Δέσποινα Μεϊμάρογλου: “Όσο δέχεσαι τη διαφορετικότητα του άλλου, όποια και να είναι αυτή, γίνεσαι πολύ καλύτερος άνθρωπος”

Η Δέσποινα Μεϊμάρογλου είναι κυριολεκτικά μια δημιουργός και πολίτιδα του κόσμου.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αλεξάνδρεια απ’ όπου η οικογένεια της αναγκάστηκε να φύγει μαζί με τους υπολοίπους Αιγυπτιώτες Έλληνες μετά το τέλος της βρετανικής επικυριαρχίας στην αφρικανική χώρα…

 

This slideshow requires JavaScript.

Σπούδασε ζωγραφική σε ένα φημισμένο κολέγιο Καλών Τεχνών στην Αγγλία, επέστρεψε στην Ελλάδα το ’66 όπου για βιοποριστικούς λόγους εργάστηκε επί δέκα χρόνια ως γραφίστρια και στη συνέχεια art director σε διαφημιστική εταιρεία πριν μπορέσει επιτέλους να αφοσιωθεί στην εικαστική δημιουργία.

Σήμερα, στα εξήντα εννέα της χρόνια, είναι πλέον διεθνώς αναγνωρισμένη με το – εννοιολογικό στην πλειοψηφία του – έργο της το οποίο εκτείνεται σε αρκετούς τομείς και χρησιμοποιεί εξίσου πολλά υλικά και μεθόδους να εστιάζει στην κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα και την προσωπική της φιλοσοφία να καθορίζεται, όπως λέι η ίδια, από τα δίπολα παρουσία/απώλεια και μνήμη/επανα-τοποθέτηση της Ιστορίας.

http://www.avgi.gr/article/10970/1492125/despoina-meimaroglou-e-pragmatikoteta-einai-entelei-kati-poly-prosopiko-

16 comments on “Δέσποινα Μεϊμάρογλου: “Όσο δέχεσαι τη διαφορετικότητα του άλλου, όποια και να είναι αυτή, γίνεσαι πολύ καλύτερος άνθρωπος”

  1. Να την αναγνωρίσω την διαφορετικότητα; Ναι. Ποιός και πως ορίζει την κανονικότητα, αναρωτιέμαι. Να την δεχτώ, είτε είμαι στην κανονικότητα είτε όχι , την όποια διαφορετικότητα όποια και αν είναι; Οχι! Δεν συμφωνώ.
    Αν δεν με βλάπτει, αν μου επιτρέπει να αναπτύσσω ελεύθερα την δικιά μου, με λίγα λόγια αν δεν “μπαίνει” στα χωράφια μου, της αναγνωρίζω το δικαίωμα να είναι στα δικά της όποια και αν ειναι, όπως το ίδιο δικαίωμα διεκδικώ για τον εαυτό μου. Μπορεί και να την αποδεχτώ, αν μου αρέσει.. .. Με κάνει καλύτερο άνθρωπο το να δεχτώ κάποιον που με θίγει ή δεν μου αρέσει, μόνο και μόνο υπάγεται στην “διαφορετικότητα”; Σιγά τις ρετσέτες!

    Liked by 1 person

    • Έμαθα καινούργια λέξη.. δεν ήξερα τι σημαίνει ρετσέτα…

      Πάμε τώρα στην άποψή σου που νομίζω πως όλοι συμφωνούμε…

      Δε σου μιλάω για αποδοχή διαφορετικοτήτων που θίγουν την αξιοπρέπεια της μοναδικότητας του καθένα μας…

      Liked by 1 person

  2. ‘Εφη μου, δεν είναι θέμα αξιοπρέπειας, ορίων είναι. Αυτή είναι η άποψή μου. Και δεν αναφέρομαι σε άτομα και στην αναμφίβολη μοναδικότητα του καθενός μας αλλά στις όποιες διαφορετικότητες σε σχέση είτε μεταξύ τους ή και με την όποια ή όποιες κανονικότητες…Όσο για την ρετσέτα..εκ μεταφοράς, τι να κάνουμε, συνταγές δίνει ο γιατρός για να γίνουμε καλά, συνταγές και από αλλού για να γίνουμε καλύτεροι..

