Λωτός: Το θεικό άνθος

Το βράδυ το νούφαρο κλείνει τα άνθη του, μαζεύεται στο νερό και χάνεται. Με την αυγή ξεπροβάλλει από το νερό και ανοίγει προς στο φως της Ανατολής.

Όταν η βροχή γεμίζει το λουλούδι τού λωτού, το πέταλο ταλαντεύεται για μια στιγμή μαζί με κάθε σταγόνα, και όταν συγκεντρώσει μέχρι ένα σημείο το νερό, τα πέταλα ξεχειλίζουν και το καθαρό σαν κρύσταλλο νερό φεύγει μακριά χωρίς οποιαδήποτε λύπη ή προσκόλληση.

Μετά, όταν το νερό πέφτει πάλι πάνω στα φύλλα τού λωτού, το νερό τρέχει αδειάζοντας ξανά στη λίμνη του λωτού. Παρατηρώντας αυτό το θέαμα με άδειο νου, σκέφτηκα: “Ο λωτός παίρνει μόνο τόσο βάρος όσο μπορεί να κρατήσει˙ μια σταγόνα παραπάνω, και ξεχειλίζει εντελώς!”

Με έχει εντυπωσιάσει τέτοια φρόνηση. Αν ο λωτός έπαιρνε το νερό λαίμαργα, το πέταλο θα κατέληγε σχισμένο ή ο μίσχος του θα έσπαζε απότομα.

Οι αρχές για τη ζωή στον κόσμο είναι ακριβώς οι ίδιες…

Beop Jeon, αρχηγός γιόγκι τού Κορεάτικου Βουδισμού

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s