Ο Γλάρος και ο Ερχομός του Φωτός

DSCN2469.jpg

‘Οταν το Μεγάλο Πνεύμα έφτιαξε όλα τα πράγματα, έδωσε στους Πρώτους Ανθρώπους δώρα, κλεισμένα σε σκαλισμένα κουτιά από κέδρο. Οι Πρώτοι Ανθρωποι ήταν τα ζώα, τα πλάσματα που υπήρχαν πριν από εμάς.

Σε ένα κουτί υπήρχε το νερό. Και όταν το κουτί ανοίχτηκε, όλο το νερό βγήκε έξω και ανέβηκε στον ουρανό. Ετσι έγιναν τα σύννεφα. Μετά, έπεσε σαν βροχή από τον ουρανό και σχημάτισε τα ποτάμια που χύθηκαν στα μεγάλα κοιλώματα και έγινε η θάλασσα.

Σε ένα άλλο κουτί, ήταν όλα τα βουνά. Τοποθετήθηκαν εκεί που στέκονται ακόμα, μέχρι σήμερα. Σε άλλα δύο κουτιά, ήταν όλοι οι σπόροι των φυτών και ο άνεμος, που φύσηξε και τους σκόρπισε στις τέσσερις γωνιές του κόσμου…

‘Ολοι οι Πρώτοι Ανθρωποι άνοιξαν τα κουτιά τους, εκτός από το Γλάρο. Στο κουτί του Γλάρου ήταν όλο το φως του κόσμου. ‘Ομως, ο Γλάρος, κράταγε σφιχτά επάνω του το κουτί, χωρίς να το ανοίγει. ‘Ετσι, τον πρώτο καιρό, στον κόσμο υπήρχε μόνο σκοτάδι…

Τα ζώα άνθρωποι ζητούσαν από τον Γλάρο να ανοίξει το κουτί, αλλά αυτός δεν δεχόταν και κράταγε το κουτί κάτω από τη φτερούγα του, σφιχτά. ‘Ετσι, οι Πρώτοι ‘Ανθρωποι ζήτησαν τη βοήθεια του Κόρακα, που ήταν ξάδελφος του Γλάρου.

Και τί δεν δοκίμασε ο Κόρακας για να πείσει τον Γλάρο να ανοίξει το κουτί με το φως του κόσμου. Τον παρακάλεσε, τον κολάκεψε, τον απείλησε,.. τίποτα! Σκέφτηκε τότε ο Κόρακας, νευριασμένος: «Ο Γλάρος κάνει κακό σε όλους τους Ανθρώπους. Του αξίζει να του μπει ένα αγκάθι στο πόδι…

‘Ο,τι σκεφτότανε ο Κόρακας, γινόταν πραγματικότητα. Ετσι, ο Γλάρος ξαφνικά άρχισε να σκούζει από πόνο: «Το πόδι μου, το πόδι μου, κάτι τρύπησε το πόδι μου!..»

Ο Κόρακας προσφέρθηκε να βοηθήσει, σαν να μην ήξερε τί είχε συμβεί. Εσκυψε, λοιπόν, είδε το αγκάθι, αλλά αντί να το τραβήξει έξω το έσπρωξε ακόμα πιο μέσα!

«Ωχ, Γλάρε μου, με συγχωρείς. Δεν βλέπω τί κάνω. Μακάρι να υπήρχε φως, έστω και λίγο,.. Θα έβλεπα τι είναι αυτό που σε πονάει και οπωσδήποτε κάτι θα έκανα…»

Τότε, ο Γλάρος άνοιξε λίγο το καπάκι και άφησε να βγει λίγο φως από το κουτί. Ξέφυγαν πολλά μόρια φωτός, ξεχύθηκαν στον ουρανό και ο Κόρακας ήταν ο πρώτος που είδε τα Αστέρια. Και ήταν πολύ όμορφα…

‘Εσκυψε ξανά ο Κόρακας κοντά στο πόδι του Γλάρου και έσπρωξε ακόμα πιο μέσα το αγκάθι. Ο Γλάρος έβγαλε δυνατή κραυγή από τον πόνο κλαίγοντας…

«Με συγχωρείς, δεν υπάρχει αρκετό φως. ‘Ανοιξε ακόμα λίγο το κουτί!» είπε ο Κόρακας.

