Αντί διαμαρτυρίας.. ένα “Προσφυγικό μπλουζ”

e01a7a010bcfd23284680a91a359ba49_XL

Πες πως η πόλη αυτή έχει δέκα εκατομμύρια ψυχές
άλλοι ζούνε σε μέγαρα, άλλοι σε τρύπες μικρές
κ όμως δεν έχει θέση για μας, αγάπη μου, δεν έχει θέση για εμάς.
Είχαμε κάποτε μια πατρίδα και μας φαίνονταν όλα καλά,
ψάξε μέσα στον Άτλαντα και θα την εβρείς κειδά
τώρα να πάμε εκεί δεν μπορούμε, αγάπη μου, να πάμε εκεί δεν μπορούμε.

Στο κοιμητήρι του χωριού ένα σμιλάγκι μεγαλώνει
κάθε άνοιξη απ’ την αρχή μες στο άνθος φουντώνει
τα παλιά διαβατήρια δεν μπορούν να το κάνουν, αγάπη μου, δεν μπορούν να το κάνουν.

Ο πρόξενος είπε χτυπώντας το γραφείο του εμπρός
“Αν δεν έχεις το διαβατήριο, τυπικά θεωρείσαι νεκρός”
όμως να που ακόμα ζούμε, αγάπη μου, να που ακόμα ζούμε.

Πήγα σε μια επιτροπή, έκαστα να ξαποστάσω
με παρακάλεσαν ευγενικά του χρόνου να ξαναπεράσω
όμως σήμερα πού θα πάμε, αγάπη μου, σήμερα πού θα πάμε;

Ήρθα σε μια συγκέντρωση’ σηκώθηκε ο ομιλητής να πει
“Αν τους αφήσουμε να μπουν, θε να μας κλέψουν το ψωμί”
Μιλούσε για σένα και για μένα, αγάπη μου, για σένα και για μένα.

Σαν ν’ άκουσα μπουμπουνητά στα ουράνια να κατρακυλούν
ήταν ο Χίτλερ στην Ευρώπη, που έλεγε “Πρέπει να εξοντωθούν”
Α, μας είχε στο νου του, αγάπη μου, μας είχε στο νου του.

Είδα μια σκυλίτσα που φορούσε μια ζακέτα κουμπωμένη,
είδα μια πόρτα ολάνοιχτη και μια γάτα να μπαίνει:
όμως δεν ήταν Γερμανοεβραίοι, αγάπη μου, δεν ήταν Γερμανοεβραίοι.

Τράβηξα στο λιμάνι, στο μόλο στάθηκα μπροστά,
είδα τα ψάρια να τρέχουν στο νερό, δε ζούνε στη σκλαβιά:
μόλις τρία μέτρα μακριά μου, αγάπη μου, τρία μέτρα μακριά μου.

Περπάτησα σ’ ένα δάσος, είδα στα δένδρα τα πουλιά’
δεν είχανε πολιτικούς και κελαηδούσαν χαρωπά:
δεν ήταν άνθρωποι σαν και μας, αγάπη μου, δεν ήταν σαν και μας.

Στον ύπνο μου ονειρεύτηκα χιλιώροφα κτίρια
με χίλιες πόρτες και χίλια παραθύρια
ούτε ένα δεν ήταν δικό μας, αγάπη μου, δεν ήταν δικό μας.

Στάθηκα μες στο χιόνι που ‘πεφτε σε μια ανοιχτή πεδιάδα
δέκα χιλιάδες στρατιώτες βάδιζαν στην αράδα:
Ψάχναν για μας τους δυο, αγάπη μου, ψάχναν για μας τους δυο.

