«Dolphin Man» – Ζακ Μαγιόλ

Με κίνδυνο να ενοχληθούν πολλοί -άλλωστε διαθέτουμε εξαιρετικούς ντοκιμενταρίστες και μακριά παράδοση στο είδος-, η ταινία του Λευτέρη Χαρίτου «Dolphin Man», δεν μοιάζει με ελληνικό ντοκιμαντέρ. ‘Εχει κάτι το εντυπωσιακό.

 

Τα λεφτά και η στήριξη από πολλές χώρες (Ελλάδα, Γαλλία, Καναδάς, Ιταλία, Ιαπωνία) και κανάλια δεν κρύβονται, άλλωστε είναι μια παραγωγή της ελληνικής Αnemon του Γιούρι Αβέρωφ και της Ρέας Αποστολίδη, με τη μεγάλη πείρα και το διεθνές κύρος.

Παίζει ρόλο, βέβαια, και η εξαιρετική δουλειά του σκηνοθέτη, κι ας είναι η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, αλλά και το ιδιαίτερα ερεθιστικό θέμα.

Η ζωή και η προσωπικότητα του Γάλλου δύτη Ζακ Μαγιόλ (1927-2001).

Ο Ζακ Μαγιόλ το 1960 Ο Ζακ Μαγιόλ το 1960 | Mayol Family Archives

Ο Μαγιόλ έγινε θρύλος όχι μόνο επειδή χωρίς μπουκάλες έσπαγε τα ρεκόρ το ένα μετά το άλλο, αλλά κυρίως γιατί, πριν από 30 ακριβώς χρόνια, ο Λικ Μπεσόν στήριξε πάνω του την παγκόσμια επιτυχία του «Απέραντο γαλάζιο», μεγάλο μέρος του γυρισμένο στις Κυκλάδες.

Τον Μαγιόλ υποδυόταν ο πολύ γνωστός έκτοτε ηθοποιός Ζαν-Μαρκ Μπαρ, που με ένα πανέξυπνο «ενδοκινηματογραφικό» παιχνίδι στηρίζει και το ελληνικό ντοκιμαντέρ.

Δεν δίνει απλώς, όπως πολλοί άλλοι σχετικοί με το θέμα, συνέντευξη στον Λευτέρη Χαρίτο, αλλά και «υποδύεται» τον Μαγιόλ. Αυτή τη φορά μόνο με τη φωνή του.

Είναι ο αφηγητής, σε πρώτο πρόσωπο πάντα, και σε κείμενα του ίδιου του δύτη.

Λευτέρης Χαρίτος, Ζαν-Μαρκ Μπαρ Λευτέρης Χαρίτος, Ζαν-Μαρκ Μπαρ |

Το περίεργο για ένα τόσο εμπνευσμένο ντοκιμαντέρ, με έντονη σκηνοθετική σφραγίδα -κι ας το αρνείται ο Λευτέρης Χαρίτος- είναι ότι δεν ήταν δική του ιδέα, αλλά ανάθεση από την Anemon.

«Είχα μηδενική σχέση με το θέμα, οριακά θυμόμουνα ότι Μαγιόλ έλεγαν τον ήρωα του “Απέραντου γαλάζιου”», ομολογεί χωρίς πρόβλημα.

«Αλλά αμέσως κατάλαβα ότι πρόκειται για κάτι μεγάλο, ένα κανονικό Χόλιγουντ μούβι, που τα έχει όλα: περιπέτειες, δόξες, κινδύνους, χρήματα, γυναίκες, ταξίδια, ακόμα κι ένα σκοτεινό τέλος, αφού ο Μαγιόλ αυτοκτόνησε.

Αποφάσισα ότι θέλω να κάνω ένα συναρπαστικό ντοκιμαντέρ, που δεν θα μπορεί κανείς να το δει ουδέτερα. Γιατί, καλή η “τέχνη” και το “βάζω τα δικά μου”, που υποτίθεται κινητοποιούν τον σκηνοθέτη, αλλά εγώ πιστεύω πώς ό,τι ωραίο έχει η ταινία μου οφείλεται στο ότι θεωρούσα και θεωρώ τη σκηνοθεσία επάγγελμα».

‘Οσο προσγειωμένος και να είναι ο Λευτέρης Χαρίτος, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εκτίμησε ιδιαίτερα την προτροπή «είσαι ελεύθερος, εμένα με ενδιαφέρει να πεις τη δική σου ιστορία για τον Μαγιόλ».

Την άκουσε από το στόμα της περίφημης Μαντλέν Αβραμούσις του ARTE -το γαλλογερμανικό κανάλι ήταν το πρώτο που μπήκε στην ιστορία, η ταινία τού χρωστάει πολλά.