    Liked by 1 person

    • Τι είναι κανονικό για σένα να ξεκινήσουμε από αυτό???????

      Κάτι έχεις το νου σου που δεν μπορώ να το καταλάβω….

      Τι σε ενοχλεί στο διαφορετικό?????

      Like

      • Δεν με ενοχλεί το διαφορετικό ή η όποια διαφορετικότητα Έφη μου. Ζήτημα ορίων, ο λόγος. Eίναι μεγάλο, πολυσύνθετο και πολύπλευρο το θέμα για να συζητηθεί εδώ. Αλλά πχ δυο παραδείγματα: Αν ένα από τα στοιχεία της διαφορετικότητας είναι ως προς τα φύλα και εάν δεχόμαστε ότι το στοιχείο της κανονικότητας είναι το θηλυκό και το αρσενικό, τότε ως κανονική αναγνωρίζω και αποδέχομαι το δικαίωμα στον άλλο που δεν είναι αρσενικό ή θηλυκό να μπορεί να είναι ο,τι άλλο είναι, ο,τιδήποτε διαφορετικό από το κανονικό. Δικαίωμά του ισότιμης ύπαρξης και θέσης στην Κοινωνία και στους Νόμους που θα το υπερασπισθώ. Ίδια με την του κανονικού όμως, αντιμετώπιση, όχι, δεν το δέχομαι.. Δεν δέχομαι δηλαδή την διαφορετικότητα να υπαχθεί στην κανονικότητα και να αποκτήσει νόμω και όχι φύσει δικαιώματι τα φυσικά γνωρίσματα και δικαιώματα εκείνης, γιατί απλά ούτε τα ίδια με εκείνη χαρακτηριστικά έχει, ούτε είναι η θέση της εκεί. Αντίθετα ως διαφορετικότητα έχει τα δικά της ιδιαίτερα γνωρίσματα γιαυτό πρέπει να έχει και ανάλογη με τα χαρακτηριστικά της αντιμετώπιση., Στο σημείο αυτό δηλαδή, τίθεται ζήτημα ορίων , για τον λόγο οτι η διαφορετικότητα προσβάλλει τα όρια της κανονικότητας παραβιάζοντας τον φυσικό της χώρο.. Δεύτερο παράδειγμα.. Αν πχ. εγώ ως χριστιανή βρεθώ σε μια χώρα μουσουλμανική- κι ας μην φορώ μαντήλα στην χώρα μου- εκεί από σεβασμό στα της χώρας- θα την φορέσω –και τα παπούτσια μου θα βγάλω αν θελήσω να μπω στους ναούς τους και τον ιμάμη τους θα ακούσω και τα ήθη τους θα σεβασθώ και στο σχολείο τους αν μορφωθώ, θα ακούω για το Κοράνι.. Γιατί εκεί, εγώ θα είμαι η διαφορετικότητα σε σχέση με την κανονικότητα των άλλων και θα θέλω όπως σέβομαι εγώ τους Κανόνες τους να σεβασθούν και εκείνοι την δικιά μου διαφορετικότητα.- στο μέτρο που δεν θίγει την δικιά τους κανονικότητα- μέτρο που αποδέχομαι διότι εδώ είναι, επίσης , θέμα ορίων. Το ίδιο ζητάω και από κείνους τους μη Χριστιανούς που ζουν στον τόπο μας.. Τι προσπαθώ να σου πω. Ότι για την αρμονική συμβίωση των ετεροτήτων στις κοινωνίες των ανθρώπων και στο πλαίσιο των Κρατών είναι και για την αποδοχή μεταξύ των μερών, για μένα χρεία ο ορθός ορισμός και ο σεβασμός των ορίων μεταξύ των όποιων πλευρών αλλά και η αποδοχή του ανάλογου μέτρου για την καθεμιά τους. Τίποτε δεν είναι ίδιο με το άλλο, σεβασμός μεν στην διαφορετικότητα του καθενός από τους έχοντες την κανονικότητα και τ’ανάπαλιν από τους έχοντες την διαφορετικότητα προς εκείνης της κανονικότητας. ανάλογη όμως και όχι ίδια αντιμετώπιση σύμφωνη προς τα χαρακτηριστικά της κάθε μιας.

