“Another Day of Life”

.

Το «Another Day of Life» των Ραούλ ντε λα Φουέντε και Ντέιμιαν Νένοφ, με θέμα τον εμφύλιο πόλεμο στην Ανγκόλα, αναδείχθηκε η Καλύτερη Ευρωπαϊκή Ταινία Κινουμένων Σχεδίων για το 2018

A gripping story of a three-month-long journey that renowned Polish reporter Ryszard Kapuscinski took across Angola ravaged by a war in which the front lines shifted like a kaleidoscope from one day to the next.

 

Βασίζεται στο μυθιστόρημα του Πολωνού δημοσιογράφου, φωτογράφου, ποιητή και συγγραφέα, Ρίσαρντ Καπισίνσκι, και καλύπτει τρεις μήνες του πολέμου, μέσω της αλληλογραφίας του Καπισίνκι με το πολωνικό πρακτορείο ειδήσεων.

Η ταινία είναι συμπαραγωγή πολλών ευρωπαϊκών χωρών.

Κατά την τελετή απονομής των Ευρωπαϊκών Βραβείων Κινηματογράφου που έγινε στη Σεβίλλη, ο Ντέιμιαν Νένοφ δήλωσε: «Ευχαριστώ την Ακαδημία και επίσης την μεγάλη διεθνή ομάδα μας, όλους αυτούς τους καλλιτέχνες από την Πολωνία, το Βέλγιο, την Ισπανία, την Ουγγαρία και τη Γερμανία, συνολικά 500 άτομα. Σας αγαπώ, είσαστε οι καλύτεροι».

Η ταινία χρηματοδοτήθηκε από το Φόρουμ Συμπαραγωγής «Cartoon Movie».

Συνδυάζει τα κινούμενα σχέδια με στοιχεία ντοκιμαντέρ και είναι μια συνεργασία ανάμεσα στον Ισπανό σκηνοθέτη Ραούλ ντε λα Φουέντε και τον Πολωνό δημιουργό κινουμένων σχεδίων Ντέιμιαν Νένοφ. Ο τελευταίος τόνισε: «Ο Ραούλ ντε λα Φουέντε ήρθε ξαφνικά και μας είπε, ας φτιάξουμε μια ταινία κινουμένων σχεδίων και ας τη συνδυάσουμε με ντοκιμαντέρ. Νιώσαμε ότι είναι τελείως τρελό, δεν θα μπορούσε να είναι πιο τρελό. Αλλά μετά στο γράψιμο, ήταν τόσο φυσικό να συνδυάσουμε το μυθιστόρημα και την ποίηση με τα γεγονότα και την αδιαμφισβήτητη αλήθεια κι αυτό κάναμε, αλλά ήταν ριψοκίνδυνο.

Για πάνω από τρεις μήνες, το επικίνδυνο ταξίδι του δημοσιογράφου στην Ανγκόλα τον εξέθεσε σε καταστάσεις που τον ανάγκασαν να αλλάξει στάση απέναντι στη δου λειά και στη ζωή του. Ο Ρίσαρντ Καπισίνσκι που πέθανε το 2007 έλαβε πολλά βραβεία και ήταν υποψή φιος για το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

 

another-day-of-life-3

Just like the readers of the literary original, the audience will begin their journey with Kapuscinski in 1975 Luanda, the capital of Angola. The country is in the midst of decolonization efforts, launched after the success of the Carnation Revolution.

Portuguese nationals are hurriedly fleeing the more glamorous districts of Luanda. Terrified by the possibility of a full-on attack on the capital, they’re busy packing their belonging into wooden crates.

Shops are closing down, law enforcement is gradually disappearing from the streets, heaps of garbage bags are slowly taking over the Angolan capital. Kapuscinski keeps sending daily cables to the Polish Press Agency from the emptying city. In the final months before the declaration of independence, different factions of the Angolan liberation movement were locked in a protracted struggle that would decide who would hold power in the coming republic.

After some deliberations, Kapuscinski decides to journey to the front lines of the war. To risk his life in order to be the first journalist in the world to broadcast daily reports on the course of the conflict. On the frontlines, Kapuscinski is working under immense pressure, terror and loneliness a staple of his daily routine.

Traveling through the conflict zone resembles a game of Russian roulette: even uttering the wrong greeting at a checkpoint can get him killed. The Angolan Civil War quickly stops being just another war for Kapuscinski to cover. The conflict has a human face – the face of the fierce fighter Carlotta and comendante Farrusco, two of many acquaintances he’s made during his journeys to the frontlines.

An internal conflict is raging within the writer – Kapuscinski is unable and unwilling to be simply a passive, objective observer of the events taking place all around him. He feels compassion, sympathy, and has the utmost respect for the people whose stories he wants to tell the world.

This leads him to question the role of the war reporter, to question the limits of journalistic impartiality and involvement in the conflict. To tell the true story of Angola, he undergoes a deep change as a human being and is reborn – as a writer.

Dynamic animation and action scenes are intertwined in Another Day of Life with documentary sequences, which give the audience a chance to meet the characters 40 years after the events portrayed in the movie. Such an approach introduces additional depth and lends credibility to the world depicted in the animation.

https://gr.euronews.com/2018/12/20/kaluterh-eurwpaikh-tainia-kinoumenwn-sxediwn

https://www.imdb.com/title/tt2967856/plotsummary?ref_=tt_ov_pl

Advertisements

16 comments on ““Another Day of Life”

  1. Ο Εμφύλιος Πόλεμος της Αγκόλας (1975-2002)

    Οι γηγενείς της χώρας πάλεψαν γενναία με την ξένη κατοχή και την τυραννία και κατάφεραν να κερδίσουν την ανεξαρτησία τους από τον αποικιοκρατικό ζυγό: το 1975 διώχνουν επιτέλους τις πορτογαλικές δυνάμεις κατοχής.

    Δυστυχώς βέβαια, με το που έγινε η Αγκόλα ελεύθερο έθνος θα έρχονταν στην επιφάνεια οι βαθιές διαφορές του πληθυσμού της: τοπικοί αξιωματούχοι και πολιτικές πτέρυγες έβαλαν στο μάτι την εξουσία, με τον εμφύλιο να φαντάζει αναπόφευκτος στο νεότευκτο κράτος.

    Οι διαμάχες του δημοφιλούς συνασπισμού Movement for the Liberation of Angola (MPLA) με τον φορέα National Union for Total Independence of Angola (UNITA) θα κλιμακώνονταν σε έναν από τους πιο αιματοβαμμένους και παρατεταμένους εμφυλίους της σύγχρονης ιστορίας, που διάρκεσε 27 χρόνια.

    Κι αν δεν σκοτωνόταν ο ηγέτης της UNITA, Jonas Savimbi, από κυβερνητικές δυνάμεις το 2002, οι δύο πλευρές μπορεί να μην είχαν ακόμα συμφωνήσει σε κατάπαυση του πυρός και προκήρυξη δημοκρατικών εκλογών. Η εμφύλια σύρραξη άφησε τουλάχιστον 500.000 νεκρούς και την οικονομία της χώρας συντρίμμια…

    Like

  2. Kapuściński was one of a kind. I think that the images of war seen by him have remained inside his heart forever. It must hurt, it had to frustrate him.
    Have a good day Efi!

    Liked by 2 people

    • Good morning Beata!!

      A conviction so deep it becomes a mission is so rare for non-ideologues, zealots or fanatics, that Kapuscinski deserves praise,
      and respect, memorializing and dedications for holding so stoically to his own purpose throughout his life.
      His words alone will survive him.

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s