Αθώα τα ποντίκια για την Μαύρη Πανούκλα, σύμφωνα με νέα μελέτη

Τα ποντίκια δεν ήταν ένοχα τελικά για την επιδημία της Βουβωνικής Πανώλης που σκότωσε εκατομμύρια ευρωπαίους κατά τον μεσαίωνα. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει μια νεότερη μελέτη που δημοσιεύθηκε από τον Βρετανό αρχαιολόγο Barney Sloane.

 

Efi’s crafts 2018

Μετά από έρευνες δέκα ετών, ο Sloane που έχει δουλέψει για το Μουσείο του Λονδίνου σε διάφορες μεσαιωνικές ανασκαφές, υποστηρίζει στο βιβλίο του “The Black Death in London”, ότι η φονική επιδημία που θέρισε το Λονδίνο το 1348 – 1349 δεν οφείλεται στα ποντίκια ούτε στους ψύλλους, παρότι ο κόσμος πιστεύει το αντίθετο.

«Δεν υπάρχουν στοιχεία που να συνηγορούν σε κάτι τέτοιο», λέει ο Sloane στην Continue reading

Aποθήκευση συναισθημάτων

attic-memories-1925
Attic Memories, 1925 – Norman Rockwell

Οι κούτες στην αποθήκη, προσωρινά . Όταν χρειάστηκε να μετακινηθούν, ο όγκος τους μέσα στον καύσωνα πολλαπλασιάστηκε δια μαγείας.

Μεγάλο κουράγιο το ξεκαθάρισμα. 

Κουρασμένοι , πτώμα , σέρνονται τα πόδια και τα χέρια δεν έχουν δύναμη.

Είναι θεωρητικά εύκολο ν’ ακουμπάς κάτι, μήπως το χρειαστείς αργότερα. Αυτό το αργότερα μπορεί να μεταφράζεται ποτέ.
Έτσι είναι όμως, όταν κάθε αντικείμενο που περνάει στα χέρια, κουβαλάει θύμισες, συναισθήματα και τόσα άλλα, πώς να μπορέσεις να τ’ απαρνηθείς.

Ιδιαίτερα όταν αποφασίζεις να το πετάξεις λόγω περιορισμένου χώρου, τότε ραγίζει η καρδιά σου. 

 Πόσο δύσκολο γίνεται! Το κάθε τι με την αξία του!

Τάσος Ορφανίδης

 

http://anastasiosskepseis.blogspot.gr/2017/06/blog-post_28.html

Η σφραγίδα – Κατερίνα Γκαράνη

stontoixogarani

Όταν λαμβάνεις το πρώτο χαρτί απειλή κατάσχεσης ή πλειστηριασμού από το Κράτος το συναίσθημα είναι σαν την πρώτη φορά που μηδενίστηκε το γραπτό σου στο σχολείο από τον κύριο καθηγητή.

Στο επόμενο δευτερόλεπτο αντιλαμβάνεσαι ότι για πρώτη φορά στην ζωή σου, αν και σε όλες τις εξετάσεις που σου δόθηκαν ήσουν πάνω από τον μέσο όρο, χάνεις την τάξη. Την επόμενη ακριβώς στιγμή ψάχνεις να βρεις γιατί ο εξεταστής μηδένισε την γεμάτη ιδρώτα κόλλα σου.

Γνωρίζεις ότι το μηδέν ως αποτέλεσμα ήταν απαγορευτικό από την ώρα που γεννήθηκες γι’ αυτό άλλωστε τώρα με το χαρτί στο χέρι έχεις παγώσει αντίθετα με τον διπλανό που ίσως να αντιμετώπισε τον μηδενισμό γελώντας, έχοντας συνηθίσει “το κάτω από την βάση”. Continue reading

Σε αναζήτηση μοναξιάς

8ebb7-tumblr_njiesorys01tg30zso1_500

Πόσες «μοναξιές» υπάρχουν;;;

Κάποτε ήξερα την μοναξιά της πόλης, της νύχτας, της απουσίας ανθρώπων….

Ήξερα την πολιτική και την κοινωνική μοναξιά.

Η μοναξιά είχε βροχή, αλκοόλ, πάντα μουσική και στην απελπισία της.. ποίησης.

Είχε ανθρώπους.

Με τα χρόνια που περνούν αλλάζει και εκείνη.
Γίνεται διαφορετική.
Απομακρύνεται από εσένα και το αλκοόλ.
Απομακρύνεται από καθετί ανθρώπινο.

