Τάκης Σινόπουλος – “Νεκρόδειπνος”

….Ήρθανε γέροι και παιδιά.

Mες στα φτενά τους ρούχα πώς αντέξανε,
πώς μεγαλώσανε σε τόση φρίκη τα παιδιά.
Oι γέροι τρίζοντας, ψηλότεροι απ’ το σώμα τους.
Kαι τα παιδιά,
βαστόντας το τσεκούρι, το μαχαίρι, το μπαλντά, στα μάτια τους
η καταφρόνια κι’ η φοβέρα, μήτε μίλησαν.

Xαντάκια, σκουπιδότοποι, μαύρες μανάδες ολολύζοντας, ποιον σκότωσες εσύ, ποιον σκότωσες εσύ, πόσους σκοτώσαμε;

Ο «Νεκρόδειπνος», το ποιητικό αριστούργημα του Τάκη Σινόπουλου, συνδέει το βασίλειο του Άδη με τη γη, σε μία σύνθεση που συναρπάζει με την πρωτοτυπία της.

Σε αυτή τη σύνθεση ο ποιητής συνδύασε με μεγάλη δεξιοτεχνία διάφορες σύγχρονες ανθρώπινες μορφές τις οποίες χρησιμοποίησε στη συνέχεια σαν πρότυπα, για να τονίσει με ένα απλό και πολιτισμένο τρόπο τα θετικά αλλά και τα αρνητικά στοιχεία που περικλείει ο χαρακτήρας του Έλληνα πολίτη.

Δηλαδή, σκιαγραφώντας τις ανθρώπινες μορφές που επέλεξε για πρότυπά του ο Σινόπουλος, κατάφερε να διαφανούν μέσα από το ποιητικό κείμενό του οι αρετές αλλά και τα ελαττώματα του Έλληνα, παραδίνοντας ταυτόχρονα στον αναγνώστη και ένα μάθημα πολιτικής και κοινωνικής ηθικής.

Ο «Νεκρόδειπνος»-όπως όλα σχεδόν τα εμπνευσμένα ποιητικά έργα-αποτελεί ένα τέλειο σύνολο, μία τέλεια έκφραση χαρακτήρων, ιδεών και συγκρούσεων και δημιουργεί μέσα μας απίθανη έλξη και γοητεία αλλά, παράλληλα, και πολλή πίκρα και προβληματισμό.

Πρώτιστα όμως, μέσα από τον «Νεκρόδειπνο», ο Τάκης Σινόπουλος θέλησε να προβάλει με έντονα χρώματα την αγάπη που τρέφει ο Έλληνας για την πατρίδα του αλλά και την αγάπη του για το υπέρτατο αγαθό που λέγεται ελευθερία. Το αγαθό της ελευθερίας που για τον Σινόπουλο, όπως αφήνει να διαφανεί μέσα από το ποίημά του, αρχίζει από την ατομική και επεκτείνεται μέχρι την εδαφική ελευθερία.
`

Επιπλέον, θέλησε να στιγματίσει το δυνατό στοιχείο της διχόνοιας που εμφιλοχωρεί μέσα στον χαρακτήρα και την ψυχοσύνθεση του Έλληνα· στοιχείο το οποίο είναι πάντοτε σε θέση, όταν βρει την κατάλληλη ευκαιρία, να ανέλθει στην επιφάνεια και να πάρει δραματικές και καταστροφικές διαστάσεις για τον τόπο αλλά και τον κόσμο που κατοικεί αυτό τον τόπο. Εννοώ την πάντοτε καραδοκούσα διολίσθηση του Έλληνα από την ομοψυχία και την κοινή αντίσταση κατά του εξωτερικού εχθρού στο διχασμό και στην εμφύλια σύγκρουση.
Ο Σινόπουλος όμως, όταν έγραφε τον «Νεκρόδειπνο» του, έθεσε στον εαυτό του ακόμη ένα βασικό στόχο, τον οποίο έπρεπε να φέρει σε πέρας αμέσως, χωρίς χρονοτριβή:

Να συντάξει ένα ανεπανάληπτο και, πάνω από όλα, διαχρονικό μνημόσυνο για όλους εκείνους τους ανώνυμους, τους αφανείς ήρωες που υπέστησαν τα πάνδεινα, χάνοντας οι περισσότεροι ακόμη και τη ζωή τους, στην Κατοχή, στην Αντίσταση και κυρίως στην εμφύλια σύρραξη.

Δηλαδή σε όλους εκείνους που υπέστησαν άμεσα τις θλιβερές συνέπειες του εθνοκτόνου εκείνου διχασμού. Ένα μνημόσυνο για τη στρατιά όλων εκείνων των αφανών ηρώων που η Ιστορία δεν θα καταδεχτεί να τους αφιερώσει έστω και δύο αράδες στις πολυάριθμες σελίδες της.

http://www.poiein.gr/archives/25390/index.html

`

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s