O μονόλογος του κλέφτη – Ευτυχία Αλεξάνδρα Λουκίδου

Εγώ είμαι αυτός που κρύβεται πίσω απ’ την απουσία τα βράδια ωστόσο κατοικώ σ’ ένα χρυσωρυχείο.
Φοβάμαι το αιφνίδιο τρέμω τα καλοκαίρια μα πιότερο απ’ την ερημιά η ασθένεια με πονά των συμπτωμάτων.
Κλέβω χαρτονομίσματα βιβλία διαβασμένα κι από τα ρούχα ειδικά αυτά που έχουν τσέπες.
Η απελπισία των χεριών συχνά μ’ εξαναγκάζει να μετατρέπομαι σε ηχώ των άηχων βημάτων.
Των μεγαφώνων η σιγή και η μελαγχολία είναι απλώς η αφορμή για τη λαθροχειρία. Κυρίως νομίζω ευθύνεται η σκοτεινή αγκαλιά μου.
Σας κλέβω μόνο την αφή το άγγιγμα που αφήσατε πάνω στις πορσελάνες γιατί είν’ απόκρημνη η ζωή δίχως το άλλο σώμα και τελευταία πετάγομαι κλαίω μέσα στον ύπνο.
Φιλάργυρος της αφαίρεσης δανείζομαι το παρελθόν γυρεύω οικογένεια συλλέγω από απόγνωση μεταξωτές αισθήσεις.
Κι όσο εγώ σώζομαι κρυφά στις αμυχές της σάρκας γίνεστε εσείς η υπογραφή της άγραφης ζωής μου.

Γι’ αυτό σας λέω, πιστέψτε με: Δεν είμαι κλέφτης, μα τυφλός που βλέπει με τα χέρια…

Φάντασμα που ψαχουλεύει αμίλητο να βρει δικαιολογίες ν’ ακούσει γύρισμα κλειδιών το άνοιγμα της πόρτας ή μια προστακτική φωνή να του φωνάζει μείνε.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s