Και τι να πω για τα καθημερινά τραγικά γεγονότα; – Ιωακείμ Παπαχρόνης

This slideshow requires JavaScript.

Ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο τρομαγμένη η ζωή. Ποτέ άλλοτε η ζωή δεν μας ζητούσε να είμαστε τόσο ειλικρινείς. Να μας παρακαλάει για ένα κομμάτι μας αληθινό. Και ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο μεγάλη η τρύπα κατά βάθος.

Ποτέ δεν ένιωσα τόσο διάτρητα τα λόγια. Κούφια ομοιώματα που μέσα τους αντηχούνε τα αναφιλητά των κατατρεγμένων. Θα έπρεπε να ντρέπομαι που δεν είμαι πλάι τους, με κάθε μου ανάσα, με απλωμένα χέρια. Και εγώ είμαι ένοχος. Και εγώ το όργανο του εγκλήματος.

Το χώμα που θάφτηκε το πτώμα. Εγώ η συγκάλυψη. Οι αποσιωπήσεις. Οι ψευδομάρτυρες. Και εγώ ένας από τους στημένους δικαστές. Πώς να γίνω εγώ ο ίδιος η αθώωση;

Πως; Ως ένα εμότικον με σάρκα; Να πω, τι; Να φωνασκώ στο χρηματιστήριο αναλήθειας διαπραγματευόμενος την τιμή των μετοχών μου; Ποτέ δεν είχανε οι λέξεις τόση τέφρα. Να πω, τι; Να σκορπάω λέξεις στάχτη στα μάτια;

Άντε γ…….υ λοιπόν ΕΣΥ παπάρα εαυτέ μου, απαθή κλεπταποδόχε του κενού, συνωμότη του τίποτα, όταν άλλοι καταδικάζονται ερήμην σου σε θάνατο αργό εσύ είσαι ο δωσίλογος, τώρα που οι τοίχοι πλησιάζουν, νομίζεις θα ξεφύγεις;

Εσύ η παγίδα σου εσύ και το τυρί που σου έβαλες για να πιαστείς.

Πάγκος ήσουνα κι εσύ σε μια εμποροπανήγυρη. Που τέλειωσε.

Ιωακείμ Παπαχρόνης

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s