W.H AUDEN,Προσφυγικό μπλουζ

μτφρ. Κλείτος Κύρου

«H Παράξενη Γλώσσα της Ψυχής»

10187583e043bc7c9f357157708dbe3a

“…δεν μπορείς να συλλαβίσεις την γλώσσα των ονείρων
Για τον ίδιο λόγο που δεν μπορείς πια
Να απαριθμήσεις τους πάπυρους που φώτιζαν τα ράφια
Της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας
Εκείνη τη νύχτα που χάθηκε για πάντα στην άβυσσο του χρόνου
Ξέρεις μόνο πως κάποτε υπήρξε μια παράξενη γλώσσα και μια βιβλιοθήκη
Ξέρεις πως το μόνο που σου έχει απομείνει είναι αυτός ο πυρετός
Ξέρεις μόνο πως αυτός ο πυρετός
Είναι με τον τρόπο του εκείνη η βιβλιοθήκη κι εκείνη η γλώσσα. “

Χουάν Χομέρο Σολβένιο

Ελάχιστοι τον γνώριζαν, καθώς ο συγκεκριμένος άνθρωπος ήταν άστεγος και ζούσε μες στα σκουπίδια. Άγνωστος και αφανής, ξεψύχησε μόνος σ’ ένα νοσοκομείο, από καρκίνο στους πνεύμονες.
Δυστυχώς πολλά απ’ τα ποιήματα του ήταν αδύνατο να διαβαστούν, καθώς τα πακέτα τσιγάρων πάνω στα οποία ήταν γραμμένα είχαν μουχλιάσει και ήταν κατεστραμμένα
Το πιο γνωστό του ποίημα λέγεται «H Παράξενη Γλώσσα της Ψυχής». Γράφτηκε το χειμώνα του 1965 από τον Σολβένιο και σήμερα βρίσκεται στην μεγάλη ανθολογία της ισπανόφωνης ποίησης που εκδόθηκε το 1991 στην Αμερική.

Την ιστορία του ποιητή την ανακάλυψα εδώ : http://chalice.edu.gr/%ce%b7-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%be%ce%b5%ce%bd%ce%b7-%ce%b3%ce%bb%cf%8e%cf%83%cf%83%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%88%cf%85%cf%87%ce%ae%cf%82/

«Η Μπαλάντα της φυλακής του Ρέντινγκ» (Oscar Wilde)

Ballad-of-Reading-Gaol-2

«Μα κι ο καθείς σκοτώνει ό,τι αγαπάει,
και πρέπει αυτό απ’ όλους ν’ ακουστεί.
Άλλοι με κολακεία σε σκοτώνουν
Κι άλλοι με ματιά φαρμακερή
Μ’ ένα φιλί σκοτώνουν οι δειλοί,
Κι οι γενναίοι άνδρες με σπαθί.
Νέοι σκοτώνουν άλλοι την αγάπη τους
Κι άλλοι σαν γενούνε γέροι.
Με χέρι Λαγνείας άλλοι τήνε πνίγουνε
Κι άλλοι με Πλούτου χέρι
Κι επειδή πιο γρήγορα παγώνει έτσι το κορμί,
Οι πονόψυχοι σκοτώνουν με μαχαίρι.
Άλλοι για λίγο ερωτεύονται κι άλλοι για πολύ.
Άλλοι τον Έρωτα πουλάνε κι άλλοι τον αγοράζουν.
Άλλοι με βουρκωμένα μάτια τον σκοτώνουνε
Κι άλλοι βουβοί τον αφανίζουν
Κι ενώ ο καθείς σκοτώνει ό,τι αγαπάει,
Όλοι ωστόσο δεν πεθαίνουν.

