Η κουκούλα του courier, του Κωστή Α. Μακρή

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΞΕΠΑΓΙΑΖΟΥΝ ΜΕΤΑΦΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΕΜΑΣ … ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΖΗΤΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΜΑΣ

 

101-express-courier

Χθες το απόγευμα ήρθε ένας courier για να παραλάβει έναν μικρό δέμα που έπρεπε να πάει κάπου επειγόντως.

Φορούσε κουκούλα μαύρη, μάλλινη, για το κρύο. «Που να καθίσω;» ρώτησε, για να ετοιμάσει τα συνοδευτικά έγγραφα.
Του έδειξα το τραπέζι στο σαλόνι. Κοίταξε απέναντι τα γλυκά στον μπουφέ. Το είδα. «Θέλετε έναν κουραμπιέ κι ένα μελομακάρονο;» τον ρώτησα. «Θέλω!» μου είπε. «Και νερό ζεστό παρακαλώ!» συμπλήρωσε. «Ζεστό;» ρώτησα. «Από τη βρύση εννοώ» είπε.
«Ωραίο το μελομακάρονο! Η κυρά τα έφτιαξε;» ρώτησε. «Τα μελομακάρονα η γυναίκα μου και τους κουραμπιέδες εγώ» είπα.
Τελείωσε το μελομακάρονο και δοκίμασε μια μικρή μπουκιά από τον κουραμπιέ, με κάποια επιφύλαξη. «Πολύ ωραίος!» είπε και με μια ακόμα μπουκιά τον τελείωσε. «Κάνει πολύ κρύο έξω.

Γι’ αυτό φοράω την κουκούλα. Σε κάτι γραφεία, πριν, μου είπαν να τη βγάλω πριν μπω» είπε. «Ε, φοβούνται φαίνεται…» δικαιολόγησα τον φόβο των άλλων. «Ναι… Φοβούνται… Και στη Γερμανία… Δεν είδατε; Αλλά όποιοι σπέρνουν ανέμους, θερίζουν θύελλες…» είπε.

Δεν το σχολίασα. Έγραφε αργά τα χαρτιά του. Με είδε που παρακολουθούσα όρθιος πιο πέρα και εξήγησε: «Να μαζέψω λίγη ζέστη…» χαμογέλασε. Καθόταν εκεί, με τη μαύρη κουκούλα, τα κοκκινισμένα δάχτυλα και έγραφε. Τελείωσε, κόλλησε τον πλαστικό φάκελλο, μου έδωσε το αποδεικτικό, μου είπε την τιμή, τον πλήρωσα. «Ευχαριστώ πολύ» είπε φεύγοντας. «Εγώ ευχαριστώ» είπα. «Καλές γιορτές!» είπε. «Καλές γιορτές» είπα.

Bessie Smith ….Nobody Knows You When You’re Down And Out

Πάντα ήταν μια μαύρη! Ένα χρώμα σκοτεινό σε μια κοινωνία που αδυνατούσε να δει τη διαφορετικότητα.
Πάντα ήταν η νέγρα, η μαυριδερή, η αταίριαστη στον κόσμο των λευκών.
Κι όμως, αυτής της νέγρας, ο γεμάτος, ο δυνατός ήχος της βραχνής φωνής ήταν, που σου μιλούσε ίσα στην ψυχή! Η φωνή της, βέλος, δεν λοξοδρομεί.
Φωνή- κραυγή … Μια γυναικεία καρδιά σε απόλυτη γύμνια.
Χαμηλώνεις το φως…καταπίνεις τις ανάσες σου… γίνεσαι αόρατος. Continue reading

Christmas Around the World

Τα Χριστούγεννα σε 80 χώρες από την Αργεντινή ως τη Ζιμπάμπουε
με ένα κλικ

https://www.whychristmas.com/cultures/serbia.shtml

Τι είπε μια νύχτα το κλαρίνο του Τάσου Χαλκιά στους ακροατάς του

O Βασίλης Αλεξίου στον Τάσο Πορφύρη

 

Εσείς που ακούτε δεν ακούτε.
Μες στα φαράγγια του μυαλού σας
μες στις χαράδρες της ψυχής σας
σε βάραθρα αγριωπά πνιγμένα στ’ ασφοδέλια
γεμάτοι είσαστε από φωνές που φύγαν.

Εσείς που ακούτε δεν ακούτε.
Γερμένοι προς τα μέσα σας πηγάδια
τρυγάτε νήπιες φωνές της μνήμης.
Λέξεις που θέλατε να πείτε
και τις πνίξατε,
το λάλον ύδωρ της φωνής σας
που το στέγνωσαν
τα ψέματα του κόσμου
κι οι συμβάσεις
και της ανάγκης ο ζυγός
ο μισθοφόρος.

Εσείς που ακούτε δεν ακούτε.
Όμοια νεκροί που μόνον στα όνειρά τους ζούνε.

Μα εγώ,
σας/τα ανασταίνω! Continue reading