BREAKING POINT – Carlos Caicedo

.

Ah! Paper! Along with the pencils, it’s becoming an endangered species. Future generations won’t get to experience the touch, the caresses with the eyes over the page, the pleasure of turning the paper at the sound of a good read, the instant magic of sketching. Call it nostalgia. Yes, it is…

A small yellow pencil finds itself hanging in danger from its own line.

55453677_1215047745337208_745513980788736000_n

«Κατάρτι το μολύβι μου, το κείμενο φορτίο…»

Με τον καφέ στο χέρι κάθομαι και ξαφνικά συνειδητοποιώ πως μου λείπουν τα ασπρόμαυρα κύματα της χαρτοθάλασσας που υπήρχε επί πολλά χρόνια πάνω στο γραφείο. Και όχι μόνο εκεί, παντού στο σπίτι.

Τώρα τελευταία μου λείπει να γράφω με μολύβι σε χαρτί. Τα γραπτά μας πια πληκτρολογούνται σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές κι οι γρήγορες σημειώσεις αποθηκεύονται στα κινητά.

‘Ομως μου λείπουν οι μουντζούρες κι οι ζωγραφιές στα ανεπίδοτα κείμενα. Οι τρελές υπογραμμίσεις και τα αναρίθμητα βέλη από δω κι από κει. Τα ζιγκ ζαγκ του μολυβιού πάνω στην κόλλα σε στιγμές αμηχανίας, συνήθως όταν μιλούσα στο τηλέφωνο. Τα ονόματα αγαπημένων προσώπων που έγραφα για να ξεκουραστώ και οι ήλιοι με τα αστεία πρόσωπα.

Τα χάρτινα καραβάκια απ’ τις σκισμένες σελίδες αρμενίζανε πάνω στα έπιπλα κι εγώ τους έδινα ονόματα νησιών. Τα μικρά πηγαίνανε Κυκλάδες, τα μεγάλα στην Κρήτη και στη Ρόδο. «Κατάρτι το μολύβι μου, το κείμενο φορτίο» ταξίδευε άλλοτε σε ήρεμες κι άλλοτε σε φουρτουνιασμένες θάλασσες εφημερίδων και βιβλίων.

Μου λείπουν ακόμα και οι στραπατσαρισμένες μπάλες χαρτιών με τα λάθη και τις παρανοήσεις μου. Και το γεμισμένο καλάθι των αχρήστων που συχνά έψαχνα για να βρω ένα χαρτάκι με κάποιο τηλέφωνο που είχα χάσει και ανακάλυπτα ότι κάποια απ’ αυτά τα χαρτιά δεν ήταν καθόλου άχρηστα.

Κάποιο στίχο που είχα σκαρώσει αυθόρμητα είχαν πάνω τους, κάποια φράση μόνη της υπήρχε εκεί έτοιμη να ζωντανέψει από την ανυπαρξία.

Βλέπω τον υπολογιστή κλειστό και τον ανοίγω γρήγορα. Να μην προλάβει και με τυλίξει στα πέπλα της η νοσταλγία. Τώρα όλα είναι εκεί μέσα. Καράβια, μολύβια και χαρτιά δεν υπάρχουν. Και τα λάθη μου τα ’χει καταπιεί το πλήκτρο που σβήνει.

Η αυθόρμητη σκέψη, πολλές φορές σκέψη άτεχνη, πρωτόλεια… μοιάζει αταίριαστη στην οθόνη. «Μία σελίδα δίπλωσα κι έφτιαξα καραβάκι, να ταξιδέψει το ‘βαλα σ’ ένα βαθύ πιατάκι. Κατάρτι το μολύβι μου, το κείμενο φορτίο, μα το νερό αμίλητο σαν Δελφικό μαντείο». Οι στίχοι είναι του Τάκη Σιμώτα.

imerologio-zois-grafeis-molivi-mporeis-svineis-750x400

23 comments on “BREAKING POINT – Carlos Caicedo

  1. Έχω πάντα δίπλα στο pc μου, ένα μπλοκάκι, ένα μολύβι και ένα στυλό-bic για να κρατώ σημειώσεις, ετσι έμαθα και το συνεχίζω άνετα! 😉
    ΑΦιλάκια Έφη μου! 🙂

    Liked by 1 person

    • Εγώ το χρησιμοποιώ στο γραφείο ακόμα, αλλά ο γιος μου ζωγραφίζει με μολύβια όλων των τύπων και έχει μια τεράστια μολυβοθήκη που χαίρομαι να τη βλέπω… γιατί για να τα αγγίξω ούτε λόγος χαχαχα!!!

      Liked by 1 person

  2. hello, yes, everything changes, sadly, but nothing we can do about it, technology improving, we write notes in our phones or on computers, but i still have my little note book and a pen, i like to do it the old way🤗

    Liked by 1 person

Leave a Reply to Sadje Cancel reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s