Στεγνώνει..

Γίνεται new age.

Κάνει έρωτα με οτιδήποτε ηλεκτρονικό φαντάζεσαι.

Από cyber sex και οργασμούς πίσω από μια οθόνη..μέχρι “συνομιλίες” για ό,τι ελπίζουμε, αναπνέουμε, αγαπάμε.

Ηλεκτρονικά αιδοία, ηλεκτρονικοί «κολλητοί», ηλεκτρονικές «αγάπες», ηλεκτρονικοί «όρκοι», δάκρυα και χαμόγελα σε αυτοκόλλητα του fb ….

Η μοναξιά της εποχής μας, σε σύγχυση και αυτή όπως η αγάπη.

Γυμνή από βροχή!

Κωφάλαλη!
Σε αναπηρικό καροτσάκι στην άκρη ενός λαπτοπ, ενός φόβου, ενός ανθρώπου…άφαντου.

Δεν πίστευα ποτέ πως θα ζητούσα μια «παλιά μοναξιά».

Μια ανθρώπινη μοναξιά.

Με μπόλικο αλκοόλ και Mahler.

Την είπες..ρετρό. Μα..έτσι δεν είμαι;;;

Απόψε.. θα την βρω σε μια βόλτα.

Και θα σου στείλω μια αιώνια «προκήρυξη» από εκεί.

Δύο..είναι αρκετοί για εξαφανίσουν την μοναξιά της εποχής που τρεκλίζει.
Δύο..που βλέπουν και ακούν το ίδιο είναι αρκετοί για να φτιάξουν κάτι καινούργιο.
Δύο..για να επιβεβαιώνει ο ένας στον άλλο..πως είμαστε.
Δύο..είναι αρκετοί για να ξεκουράσεις τα μάτια από τον προβολέα του χρόνου.

Δύο είναι αρκετοί για καμιά μοναξιά!!!

Ναι;;;

Να επιστρέφουμε..ακόμα και στην μοναξιά..

Όπως εμείς την ξέρουμε.

Μαρία Βούλγαρη – ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ…ΤΡΥΠΙΑΣ ΤΣΕΠΗΣ

 

Πώς προέκυψε η φράση “ξέπλυμα χρήματος”;

Το ξέπλυμα χρήματος μπορεί να μην είναι το παλαιότερο έγκλημα στην Ιστορία, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν είναι γνωστό εδώ και αιώνες.

Περισσότερο από 2.000 χρόνια πριν, οι πλούσιοι Κινέζοι έμποροι, επειδή η τοπική κυβέρνηση απαγόρευε πολλές μορφές εμπορίου, ξέπλεναν τα κέρδη τους. Η κυβέρνηση έβλεπε τις εμπορικές δραστηριότητες με μεγάλη καχυποψία μιας και τους θεωρούσε αδίστακτους και άπληστους.
Continue reading

Κραυγή αγωνίας για τα παιδιά των πολέμων

Χρησιμοποιούνται ως ανθρώπινες ασπίδες ή ως στρατιώτες. Το Unicef Children’s Fund εκτιμά την κατάσταση πολλών παιδιών σε περιοχές κρίσης ως ανθρώπινες ασπίδες.

 

unicef-united-nations-international-childrens-emergency-fund-reach-out-to-a-child-in-need-2-2000-36381

Δραματική έκκληση απευθύνει η UNICEF για τη σωτηρία των παιδιών στις εμπόλεμες ζώνες. Εκτός από τον υποσιτισμό και τα ψυχικά τραύματα, γίνονται πλέον όλο και περισσότερο στόχος των συγκρούσεων .
Continue reading

Κ Ο Ι Ν Η……. Λ Ο Γ Ι Κ Η

 

Σήμερα πενθούμε το θάνατο μιας αγαπημένης παλιάς φίλης, της Κοινής Λογικής, η οποία μας συντρόφευε για πολλά χρόνια. Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα την ηλικία της, αφού το μητρώο γέννησής της έχει χαθεί εδώ και πολύν καιρό σε γραφειοκρατικές διατυπώσεις.

23032752_2044926392407029_7621034352812012435_n

Θα τη θυμόμαστε ως κάποια που μας δίδαξε πολύτιμα μαθήματα όπως αυτά:

-Έχε την κοινή λογική να προστατεύεσαι.
-Το πρωινό πουλί πιάνει το σκουλήκι.
-Η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη, και
-Ίσως ήταν δικό μου το φταίξιμο.