Ο Γλάρος σήκωσε λίγο ακόμα το καπάκι, έτσι ώστε να βγει ένα αμυδρό φως, το οποίο υψώθηκε στον ουρανό. Ο Κόρακας ήταν ο πρώτος που είδε το Φεγγάρι. Και ήταν πολύ όμορφο…

Ο Κόρακας έσκυψε ξανά και έσπρωξε πιο βαθειά το αγκάθι μέσα στο πόδι του Γλάρου. Ο Γλάρος έβγαλε μια δυνατή κραυγή, άνοιξε και τα δύο φτερά του και το κουτί έπεσε κάτω. Το καπάκι άνοιξε και μέσα από το κουτί βγήκε μια τεράστια μπάλα από φωτιά η οποία τινάχτηκε ψηλά στον ουρανό.

Ο Κόρακας δεν μπορούσε να κοιτάξει αυτό το τόσο δυνατό φως, δεν μπορούσε να κοιτάξει …τον ‘Ηλιο! Μπόρεσε όμως να δει καθαρά και να βγάλει το αγκάθι από το πόδι του Γλάρου…

Ο Γλάρος τότε κατάλαβε ότι η απροθυμία του να δώσει αυτό που κατείχε, του έφερνε πόνο. Μόνο όταν δίνεις χωρίς ενδοιασμούς, φεύγει ο πόνος και ανοίγει ο δρόμος για την ελευθερία.

RSCN2507

Αν πας ποτέ στα μέρη που ζει ο Γλάρος, θα δεις ότι μερικές φορές το πουλί σηκώνει το ένα του πόδι και στέκεται στο άλλο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο πόνος από το αγκάθι δεν έχει ξεχαστεί…

Την ιστορία αυτή, τη διηγούνται οι Ινδιάνοι Νούτκα που ζουν στο Βανκούβερ του Καναδά.

 

http://enallaktikidrasi.com/2014/03/o-glaros-kai-to-fos-mia-indianiki-istoria/

3 comments on “Ο Γλάρος και ο Ερχομός του Φωτός

  1. Τι όμορφη και διδακτική ιστορία!
    “Μόνο όταν δίνεις χωρίς ενδοιασμούς, φεύγει ο πόνος και ανοίγει ο δρόμος για την ελευθερία” και αυτό πάνω απ΄ όλα, θέλει μεγάλη καρδιά! ❤
    Κάποτε συμπαθούσα τους γλάρους, ειδικά αφού είχα διαβάσει τον "Γλάρο Ιωνάθαν", στη συνέχεια διάβασα πως οι γλάροι τρώνε τα μάτια των ναυαγών… και τα τελευταία χρόνια βλέπεις πιο πολλούς γλάρους στις χωματερές απ΄τις θάλασσες, έτσι αναθεώρησα τη άποψη μου!
    Άρα, κάτι ήξερε ο κόρακας που με πονηριά χειρίστηκε τον γλάρο! 😉
    Έτσι μου, γεννήθηκε ένα ερώτημα, για να υπάρξει φως θέλει πονηριά και αυτή η πονηριά είναι που φέρνει πόνο; 😛

    ΑΦιλάκια πολλά πολλά Έφη μου! 🙂

    Liked by 1 person

    • Με αφορμή τη φωτογραφία μου αυτή έμαθα ότι οι Βρετανικές αρχές αρχές βάζουν πρόστιμο σε όσους ταΐζουν… γλάρους!

      Αγανακτισμένες από τις συνεχείς επιθέσεις των… κοιλιόδουλων γλάρων που τρομοκρατούν τους παραθεριστές, οι αρχές μιας παραθαλάσσιας βρετανικής περιοχής αντεπιτέθηκαν, χαρακτηρίζοντας “αδίκημα” το τάισμα των πουλιών.

      Το περιφερειακό συμβούλιο του ανατολικού Ντέβον, περιοχής που περιλαμβάνει τα δημοφιλή θέρετρα Έξμαουθ και Σίντμαουθ, επιβάλει στο εξής πρόστιμο ύψους 80 λιρών σε όποιον τολμήσει να ταΐσει τους γλάρους.

      “Οι γλάροι έχουν συνηθίσει να τους ταΐζουν οι άνθρωποι και εξαπολύουν επιθέσεις αν δεν τους προσφέρουν φαγητό”, εξήγησε ο τοπικός σύμβουλος Ίαν Τσαμπ. “Δεν είναι και πολύ ωραίο όταν έρχονται, μοιάζει μάλλον με ταινία τρόμου”, πρόσθεσε, παραλληλίζοντας τις επιθέσεις με την ταινία “Τα πουλιά” του Άλφρεντ Χίτσκοκ.

      Όσο για το ερώτημά σου αν το φως θέλει πονηριά … δε ξέρω …. αλλά για να βγεις στο φως σίγουρα θα πονέσεις … αυτό το ξέρω καλά !!!!

      Σε ευχαριστώ που περνάς από το σπιτικό μου πάντα με “καλούδια” ψυχής!!!!

      Liked by 1 person

Leave a Reply to efge63 Cancel reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s