Και είπε τη δική του ιστορία, βασισμένη φυσικά σε πλούτο αρχείων και μαρτυριών, ακόμα και των δύο παιδιών του δύτη, δίνοντας, όμως, τελικά στον Ζακ Μαγιόλ και μια πνευματική, πανανθρώπινη διάσταση, που θα σας αγγίξει ακόμα κι αν κάνετε βουτιές εκεί που πατάτε, κλείνοντας και τη μύτη σας.

Τι αγάπησε περισσότερο ο ίδιος στον Μαγιόλ;

«Το πάθος του. Το ότι έκανε αυτό ακριβώς που ήθελε, ακόμα και σε βάρος της προσωπικής του ζωής, γι’ αυτό και κατέληξε μόνος του, γι’ αυτό και αυτοκτόνησε στα 74 χρόνια του, στο σπίτι που έφτιαχνε στη νήσο ΄Ελβα. Κι ας ακούγεται περίεργη η αυτοκτονία για έναν τόσο δυνατό άνθρωπο.

Ο Μαγιόλ ήταν παράξενη προσωπικότητα. ‘Ολοι τον περιγράφουν σαν χαρισματικό τύπο, που πέρναγε σούπερ, χωρίς προβλήματα καθημερινότητας. ‘Οπου πήγαινε, αυτομάτως κέρδιζε τους πάντες, γύρναγε από δω και από κει, θεωρούσε φυσικό οι πλούσιοι φίλοι του να τον φιλοξενούν, να του δίνουν χρήματα και το γιοτ τους για διακοπές. Και από την άλλη είχε έναν ακραίο σεβασμό για τη φύση -η σχέση του με τα δελφίνια, ακόμα κι αν έχει στοιχεία υπερβολής, κάτι δείχνει», απαντάει ο Λευτέρης Χαρίτος.

Φτάσαμε στο δελφίνι, που δίνει τον τίτλο στο δικό του ντοκιμαντέρ κι ένα ποιητικό τέλος στο «Απέραντο γαλάζιο» (ο Μαγιόλ ακολουθεί ένα δελφίνι και χάνεται στα βάθη της θάλασσας, δεκατρία χρόνια πριν από την αυτοκτονία του).

«Προφητική», λέει ο Λευτέρης Χαρίτος για μια ταινία, με την οποία η δικιά του έχει στενή σχέση, αλλά με κανέναν τρόπο συμπληρωματική -άλλωστε ο Μπεσόν δεν δέχτηκε να συμμετάσχει με συνέντευξή του.

Εντάξει, έχουν αρχίσει να παίζονται μαζί σε εκδηλώσεις, όπως στο Μαϊάμι, και το «Dolphin Man» θα βγει στις γαλλικές αίθουσες τον Μάιο, ακριβώς τις μέρες που παίχτηκε το «Απέραντο γαλάζιο» στις Κάνες, το 1988. Αλλά, μέχρις εκεί. Γιατί, όπως είπε χθες το πρωί κατηγορηματικά ο Ζαν-Μαρκ Μπαρ, «επιτέλους ο Ζακ Μαγιόλ βρήκε την ταινία που τον δικαιώνει».

Ο Γάλλος σταρ, που έχει πάρει πολύ στα ζεστά το ελληνικό ντοκιμαντέρ και γυρίζει με τον Λευτέρη Χαρίτο όλο τον κόσμο προωθώντας το, ήρθε στην Αθήνα τώρα που βγαίνει στις αίθουσες και συμμετείχε σε συνέντευξη Τύπου στο Γαλλικό Ινστιτούτο.

«Ο Λίκ Μπεσόν μεταμόρφωσε τον Μαγιόλ σε μύθο», είπε. «Εξαφάνισε τον πραγματικό άνθρωπο, στον οποίο χρωστούσε την έμπνευση για την ταινία του. Στενοχωριόμουν για τον Μαγιόλ που τον έβλεπα και να γερνάει. Αυτό το κενό δεν υπάρχει πια, το κάλυψε η ταινία του Λευτέρη».

Δεν είναι υπερβολική η σύνδεση του Μπαρ με τον θρυλικό δύτη. Ηταν η πρώτη μεγάλη του επιτυχία στο σινεμά. Στον κόσμο όλο, τον είχαν ταυτίσει μαζί του.

‘Οταν αυτοκτόνησε ο Μαγιόλ, τον πήρε τηλέφωνο έντρομος από τη Χιλή ο μεγάλος σκηνοθέτης Ραούλ Ρουίζ και, όταν άκουσε τη φωνή του, του είπε: «Δόξα τω Θεώ, ζεις».

Οι μεγάλες εφημερίδες της Χιλής τη φωτογραφία του Ζαν-Μαρκ Μπαρ είχαν βάλει στην είδηση της αυτοκτονίας του Μαγιόλ.

 

http://www.efsyn.gr/arthro/i-dikaiosi-enos-pathiasmenoy-dyti

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s