“Tρύπες στις κάλτσες” μας – “Holes in our socks”

large

 

Η γυναίκα που κυκλοφορεί με ένα μαντήλι στο κεφάλι μόνιμα, μπορεί να κάνει χημειοθεραπεία.

A woman who has a scarf on her head permanently can do chemotherapy.

Η κοπέλα που δεν αποχωρίζεται το μακρύ παρεό της στην παραλία, και κάθεται απομονωμένη, μπορεί να μην νιώθει άνετα με το σώμα της.

The girl who does not take her long pareo on the beach, sitting secluded, may not feel comfortable with her body.

Ο φίλος που ξαφνικά έκοψε το να “βγαίνει” μαζί μας για φαγητό η για ποτό, μπορεί να μην έχει πλέον τα χρήματα που είχε και να περνάει πραγματικά δύσκολα.

A friend who suddenly cut off to “go out” with us for food or drink may not have the money he has and he really has difficulty going through.

Continue reading

“Delacroix 1798 – 1863” at the Louvre

 

The Musée du Louvre and the Metropolitan Museum of Art have joined forces to organise a monographic exhibition dedicated to Delacroix. In its scale, it meets an unprecedented challenge: to elucidate Delacroix’s long, abundant and complex career. From the ashes of youthful brilliance that brought him fame at the Salons of the 1820s to religious and landscaped compositions, the exhibition gathers more than 180 of his works.

Delacroix 1798-1863 explores the tension of an artist who searched for originality while closely following the traditions of Flemish and Venetian artists of the 16th and 17th centuries. In concert with this retrospective, the Musée Delacroix is dedicating an exhibition to the recently restored paintings of Saint-Sulpice church.

“Delacroix 1798-1863” will be showing at the Louvre in Paris until July 23. Note that the Louvre is closed on Tuesdays. www.louvre.fr

From France Today magazine

Η επιτυχία της έκθεσης αφιέρωμα στο έργο μετά το 1830 του γάλλου ζωγράφου Ευγένιου Ντελακρουά προέτρεψε τη διεύθυνση του Λούβρου να προγραμματίσει να ανοίξει τις πύλες του μουσείου 11 απογεύματα του Ιουλίου δωρεάν για το κοινό.  Continue reading

Hiroshima Child – Nazim Hikmet

Εγώ είμαι, εγώ είμαι που χτυπάω την πόρτα σας
Εδώ ή αλλού, χτυπάω όλες τις πόρτες
Ω, μην τρομάζετε καθόλου πούμαι αθώρητη
Κανένας μια μικρή νεκρή δεν μπορεί να δει

Εδώ και δέκα χρόνια, εδώ καθόμουνα
Στη Χιροσίμα ο θάνατος με βρήκε
Κ’ είμαι παιδί, τα εφτά δεν τα καλόκλεισα
Μα τα νεκρά παιδιά δε μεγαλώνουν.

Πήραν πρώτα φωτιά οι μακριές πλεξούδες μου
Μου καήκανε τα χέρια και τα μάτια
Όλη-Όλη μια φουχτίτσα στάχτη απόμεινα
Την πήρε ο άνεμος κι’ αυτή σ’ ένα ουρανό συγνεφιασμένο.

Ω, μη θαρρείτε πως ζητάω για μένα τίποτα,
Κανείς εμένα δε μπορεί να με γλυκάνει
Τι το παιδί που σαν εφημερίδα κάηκε
Δεν μπορεί πια τις καραμέλες σας να φάει.

Εγώ είμαι που χτυπάω την πόρτα σας, ακούστε με,
Φιλέψτε με μονάχα την υπογραφή σας
Έτσι που τα παιδάκια πια να μη σκοτώνονται
Και να μπορούν να τρώνε καραμέλες.

(μτφρ. Γιάννης Ρίτσος)

Continue reading