Η Κοινή Λογική έζησε σύμφωνα με απλές, συνετές οικονομικές πολιτικές, όπως: Continue reading

Μια σκάλα είναι η ζωή

Μια σκάλα είσαι, βρε ζωή,
μπαμπέσικα στημένη,
που άλλος φτάνει στα ψηλά, αχ, ζωή
και άλλος κατεβαίνει…….

 

Πάντα αναρωτιόμουν γιατί η ζωή μου βάζει εμπόδια;

Γιατί πρέπει να πέσω για να σηκωθώ;

Γιατί πρέπει να πάθω για να μάθω;

Γιατί; 

Χρόνια τώρα με βασάνιζε αυτό το γιατί προσπαθώντας να του δώσω απάντηση τόσο με χρόνιες αναζητήσεις με τα εσώψυχα μου όσο και μέσα από περιπέτειες άλλων. 

Και εκεί που οι ρυθμοί έχουν μπει σε ισορροπία, ξαφνικά έρχονται τα πάνω κάτω και το παρελθόν σου ξεγυμνώνει ξανά την ψυχή και βρίσκεσαι ξανά μετέωρος ανάμεσα σε αμφιβολίες και λάθη.  Continue reading

«Ήθος ανθρώπω δαίμων»

Λογοτεχνικό περιβόλι! paidakia 26-9 Ηθος Α

Το γνωρίζουμε παλαιόθεν: «ήθος ανθρώπω δαίμων» (Ηράκλειτος) – «η μοίρα του ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του».

Ο χαρακτήρας μας δεσμεύει· είναι δύσκολο, κοστίζει, να αποφύγουμε τις συμπεριφορές που υποδεικνύει.

Η κατασκευή του χαρακτήρα είναι μια κοινωνική-ιστορική διαδικασία: σμιλεύεται μέσα από τη συμμετοχή του ατόμου σε συλλογικές δραστηριότητες, πλάθεται από το πνεύμα της εποχής, διαμορφώνεται από τις επιλογές που κάνει κανείς.

Ο χαρακτήρας συνοψίζει προσπάθειες ατομικής αυτο-δημιουργίας, σε ένα συλλογικό πλαίσιο αναφοράς. Προδιαγράφει μια συγκεκριμένη τάση συμπεριφοράς, στην οποία εκδηλώνονται αρετές και πάθη, αξίες και συναισθήματα.

http://www.kathimerini.gr/725835/opinion/epikairothta/arxeio-monimes-sthles/h-moira-toy-an8rwpoy-einai-o-xarakthras-toy

Κράτα το

Η κουκούλα του courier, του Κωστή Α. Μακρή

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΞΕΠΑΓΙΑΖΟΥΝ ΜΕΤΑΦΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΕΜΑΣ … ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΖΗΤΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΜΑΣ

 

101-express-courier

Χθες το απόγευμα ήρθε ένας courier για να παραλάβει έναν μικρό δέμα που έπρεπε να πάει κάπου επειγόντως.

Φορούσε κουκούλα μαύρη, μάλλινη, για το κρύο. «Που να καθίσω;» ρώτησε, για να ετοιμάσει τα συνοδευτικά έγγραφα.
Του έδειξα το τραπέζι στο σαλόνι. Κοίταξε απέναντι τα γλυκά στον μπουφέ. Το είδα. «Θέλετε έναν κουραμπιέ κι ένα μελομακάρονο;» τον ρώτησα. «Θέλω!» μου είπε. «Και νερό ζεστό παρακαλώ!» συμπλήρωσε. «Ζεστό;» ρώτησα. «Από τη βρύση εννοώ» είπε.
«Ωραίο το μελομακάρονο! Η κυρά τα έφτιαξε;» ρώτησε. «Τα μελομακάρονα η γυναίκα μου και τους κουραμπιέδες εγώ» είπα.
Τελείωσε το μελομακάρονο και δοκίμασε μια μικρή μπουκιά από τον κουραμπιέ, με κάποια επιφύλαξη. «Πολύ ωραίος!» είπε και με μια ακόμα μπουκιά τον τελείωσε. «Κάνει πολύ κρύο έξω.

Γι’ αυτό φοράω την κουκούλα. Σε κάτι γραφεία, πριν, μου είπαν να τη βγάλω πριν μπω» είπε. «Ε, φοβούνται φαίνεται…» δικαιολόγησα τον φόβο των άλλων. «Ναι… Φοβούνται… Και στη Γερμανία… Δεν είδατε; Αλλά όποιοι σπέρνουν ανέμους, θερίζουν θύελλες…» είπε.