        Liked by 1 person

      • Καλημέρα Βεατρίκη!!! ‘Οπως ακριβώς έγραψες είναι τόσο μεγάλο και πολύπλευρο αυτό το θέμα που δεν μπορεί να καλυφθεί εδώ και με αυτό τον τρόπο…

        Σε ευχαριστώ για τα σχόλιά σου…. αλλά κάποτε ίσως από κοντά πούμε περισσότερα….

        Όλα είναι κανονικά και όλα διαφορετικά από τη σκοπιά που ο καθένας τα βλέπει και τα υπερασπίζεται ….

        Δε θα δεχθώ να παραβιάσει κανείς αυτό που εγώ πιστεύω και υπερασπίζομαι …. αλλά δε θα κατακρίνω ότι αλλιώτικο λέγεται ή γίνεται αν δε με βλάπτει…..

        Στην ουσία το ίδιο λέμε ….

        Καλή συνέχεια σε ότι κάνεις!!!!

        Liked by 1 person

      • Εφη μου, καλησπέρα! Ναι, διάβασα το κείμενο. Στα ίδια επί της ουσίας λέμε και καταλήγουμε, ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες. Όντως το θέμα είναι πολύπλευρο και πολυδιάστατο μιας και οι κατηγορίες των πολιτών ως ομάδων με κανονικότητα και διαφορετικότητα με τις όποιες ποικίλλες μορφές δραστηριοτήτων τους, είναι πάμπολλες, πλουραριστικές, πολυσύνθετες και πολυεπίπεδες. Και συμβαίνει σήμερα ένα άτομο να λογίζεται ως «κανονικο» και το ίδιο άτομο σε άλλο τόπο να είναι διαφορετικό-δες στο παράδειγμα- ή να του συμβεί κάποια αναπηρία και την άλλη μέρα να υπάγεται στην «διαφορετικότητα» Για τα άτομα με αναπηρίες είναι πιο απλό ως θέμα στο χειρισμό και στην όποια αντιμετώπισή του από την πολιτεία.. Υπάρχουν όμως τόσες άλλες πιο σύνθετες και εξειδιεκευμένες περιπτώσεις.. Π. χ. Μπορεί σήμερα ένας παιδόφιλος να είναι μια διαφορετικότητα εντασσόμενος κοινωνικά σε αυτήν και με την κατάλληλη αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου (πχ, μειώνοντας το όριο ανηλικότητας ή το χρόνο που ο ανήλικος θεωρείται πως έχει συνείδηση της ομοφυλίας ή της διαφορετικότητάς του) το ίδιο άτομο να υπάγεται πια στην κανονικότητα. Γιατί να αποδεχτώ κάτι τέτοιο;;Αφου δεν μου αρέσει. Γιαυτό και κάποιος που δίνει συνταγές πρέπει να προσέξει πολύ στην έκφραση της γενικότητας του κανόνα που θέτει για τους άλλους ώστε ακολουθώντας τον «να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι»..Ο περιορισμός των διαφορετικοτήτων , Εφη μου, αντί να αντιμετωπίζονται με σεβασμό στις διακριτές ιδιαιτερότητές τους που η ύπαρξή τους είναι φύσει αναγκαία για την αρμονία, με την κλήση προς πλήρη από-δοχή και όχι αναγνώριση της ταυτότητάς τους, ενέχει ομογενοποίηση, ομοιομορφία και εν τέλει κατατείνει στην εξουσία στα χέρια των ολίγων..Τα υπόλοιπα από κοντινά..

        Liked by 1 person

      • Xαίρομαι που η “ρετσέτα” της ανάρτησής μου έγινε αφορμή για αξιόλογο διάλογο!!

        Όμορφη συνέχεια σε ότι κάνεις!!!!