Continue reading

Η Υστεροφημία σου ή η ζωή σου;

El_Greco,_The_Vision_of_Saint_John_(1608-1614)
Προσωποποιεί τη ματαιοδοξία μας; Ικανοποιεί απλά τον εγωισμό μας; Νιώθουμε άτρωτοι μπροστά στην αιωνιότητα φέροντας ένα όνομα σπουδαίο; Νικάμε έτσι το θάνατο και τη λησμονιά; Βιώνουμε την επιτυχία μιας ολόκληρης ζωής, γοητευόμαστε από το θαύμα και ως νάρκισσοι υπερηφανευόμαστε για την πορεία μας και τα κατορθώματά μας;   

Γιατί να έχει σημασία τι αφήνεις πίσω; Τι φήμη δημιουργείς; Αφού εσύ δε θα υπάρχεις πια για να γευτείς τους καρπούς των κόπων σου. Κι όμως υπάρχει μια δόση ικανοποίησης. Σαν να τους γεύεσαι πριν από την ώρα τους.

Και στο όνομα αυτής, τι θυσιάζουμε; Πόσο ανιδιοτελής είναι πλέον κάθε πράξη μας, Continue reading

Πάχνη…..

This slideshow requires JavaScript.

Όλα τα πολλά και μεγάλα.

Θροΐζει η χλόη, τʼ αστέρια της γης διαμάντια σπασμένα και πάχνη

πρόσεχε τα βήματά σου με θάμπος κομπιάζουν και λοξοδρομούν

συχνά…..

Μάρκος Μέσκος – Πανσέληνος

 

Όταν ένα παιδί σηκώνει λευκή σημαία, κουρελιάζονται οι σημαίες όλου του κόσμου…

Έγραφε ο Νίκος Καρούζος το καλοκαίρι του 1984, απευθυνόμενος σ’ ένα δίχρονο -τότε- κοριτσάκι:

IrakKirkouk
«Αγαπητή Μαρία/ Λένε άνευ όρων ∙ αυτό μην το ακούσεις./ Έχε όρους αιωνιότητας, εγώ σε συμβουλεύω».

Και ιδού η Μαρία του Κιρκούκ, ιδού μια μικρή Παναγία που σηκώνει σημαία παράδοσης άνευ όρων. Γιατί κανένας δεν ακούει τις συμβουλές των ποιητών. Γιατί ολοένα και περισσότεροι γίνονται υποτελείς των φασιστικών κρωγμών, υποχείρια ανάλγητων δοξασιών, έρμαια των φονικότατων δυνατών.

Όποιος δεν βλέπει σ’ αυτή τη σημαία ένα παγκόσμιο επιχείρημα εναντίον του επελαύνοντος φασισμού δεν είναι άξιος να λέγεται άνθρωπος. Όποιος ψελλίζει τα φρικτά στην ανοησία τους επιχειρήματα της απανθρωπίας δεν ανήκει στην κοινωνία των έλλογων όντων.

Το σαρκοβόρο και ανθρωποβόρο κακό είναι εδώ. Κι εμείς φωτίζουμε τα κτίρια με τις σημαίες κρατών, δυτικών βεβαίως, όταν ξεσπάει η αλαλιασμένη και τυφλή εκδίκηση πάνω στα κεφάλια μας και στα κεφάλια των παιδιών μας.

Χωρίς να αναρωτιόμαστε ποιος νίκησε τόσο πολύ, ποιος πολέμησε τόσο πολύ αυτό το παιδί, ποιος το κατίσχυσε μέχρι τα τρίσβαθα της ψυχής του, ώστε να σηκώσει τη λευκή σημαία της κατάμαυρης ζωής του. Ποιος θα ονομαστεί νικητής που θα τον δοξάσουν «ο δήμος και οι σοφιστές»;

Ποιος θα παρελάσει με τα όπλα του τα φοβερά σε παράταξη μάχης για να γιορτάσει τη νίκη εναντίον αυτού του ηττημένου παιδιού; Ποιες αναπεπταμένες σημαίες θα κυματίσουν με περηφάνια βουτηγμένη στα αίμα παιδιών και αμάχων, αλλά και εμπόλεμων που κυριολεκτικά σύρθηκαν από τα μαλλιά σε πολέμους που ούτε τους θέλησαν, ούτε πρόλαβαν να κατανοήσουν γιατί έγιναν;