Δεν το σχολίασα. Έγραφε αργά τα χαρτιά του. Με είδε που παρακολουθούσα όρθιος πιο πέρα και εξήγησε: «Να μαζέψω λίγη ζέστη…» χαμογέλασε. Καθόταν εκεί, με τη μαύρη κουκούλα, τα κοκκινισμένα δάχτυλα και έγραφε. Τελείωσε, κόλλησε τον πλαστικό φάκελλο, μου έδωσε το αποδεικτικό, μου είπε την τιμή, τον πλήρωσα. «Ευχαριστώ πολύ» είπε φεύγοντας. «Εγώ ευχαριστώ» είπα. «Καλές γιορτές!» είπε. «Καλές γιορτές» είπα.

Χ Ω Ρ Ι Σ ……..

1526414_1425862617646746_1189128375_n

Καλοριφέρ χωρίς ζεστασιά….

Ψυγεία χωρίς τρόφιμα…..

Ντουλάπες χωρίς ρούχα…..

Παιδιά χωρίς παιχνίδια……

Γέροντες χωρίς σύνταξη…..

Άνθρωποι χωρίς συναισθήματα……

Χώρα χωρίς ελπίδα…..

Μπορεί κάποιος να αλλάξει αυτό το “Χ Ω Ρ Ι Σ”

και να το κάνει ” Μ Ε “ ??????

1512670_1425874120978929_2044094758_n

 

 

Υπαρξιακό Κουίζ

The_Seven_Deadly_Sins_and_the_Four_Last_Things-786x524

Τι είναι αυτό που:

* Καλωσορίζει την Απληστία μας ορίζοντάς την σαν επιθυμία;
* Ενισχύει την Οκνηρία μας ενδυναμώνοντάς μας ευτελείς συνήθειες;
* Ενισχύει την Αλαζονεία μας με ρητά επιτυχίας όπως “παντού και πάντα πρώτος”;
* Επιτρέπει τη Ζηλοφθονία μας αποκαλώντας την “θεμιτό ανταγωνισμό”;
* Νομιμοποιεί τη Λαγνεία μας με εικόνες life-style;
* Επιτρέπει την Οργή μας ονομάζοντάς την μαγκιά και δύναμη;
* Ενθαρρύνει τη Λαιμαργία μας μέσω μιας αφθονίας αγαθών;

 

Τόνια Γαλάτη

Continue reading

Ηλεκτρικό χρυσάφι;

bitcoin

Έχει την πλάκα του: άνθρωποι που θέλουν να θεωρούνται σοβαροί (κάποιοι, μάλιστα, “ειδικοί”) υποδεικνύουν με κάθε βεβαιότητα ότι το bitcoin (όπως και τα υπόλοιπα «κρυπτονομίσματα») είναι… «χρυσός»! Ψηφιακός βέβαια, αλλά πάντως χρυσός.

Πέρα και έξω απ’ το τεχνο-μυστήριο που καλλιεργείται γύρω απ’ τα «κρυπτονομίσματα», δεν είναι τίποτα περισσότερο από μέσα συναλλαγής. Στην ιστορία των ανθρώπινων κοινωνιών έχουν υπάρξει τα πιο παράξενα τέτοια: από πέτρες (ενδεχομένως «πολύτιμες») μέχρι τα τσιγάρα στις φυλακές. Έχει σημασία πως από ιστορική άποψη τα περισσότερα μέσα συναλλαγής δεν είχαν πίσω τους Continue reading

Δώσε μου το χέρι σου και μη φοβάσαι

Όσο κρατάει ο ένας το χέρι του άλλου, τόσο το δέσιμο μεγαλώνει.

cf5a8e45fc6591cb48a3b65fb88019f2

Ξέρετε πόσα πράγματα διδάσκει αυτό το χέρι-χέρι;
Όχι μόνο πρακτικά αλλά και συναισθηματικά.

Η αφή χρησιμοποιεί το μεγαλύτερο αισθητήριο όργανο του σώματος, το δέρμα. Με το δέρμα αντιλαμβανόμαστε τ’ άλλα σώματα και τα χαρακτηριστικά τους. Κάτω από την επιφάνεια του δέρματος υπάρχουν χιλιάδες αισθητήρια νεύρα που εξυπηρετούν αυτό το σκοπό.

