φεύγει είναι η ζωή
μέσα στ’ όνειρό μου είσαι κι εσύ…