Σε ποιο τραπέζι θα υπογραφεί η άνευ όρων παράδοση αυτού του παιδιού στον μέγα νικητή, τον σιδηρόφρακτο θάνατο;

 

http://www.artinews.gr/%CE%B7-%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CE%AE-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B9%CF%81%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CE%BA.html

Ανδρέας Καραγιάν “Ερώτων Ατελών” Καβάφης

Από την Έκθεση Ζωγραφικής του Ανδρέα Καραγιάν με τίτλο “Ερώτων Ατελών” Καβάφης

This slideshow requires JavaScript.

“Αν η νύχταις του Γενάρη αυτουνού,

που κάθομαι και ξαναπλάττω με το νου

εκείναις ταις στιγμαίς και σ’ ανταμόνω

κι ακούω τα λόγια μας τα τελευταία

κι ακούω τα πρώτα.

Απελπισμέναις νύχταις του Γενάρη αυτουνού,

σαν φεύγει η οπτασία και μ’ αφίνει μόνο.

Πώς φεύγει και διαλύεται βιαστική-

πάνε τα δέντρα, πάνε οι δρόμοι

παν τα σπίτια, παν τα φώτα

σβύνει και χάνετ’ η μορφή σου η  ερωτική.”

Continue reading

«Ρίζες και χώματα: για μια πικρή πατρίδα» – Φικρέτ Ντεμίραλ

τασσοσ

Βρες για τον εαυτό σου καμπάνας νέο ήχο,

κι εγώ μια αλφαβήτα δίχως μίσος δίχως αίμα·

της δυσπιστίας που ρέει σαν χείμαρρος ανάμεσά μας

την κοίτη ας αλλάξουμε μαζί

την ιστορία της έχθρας τσαλακώνοντας.

Αν απ’ την ψυχή σου ακουστεί καμπάνας νέος ήχος

μπορεί κοινό τραγούδι ανάμεσά μας να σκορπίσει,

μη σταματάς, φύτεψε κι εσύ πάνω στο δρόμο της καρδιάς σου

το δέντρο που να το λένε ειρήνη·

τα ποιήματα κι οι καθημερινές φωνές μας

τα δέντρα που έχουμε φυτέψει να ποτίζουν.

(Η διαρκής αναβολή στο αύριο είναι σαν σκιάδι κάτω από κληματαριά, ύπνος μεσημεριάτικος που φέρνει θάνατο, θα κρατήσει όσο ζούμε!) Continue reading

Aviation Nation 2017 Nellis Air and Space Expo

This slideshow requires JavaScript.

 

Μέλη της ομάδας αλεξιπτωτιστών Blue Parachute της αμερικάνικης αεροπορίας σε δράση, καθώς πηδούν  από τα αεροσκάφη, κατά τη διάρκεια της τελετής εγκαινίων της έκθεσης Aviation Nation 2017 Nellis Air and Space Expo, στην βάση της πολεμικής αεροπορίας Nellis, στη Νεβάδα.

Ο Φαίδων Πατρικαλάκις στη γειτονιά των αγγέλων

Ο εικαστικός, κριτικός και συγγραφέας Φαίδων Πατρικαλάκις έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών. Εκτός από τη ζωγραφική και τη συγγραφή ασχολήθηκε με τη σκηνογραφία και την ενδυματολογία.

O Φαίδων Πατρικαλάκις γεννήθηκε το 1935 στη Δράμα. Σπούδασε αρχικά στη Σχολή Bακαλό και στη συνέχεια στο Παρίσι, στην Academie Julian, στην Academie du Feu, με την καθοδήγηση του Jabot, και στην Ecole de Dessin Applique a la Mode Historique.   Παρουσίασε έργα του από το 1960 σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ ασχολήθηκε και με τη σκηνογραφία-ενδυματολογία.  

