Διαβάτη, δεν υπάρχει δρόμος… ΑΝΤΟΝΙΟ ΜΑΤΣΑΔΟ

Ταξιδιώτη δρόμος δεν υπάρχει
Τον δρόμο τον φτιάχνεις περπατώντας

Caminante no hay camino

Caminante, son tus huellas
el camino y nada mαs

Cantares…

Todo pasa y todo queda,
pero lo nuestro es pasar,
pasar haciendo caminos,
caminos sobre el mar.

Nunca persequν la gloria,
ni dejar en la memoria
de los hombres mi canciσn;
yo amo los mundos sutiles,
ingrαvidos y gentiles,
como pompas de jabσn.

Me gusta verlos pintarse
de sol y grana, volar
bajo el cielo azul, temblar
sϊbitamente y quebrarse…

Nunca perseguν la gloria.

Caminante, son tus huellas
el camino y nada mαs;
caminante, no hay camino,
se hace camino al andar.

Al andar se hace camino
y al volver la vista atrαs
se ve la senda que nunca
se ha de volver a pisar.

Caminante no hay camino
sino estelas en la mar…

Hace algϊn tiempo en ese lugar
donde hoy los bosques se visten de espinos
se oyσ la voz de un poeta gritar
“Caminante no hay camino,
se hace camino al andar…”

Golpe a golpe, verso a verso…

Muriσ el poeta lejos del hogar.
Le cubre el polvo de un paνs vecino.
Al alejarse le vieron llorar.
“Caminante no hay camino,
se hace camino al andar…”

Golpe a golpe, verso a verso…

Cuando el jilguero no puede cantar.
Cuando el poeta es un peregrino,
cuando de nada nos sirve rezar.
“Caminante no hay camino,
se hace camino al andar…”

Golpe a golpe, verso a verso.

Διαβάτη, είναι τα ίχνη σου ο δρόμος και τίποτα παραπάνω, διαβάτη, δεν υπάρχει δρόμος, το δρόμο τον φτιάχνεις περπατώντας. Περπατώντας τον φτιάχνεις το δρόμο και μόλις γυρίσεις το βλέμμα πίσω βλέπεις το μονοπάτι που ποτέ δε θα ξαναπατήσεις. Διαβάτη, δεν υπάρχει δρόμος, μόνο ίχνη στη θάλασσα

22 Φεβρουαρίου του 1939 πεθαίνει εξόριστος ο Ισπανός ποιητής Αντόνιο Ματσάδο (γεν. 26 Ιουλίου 1875 στη Σεβίλη), ο οποίος μας έδωσε τον στίχο αυτό με τον «διαβάτη», ανάμεσα σε άλλα πολύ ιδιαίτερα ποιήματα. Ποιητής της περίφημης «γενιάς του ‘98», συνέδεσε το έργο του με την άνθιση του μοντερνισμού στην Ισπανία κι έφυγε κυνηγημένος στα χρόνια του Ισπανικού Εμφυλίου προς τη Γαλλία, όπου και πέθανε λίγο καιρό αφότου πήγε.

 

Επειδή οι ποιητές μιλούν με τους στίχους τους και δεν χρειάζονται άλλη παρουσίαση…παρακάτω ολόκληρο το ποίημα Caminante no hay camino, σε μετάφραση Βασίλη Λαλιώτη.

Όλα περνούν κι όλα μένουν,

αλλά δικό μας είναι το να περνάμε

να περνάμε κάνοντας δρόμους,

δρόμους πάνω στη θάλασσα.

Ποτέ δεν κυνήγησα τη δόξα,

ούτε ν’ αφήσω στη μνήμη

των ανθρώπων το τραγούδι μου.

Εγώ αγαπώ τους ανεπαίσθητους κόσμους,

τους αβαρείς και αβρούς,

σαν σαπουνόφουσκες.

Μ’ αρέσει να τους βλέπω να ζωγραφίζονται

από ήλιο και πορφύρα, να πετάνε

κάτω από το γαλανό ουρανό, να πάλλουν

κι αμέσως να σπάνε…

Ποτέ δεν κυνήγησα τη δόξα…

Διαβάτη, τα ίχνη σου είναι

μόνο ο δρόμος και τίποτε άλλο

Διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος,

ο δρόμος γίνεται βαδίζοντας…

Βαδίζοντας γίνεται ο δρόμος

και γυρίζοντας το βλέμμα πίσω

φαίνεται το μονοπάτι

που ποτέ δε θα ξαναπατήσεις

Διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος

μόνο απόνερα στη θάλασσα.

Να σημειώσουμε ότι το ποίημα αυτό είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη φωνή και το τραγούδι του Joan Manuel Serrat, ο οποίος το ερμήνευσε μοναδικά προσθέτοντας και κάποιους δικούς του στίχους, οι οποίοι αναφέρονται στον μεγάλο Ισπανό ποιητή.

http://users.ntua.gr/ge01033/caminante.htm

 

http://www.toperiodiko.gr/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B2%CE%AC%CF%84%CE%B7-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%85%CF%80%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%BF-%CE%BC/#.Wmbndbide8o

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s