Δ. Γαλάνη – Π. Σιδηρόπουλος – ο λόγος της σιωπής

 

….Κι αφού στα λόγια του κανείς
ποτέ δεν απαντούσε
μόνος του όπως ζούσε
βρήκε την γλώσσα της σιωπής.
Κι είπε το θάνατο αρχή
Τον έρωτα είπε φόβο
Την πόλη έλεγε σιωπή
Τη θάλασσα είπε δρόμο
Μα δεν μπορούσε την σιωπή
κι έτσι όπως ζούσε μόνος
φοβότανε το φόβο
πήρε το τέλος σαν αρχή…..

Ερημία – Γιώργος Θέμελης

5108Έξω από μας πεθαίνουν τα πράγματα

Απ’ όπου περάσεις νύχτα, ακούς σαν ένα ψίθυρο
Να βγαίνει από τους δρόμους που δεν πάτησες,
Από τα σπίτια που δεν επισκέφθηκες,
Απ’ τα παράθυρα που δεν άνοιξες,
Απ’ τα ποτάμια που δεν έσκυψες να πιεις νερό,
Από τα πλοία που δεν ταξίδεψες.

Έξω από μας πεθαίνουν τα δέντρα που δεν γνωρίσαμε.

Ο άνεμος περνά από δάση αφανισμένα.
Πεθαίνουν τα ζώα από ανωνυμία και τα πουλιά από σιωπή.

Τα σώματα πεθαίνουν σιγά-σιγά από εγκατάλειψη.
Μαζί με τα παλιά μας φορέματα μες στα σεντούκια.
Πεθαίνουν τα χέρια, που δεν αγγίσαμε, από μοναξιά.
Τα όνειρα που δεν είδαμε, από στέρηση φωτός.

Έξω από μας αρχίζει η ερημία του θανάτου.

Κοκορομαχίες – Ιβάν Γκολ

«Κι όταν η μάχη σταματήσει/ο νικητής – τόσο αξιοθρήνητος μπροστά στο θύμα του – ξύνει την άμμο/τσιμπώντας με το ράμφος του ένα λαιμό άψυχο /με λύσσα ανώφελη/ για μια ζωή ανόητη».

This slideshow requires JavaScript.

Στο ποίημα Κοκορομαχίες ο Ιβάν Γκολ περιγράφει έναν μικρό οκτάγωνο ναό, που όμως δεν είναι κάποιο ανθρώπινο οικοδόμημα, αλλά μια ποιητική αλληγορία της φύσης, αναζητώντας τους κώδικες στην πηγή του φωτός και κατ΄ επέκταση τη πηγή του θείου:

«μοιάζει μ΄ ένα κινέζικο παιχνίδι για μεγάλους/ είναι άραγε ο ναός της αυγής; / Μέσ’ απ΄ τους τοίχους βγαίνει η κραυγή του κόκορα / η κραυγή από χίλιους κόκορες/ που ίσως μαζευτήκανε για ν΄ αντιστρέψουν την τάξη των ωρών».

Η αυγή προμηνάει κάθε φορά μια νέα αρχή, ο ήλιος εστιάζεται στην εκκίνηση του ρυθμού της ζωής. Η κραυγή του κόκορα σηματοδοτεί ένα νέο ξεκίνημα, δίνει ώθηση στην αρχέγονη στιγμή που αναγεννιέται, υπάρχει, και ταυτίζεται με τις δραστηριότητές μας. Εμείς είμαστε λοιπόν οι κόκορες, εμείς αυτοί που κάθε πρωί διαλαλούμε την ύπαρξη, που επιμένουμε θορυβώντας να δηλώνουμε το παρόν στην κοσμογονική εξέλιξη των δευτερολέπτων που κυλούν ερήμην μας.

Continue reading

Μαρία Φαραντούρη – Ο χορός των επτά πέπλων

…Θεοί και μύστες, του κόσμου θύτες
θα σβήσουν όλοι μια στιγμή.
Τσιγγάνοι, αγύρτες, της γης ξενύχτες,
θα δουν την άνοιξη μια αυγή.

Φωτιά στου κοριτσιού το βλέμμα
τρελό στήνει χορό για μένα.
Επτά τα μυστικά της πέπλα,
καρδιά τις αντοχές σου μέτρα….