 

Έχει υπογράψει τα σκηνικά για τον «Mατωμένο γάμο» στην «Alliance Francaise» (1960).   Στο Παρίσι (1961-64), μεταξύ άλλων, συνεργάστηκε με το «Theatre de poche», ενώ στο Λονδίνο με το θέατρο «Old Witch».   Στην Ελλάδα συνεργάστηκε με το Θέατρο Tέχνης του Kαρόλου Kουν (1967-1973), το KΘBE (1970), το Θέατρο Στοά (1971), το Θέατρο Kαρέζη-Kαζάκου (1973-1974), το Ανοικτό Θέατρο (1975), το Θεσσαλικό Περιφερειακό Θέατρο στον «Προμηθέα Δεσμώτη» που παρουσιάστηκε στην Επίδαυρο κ.ά.

Στο σημαντικό συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται 33 βιβλία για τη ζωγραφική, τη μουσική, τη σκηνογραφία, το θέατρο, έχει γράψει ποίηση, ένα μυθιστόρημα και ταξιδιωτικές εμπειρίες.

 

http://www.naftemporiki.gr/story/1294763/pethane-o-eikastikos-kai-suggrafeas-faidon-patrikalakis

«Ο φύλακας του χιονιού»: Η εκπληκτική ιστορία ενός ερημίτη που αποδεικνύει την κλιματική αλλαγή

Ο billy barr επιμένει ότι το όνομα του γράφεται μόνο με πεζά. Είναι ο μόνος κάτοικος του Γκόθικ στο Κολοράντο και καταγράφει τις κινήσεις των χιονονιφάδων, την πτώση της θερμοκρασίας, τα ζώα, την μοναχική του ύπαρξη, εδώ και… 40 χρόνια.

Το Γκόθικ έχει εγκαταλειφθεί από το 1920, αλλά ο barr δεν ακολουθεί το ρεύμα. Πρωτοπήγε στην πόλη του1972 ως φοιτητής περιβαλλοντολογικών επιστημών κάνοντας έρευνες χημείας, όμως του άρεσε τόσο πολύ η ήρεμη ζωή που μετά το τέλος των σπουδών του μετακόμισε μόνιμα. Continue reading

Eileen Kramer μπαλαρίνα 103 ετών…

 

Μπορεί να έχει συμπληρώσει ήδη τα 102 της χρόνια όμως η Αυστραλέζα χορεύτρια, χορογράφος και ενδυματολόγος, Eileen Kramer, δεν σκοπεύει να κρεμάσει σύντομα τα παπούτσια του χορού. Για την ακρίβεια σκοπεύει το ακριβώς αντίθετο, σχεδιάζοντας από τώρα ένα μεγάλο σόου προκειμένου να γιορτάσει τα 103 της γενέθλια κάνοντας το ένα πράγμα που αγαπάει περισσότερο στον κόσμο.

Η ξεχωριστή Kramer είναι κάτοικος του Σίδνευ και χορεύει τα τελευταία 75 χρόνια της ζωής της, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν αισθάνεται πως υπάρχει λόγος να Continue reading

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΟΛΙΚΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ

Το Βιβλίο της Ολικής Άγνοιας (LLOYD JOHN, MITCHINSON JOHN) ρίχνει άπλετο φως σε μια ερώτηση που έχει απασχολήσει φιλοσόφους, επιστήμονες και αντροπαρέες στα καφενεία σχεδόν σε κάθε εποχή της Ιστορίας: Τι είναι αλήθεια και τι κουραφέξαλα;
195908.jpg

Ο Τόμας Έντισον δήλωσε ότι δεν ξέρουμε ούτε το ένα εκατομμυριοστό του 1% του οτιδήποτε· ο Μαρκ Τουέιν πίστευε ότι απαιτούνται 8 εκατομμύρια χρόνια για να αποκτήσει κανείς άρτια γνώση μόνο των μαθηματικών· ο Γούντυ Άλεν είπε ότι Continue reading