        Liked by 1 person

  3. Και επειδή σε λίγο πρέπει να φύγω αν θες διάβασέ το για να καταλάβεις που συντάσσομαι ως προς τη διαφορετικότητα και την κανονικότητα με αυτό το άρθρο …

    Η ΤΕΛΕΙΑ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟΚΛΙΣΗ

    Η νόηση, το συναίσθημα, ο εαυτός κατασκευάζουν την πραγματικότητά μας , η πραγματικότητά μας μεταδίδεται μέσω της γνώσης που αποκτούμε για αυτήν, και αυτή η γνώση μας γίνεται κοινό κτήμα μέσω της επικοινωνίας.

    Έτσι φτιάχνονται και οι αντιλήψεις μας για τον κόσμο (κοινωνικός κονστρουξιονισμός-social constructionism).

    Αναφερόμαστε όμως σε κοινωνίες που κυριαρχούνται από τη διαφορετικότητα. Συγκεκριμένα, το ανθρώπινο σώμα στην ολότητά του, μας λέει η Campel(2009), είναι αυτό που διαφέρει όπως και να ‘χει. Αυτό είναι καλό να γίνεται αντιληπτό στη διαφορετικότητά του πάντα, σύμφωνα με την ιστορία που κουβαλά.

    Κι είναι διαφορετική για κάθε άτομο, γιατί περιλαμβάνει διάφορες πτυχές, την προσωπική, την οικογενειακή, την τοπική ιστορία…Γιατί κάθε άτομο είναι διαφορετικό και έτσι είναι πραγματικά, πολυδιάστατο στην ύπαρξή του.

    Αυτό που συμβαίνει όμως είναι το εξής: το άτομο περιτριγυρίζεται από αντιλήψεις που γίνονται πράξη για να δημιουργήσουν ένα συγκεκριμένο εαυτό, τέλειο στην ουσία του. Ο άνθρωπος δηλαδή στις μέρες μας υπακούει στην κανονικότητα που εκφράζει την τελειότητα. Η Campel F.C. (2009) μιλάει για την κανονικότητα στην κοινωνία, αυτή που έχει ως βασική της αρχή την ομοιομορφία.

    Κάνουμε λόγο για μια ισοπεδωτική ομοιομορφία που αντικειμενικοποιεί τις έννοιες και τους ανθρώπους κι έτσι πάντα κερδίζει ο πιο ομοιόμορφα διαφορετικός ανάμεσα σε όλους. Με αυτόν τον τρόπο οδεύουμε προς την τελειότητα, αυτή που κάνει τους ανθρώπους να την επιδιώκουν, γιατί αυτό έχει η ομοιομορφία, την επιδίωξη του ίδιου που γυαλίζει στην ομορφιά του.

    Μα μέσω της ομοιομορφίας που επικρατεί στην κανονικότητα και επιδιώκει την τελειότητα, δημιουργείται τελικά η φυσιολογικότητα: αφού έτσι, ομοιόμορφοι είναι οι πολλοί, έτσι θα πρέπει να είναι όλοι ανεξαιρέτως. Αυτοί λοιπόν λέγονται φυσιολογικοί και είναι τέλειοι. Μα όσοι στερούνται τη φυσιολογικότητα είναι διαφορετικοί -αφού διαφέρουν. Μα πρέπει να υπάρχουν αυτοί που διαφέρουν, πάντα, μας λέει η συγγραφέας για να υπάρχουν οι φυσιολογικοί. Αυτή είναι η υπόθεση της φυσιολογικότητας.

    Συνεπώς, είναι η επικοινωνία με το εξωτερικό περιβάλλον που αποφέρει την ψυχική ανάπτυξη στα άτομα (Δαφέρμος 2002). Αυτά, επικοινωνώντας με το κοινωνικό πλαίσιο, εντάσσονται και δεν απομονώνονται από αυτό κι έτσι διευρύνουν τις μέχρι εκείνη τη στιγμή δυνατότητές τους. Γιατί, αφού η γνώση μας για τον εαυτό μας προέρχεται μέσω της γνώσης μας από τον κόσμο, κατά συνέπεια από την επαφή που έχουμε μ’ αυτόν, φυσικά και η ανάπτυξή μας θα γίνεται μέσω αυτού.

