TOO LATE

γιατι

Κι αν στέλνουμε μηνύματα με τ’ άσπρα
που αφήνουμε να φεύγουν περιστέρια,
κι αν μπρος στις Παναγιές τις Ελεούσες
δεητικά υψώνουμε τα χέρια,

τους δρόμους τους σκεπάσανε τα χιόνια
και κλείσανε σαν πύλες οι ουρανοί:
αν ήταν (που δεν ήταν!) κάτι να ‘ρθει,
τώρα πια είναι αργά για να φανεί.

Α! τι δειλοί – και πόσο γελασμένοι
εβγήκαμε σε όλα στη ζωή μας:
γι’ ασφάλεια κυκλωθήκαμε με τείχη
– και γίνανε τα τείχη φυλακή μας.

Εμπρός στης Προσδοκίας το κατώφλι,
περάσαμε τα νιάτα μας ορθοί
– ενώ ‘ήτανε μέσα μας το θάμα
που τόσο λαχταρούσαμε να ‘ρθει!…

K. Oυράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s