Clock ticking …

HTTPS9tZWRpYS5naXBoeS5jb20vbWVkaWEvMTFMblhqWGdWSmxKYnEvZ2lwaHkuZ2lm

Αναξιόπιστη μνήμη, μα να που
καμία μέρα δεν μπορεί να συγκριθεί με τη σημερινή.
Το κρεβάτι φτιαγμένο από ρίζες δέντρων,
το σπίτι πάντα άυλο.
Άνθρωποι πάνε κι έρχονται, κεφάλια πλημμυρίζουν καλοσύνη
βαλίτσες μισάνοιχτες, βιτρίνες, δρόμοι γεμάτοι προσμονή,
βρωμιές, λεωφορεία, κλειδιά, χαρτοφύλακες,
το τικ τακ του ρολογιού,
δόντια σφιγμένα. Πάντα μόνοι.

Ό,τι μας γλυτώνει απ’ τη μοναξιά
βρίσκεται σε ζεστούς αυχένες ανθρώπων που αγκαλιάσαμε
και μόνο εκεί.
Αυτός είναι ο προορισμός και εν τέλει η καθημερίνη σωτηρία.
Μια μέρα, έστω μία.

 

Γιώργος Κοκτσίδης

http://www.bibliotheque.gr/article/68009