    Σε έναν κόσμο όμως που επικρατεί το τέλειο, το φυσιολογικό, παίρνουν πάντα το λόγο οι φυσιολογικοί για τους διαφορετικούς. Ό, τι λόγο και να έχουν οι δεύτεροι δεν ανήκει σ’ αυτούς. Στην πραγματικότητα, οι φυσιολογικοί ορίζουν τους διαφορετικούς και τους λένε πώς πρέπει να είναι, μα αυτή η διαφορετικότητα εσωτερικεύεται για να γίνει δική τους (Campel F.C. 2009) και να τους στερήσει τα προνόμια των πρώτων, που απολαμβάνουν την κανονικότητα.

    Γιατί η κανονικότητα κυριαρχεί, ενώ η διαφορετικότητα είναι, φυσικά πλέον, αυτή η κακόμοιρη απομονωμένη- κι ας ξεχνούν οι άλλοι, οι φυσιολογικοί, ότι είναι υπεύθυνοι γι’ αυτήν την κακομοιριά της και τη δική τους φυσιολογικότητα που τη φτιάχνουν επειδή υπάρχει το αντίθετό της.

    Αν το φυσιολογικό είναι το τέλειο, τότε ορίζει και το διαφορετικό και το ένα δημιουργείται και υπάρχει λόγω του άλλου –το φίδι τρώει την ουρά του…

    Θα δούμε ένα μέρος της φυσιολογικότητας που ονομάζεται «αρτιμέλεια» και της «κινητικής αναπηρίας», της απόκλισης που εξετάσαμε. Οι «κινητικά ανάπηροι» ονομάζονται έτσι ως διαφορετικοί, αφού αυτοί, παίρνουν ένα όνομα που θα τους χαρακτηρίζει και θα τους συμμαζεύει σε μία γωνία. Υπάρχουν οργανισμοί, υπάρχουν συνθήκες, υπάρχουν κυβερνήσεις που δανείζονται τις ιατρικές ορολογίες και κατοχυρώνουν νομοθετικά την ονομασία αυτών των ανάπηρων.

    Αναλύοντας θεωρητικά τους ορισμούς τους, συμπεράναμε, πως ανάπηρα, κινητικά ανάπηρα στη μελέτη μας, θεωρούνται άτομα που δεν είναι τελικά ικανά να αντεπεξέλθουν μόνα τους, χρειάζονται πάντα βοήθεια. Και, ως ανίκανοι να σταθούν μόνοι τους, είναι αυτοί που κινούνται προς διαφορετική κατεύθυνση από την ομαλή της κοινωνίας, κι έτσι αδυνατούν να συμπεριληφθούν στο κοινωνικό περιβάλλον. Είναι όμως πάντα τέτοιοι, άρα και φυσιολογικοί όπως είναι. Αυτοί είναι και οι «κινητικά ανάπηροι» που εξετάσαμε.

    Εξετάσαμε όμως και μια άλλη απόκλιση, αυτή της ψυχικής νόσου από τη σκοπιά των λογικών. Ονομάζουμε, έτσι ονομάζει ο κόσμος στην κοινότητα που μελετήσαμε, την πρώτη «τρέλα» και τη δεύτερη «λογική».

    Παρατηρούμε λοιπόν, την πορεία της «τρέλας» μαζί με τη «λογική» στην κοινότητα… Μιλάμε για ένα κοινωνικό πλαίσιο, όπου, ανάμεσα σε άλλα, αλλά και, σίγουρα, σε σχέση με, άλλα φαινόμενα, εμφανίζεται μια άγραφη κουλτούρα γύρω από το όνομα της «τρέλας». Η γλώσσα της φαίνεται να μην είναι αθώα.

    Ως μια συμπεριλαμβανόμενη στο χωριό ομάδα, θεωρείται, σαφώς, μέρος του συνόλου και αναμένεται να εισπράττει και τα σχετικά οφέλη της συλλογικότητας. Αποτελεί όμως, στην πραγματικότητα, μια ξέχωρη ομάδα, της οποίας η διαφορετική από την πλειοψηφία συμπεριφορά –εμφάνιση -νοοτροπία την εναποθέτει και σε ένα διαφορετικό από την πλειοψηφία κοινωνικό τόπο, το περιθώριο.

