100 Years of Tap dance

Κι αν είναι tap μην τους φοβάσαι…κλακέτες χορεύουν!

 

Οι ρίζες του tap dancing βρίσκονται στην ένωση των παραδοσιακών αγγλοσαξονικών χορών που χρησιμοποιούσαν τον ήχο από τα παπούτσια (βλέπε τα ξύλινα clogs) με την αφρικάνικη κουλτούρα στην Αμερική.

Στις φυτείες είχε απαγορευτεί στους σκλάβους να χρησιμοποιούν τα κρουστά τους, τα οποία είναι η ζωή τους, διότι πίστευαν ότι έτσι επικοινωνούσαν μεταξύ τους. Αυτή η καταπίεση οδήγησε τους αφροαμερικανούς να ψάχνουν τρόπους να εκφραστούν μουσικά με το σώμα τους, βλέποντας παράλληλα τα αφεντικά τους να χορεύουν με παρόμοιο τρόπο.

Το tap γεννήθηκε λοιπόν από αυτή τη μείξη κι αναδύθηκε παράλληλα με τη τζαζ μουσική».

Είναι ένα ζεστό απόγευμα, σε μια μικρή αυλή ενός στενού στον Βοτανικό. Ο Θάνος Δασκαλόπουλος, ο σημαντικότερος σύγχρονος εκπρόσωπος του tap dancing στην Ελλάδα, μας μεταφέρει στην Αμερική των αρχών του 20ου αιώνα περιγράφοντας την ιστορία του χορού που οι περισσότεροι γνωρίσαμε μέσω του Φρεντ Αστέρ και του Τζιν Κέλι που χτυπούσαν ρυθμικά τα ειδικά διαμορφωμένα παπούτσια τους και που στα ελληνικά είναι γνωστός ως «κλακέτες».

«Οι τρεις σταθμοί στο αμερικάνικο θέαμα είναι τα Minstrel shows, μικροί θίασοι που περιόδευαν από χωριό σε χωριό, το Vaudeville Theatre (κάτι σαν βαριετέ) και το Broadway. Σε όλα τα είδη υπάρχει η εξέλιξη της μουσικής και του χορού αλλά όταν οι παραγωγοί είδαν την απήχηση του Broadway άρχισαν να το χρησιμοποιούν παντού- γι’ αυτό το βλέπουμε και στις ταινίες.

Υπήρξε μια περίοδος που όλοι στην Αμερική χόρευαν κλακέτες, όλες οι μεγάλες big bands είχαν και ένα tap act με κάποιον κλακετίστα. Μετά άρχισαν να διαχωρίζονται, το Broadway έγινε πιο ομαδικό και χορογραφημένο και οι υπόλοιπους χορευτές που ονομάστηκαν hoofers, παρέμειναν στο δρόμο του αυτοσχεδιασμού και εμφανίζονταν με τις μπάντες στα κλαμπ.

Η βασική διαφοροποίηση είναι ο αυτοσχεδιασμός, το να είσαι σαν κρουστός μουσικός σε μια τζαζ μπάντα χρησιμοποιώντας το χορό σου. Σήμερα το tap αντιμετωπίζεται σαν αυτόνομο κρουστικό είδος με πολλές παραλλαγές σε body percussion, afro cuban, latin, όπως και οι jazz μουσικοί αναμειγνύουν πλέον πολλά είδη στον ήχο τους.

Είναι ένα μουσικό εργαλείο που ο καθένας το χρησιμοποιεί για να εκφραστεί αλλά η βάση του είναι πάντα ο αυτοσχεδιασμός και η τζαζ και όποιος ξεκινάει tap σίγουρα περνάει από εκεί».

http://popaganda.gr/tap-dancing-athens-thanos-daskalopoulos/

10 comments on “100 Years of Tap dance

  1. For me stepping is always an addition to a larger whole. I can’t imagine that the whole film was filled only with this form of dance. And as such an addition is quite well, also today. But that’s my opinion, maybe other people could see in tap dancing the best movement ever :-).

    Liked by 2 people

    • Στις δικές μου παρέες Στεφανία έπαψαν για λίγο πιστεύω οι χοροί…

      Είναι τέτοιος ο αγώνας που δίνουμε ο καθένας για την αξιοπρεπή διαβίωσή του, που δεν βγαίνουμε όπως παλιά, δεν καλούμε ο ένας τους υπόλοιπους φίλους στα σπίτια μας, δουλεύουμε περισσότερο, κάνουμε οικονομία για τις υποχρεώσεις και όλα αυτά θωρούν λίγο “περασμένα”… ελπίζοντας πως θα ξανάρθουν όμως…

      Φιλάκια και καλό βράδυ !!!!!

      Liked by 1 person

  2. Pingback: 100 Years of Tap dance – worldtraveller70

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s