    Έτσι, παίρνει ένα όνομα, αυτό της «τρέλας», το οποίο μεταφέρει κοινωνικά νοήματα. Και, πρώτο απ’ όλα, είναι αυτό μιας κυρίαρχης, αντίθετης τακτικής, η οποία, ακριβώς, ορίζει τον εαυτό της σε αντίθεση με την «τρέλα» και θεωρείται η «λογική». Κι αυτή, μεταφέρει, με τη σειρά της, κοινωνικά νοήματα συγκεκριμένων μορφών συμπεριφοράς, αντιμετώπισης προς αυτούς τους «τρελούς», τα οποία είναι μέρος της συνολικής «φιλοσοφίας» της, έτσι που να ορίζουν και να επανα-ορίζουν την «τρέλα» στους όρους τους.

    Δηλαδή οι δύο αποκλίσεις που εξετάσαμε βρήκαμε, πως, όπως προαναφέραμε, δημιουργούνται στα πλαίσια μιας κοινωνικής κατάστασης που τις θέτει, φυσιολογικά ως αποκλίσεις και, τελικά νομιμοποιούνται ως τέτοιες. Τα πάντα υπάρχουν όπως πρέπει να υπάρχουν.

    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
    Campel, F. C. (2009). Contours of ableism. New York: Palgrave Macmilllan.
    Δαφέρμος Μ. (2002). Η πολιτισμική ιστορική θεωρία του Vygotsky. Αθήνα: Ατραπός

    Like

  4. Να προσθέσω κι εγώ τις σκέψεις μου στην κουβέντα. Γνώμη μου είναι πως η άκριτη αποδοχή της διαφορετικότητας είναι εξίσου λανθασμένη με την εκ προοιμίου απόρριψη της διαφορετικότητας. Και τα δύο ενέχουν κινδύνους. Ούτε η αφέλεια ούτε η προκατάληψη βοηθούν.
    Και μην ξεχνάμε πως καθένας από μας είναι μοναδικός, άρα οι άλλοι διαφορετικοί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, και πρέπει να συνυπάρξουμε αρμονικά και με αλληλοσεβασμό. Όποιος δεν το επιθυμεί αυτό, απλώς εξυπηρετεί την τακτική του διαίρει και βασίλευε.
    Υ.Γ. Έφη, δεν διάβασα το τελευταίο μεγάλο σχόλιό σου, αλλά θα το κάνω. 🙂

    Liked by 2 people

    • Ναι Κατερίνα μου το ίδιο πιστεύω και εγώ !!

      Συναντιόμαστε με βάση τις ομοιότητές μας και πορευόμαστε με βάση τις διαφορετικότητές μας….. κάποιος το είπε αυτό που δε γνωρίζω ποιος αλλά συμφωνώ…. απόλυτα ..

      Είμαστε όλοι μοναδικοί … κάποιοι σε κάποιες εποχές θεωρήθηκαν επικίνδυνοι γιατί δεν φάνταζαν όμοιοι με τους κανονικούς … κάποιοι ρίχθηκαν στη πυρά …. κάποιοι φυλακίστηκαν … κάποιοι ξεκίνησαν επαναστάσεις …

      Δεν ήταν όμοιοι … δεν ήταν κανονικοί …. έκαναν πράγματα αντίθετα … και σήμερα καταλαβαίνουμε γιατί….

      Φιλιά όμορφη μέρα να έχεις!!!

      Liked by 1 person

  5. Pingback: Δέσποινα Μεϊμάρογλου: “Όσο δέχεσαι τη διαφορετικότητα του άλλου, όποια και να είναι αυτή, γίνεσαι πολύ καλύτερος άνθρωπος” – worldtravel

  6. Εξαιρετικές σκέψεις…Και πάντα να έχουμε υπόψη ότι η εναλλαγή απο θύτης σε θύμα μπορεί να είναι σε πολύ συντομο χρόνο …

    Liked by 1 person

    • Καλημέρα σας συμφωνώ απολύτως μαζί σας!!

      Να ευχηθώ προκαταβολικά χρόνια πολλά για την ονομαστική σας εορτή και την υπόσχεση να διαβάσω με την πρώτη ευκαιρία τις αναρτήσεις που φαίνονται εξαιρετικές!!!!

      Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s