Το «χέρι-χέρι» δεν είναι μόνο προνόμιο των ερωτευμένων, είναι προνόμιο σε όλων των ειδών τις σχέσεις.
Μια μητέρα κρατάει από το χέρι το παιδί της για να πάνε στο πάρκο, ένας πατέρας Continue reading

Kλείδωμα…

d9601d76dd554dcd53eed18d0f8c2aed--door-knobs-door-knockers

Γιατί κλειδώνεις;
– Γιατί φοβάμαι.
Πότε ξεκλειδώνεις;
– Όταν εμπιστεύομαι.
Και πώς εμπιστεύεσαι;
Όταν καταλαβαίνω πως σέβεσαι το κλείδωμά μου. Όχι όταν το συνηθίζεις. Ούτε όταν το αγνοείς.

Ενδοχώρα – Τόνια Γαλάτη

 

Women’s Column of Strength

Αντιδράσεις έχουν δημιουργηθεί από το δήμαρχο της ιαπωνικής πόλης Οσάκα, Χιροφούμι Γιοσιμούρα, με αφορμή το αμφιλεγόμενο άγαλμα για τις σκλάβες του σεξ στην Τσάιναταουν του Σαν Φρανσίσκο.

ipa-antidraseis-gia-to-agalma-ton-gunaikon-anapsuxis

Το άγαλμα τιτλοφορείται «Η στήλη για τη γυναικεία δύναμη» (Women’s Column of Strength) και αποτελείται από τις μορφές τριών γυναικών από την Κορέα, την Κίνα και τις Φιλιππίνες οι οποίες κρατιούνται χέρι χέρι και πιο πέρα τις παρακολουθεί μία άλλη γυναικεία μορφή μεγαλύτερης ηλικίας.

Το άγαλμα είναι αφιερωμένο στις γυναίκες οι οποίες έπεσαν θύματα σεξουαλικής δουλείας από τα ιαπωνικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και έμειναν στην ιστορία με τον όρο «γυναίκες αναψυχής».

Για το Γιοσιμούρα το άγαλμα αποτελεί ευθεία προσβολή προς τους Ιάπωνες και απείλησε να διακόψει τις σχέσεις της Οσάκα με το Σαν Φρανσίσκο, πόλεις οι οποίες είναι αδελφοποιημένες.

 

http://www.naftemporiki.gr/slideshows/1299222/oi-fotografies-tis-imeras/all

«Η σκοτεινή πλευρά της σοκολάτας»

Η γλυκιά γεύση της σοκολάτας που απολαμβάνουν Ευρώπη και ΗΠΑ γίνεται μάλλον πικρή στο ντοκιμαντέρ δυο Δανών δημοσιογράφων, των M. Mistrati και R. Romano, «Η σκοτεινή πλευρά της σοκολάτας», στο οποίο αποκαλύπτεται η ανθρώπινη εκμετάλλευση που υφίστανται τα παιδιά στην Ακτή Ελεφαντοστού, όπου εργάζονται στις κακαοφυτείες.

Σύμφωνα με το φιλμ, που προβλήθηκε με πρωτοβουλία της Fair Trade Hellas, στο πλαίσιο του φεστιβάλ «Break the Chain» υπάρχουν πάνω από 27 εκατομμύρια σύγχρονοι σκλάβοι στον κόσμο, κι από αυτούς πάνω από 9 εκατομμύρια είναι παιδιά ηλικίας από 4 μέχρι και 15 ετών που διακινούνται καθημερινά για να εργαστούν στις φυτείες κακάο.

Continue reading

Ένας άνθρωπος γεννιέται ή γίνεται αυτό που είναι;

Ένας άνθρωπος, τελικά, γεννιέται ή γίνεται κακός; Έχουν ακουστεί άπειρες απόψεις, έχει χυθεί τόσο μελάνι ώστε να απαντηθεί με μία βεβαιότητα ή με ένα τουλάχιστον βασικό συμπέρασμα για ένα θεμελιώδες ερώτημα: Ένας άνθρωπος γεννιέται ή γίνεται αυτό που είναι; Ένας άνθρωπος είναι τελικά από τη γέννησή του καλός ή κακός ή γίνεται;

Continue reading

Όταν η αλληλεγγύη ήταν βίωμα και τρόπος ζωής

Η συνεργασία , και αλληλεγγύη , δεν λειτουργούν μόνο ως άμυνα, αλλά ίσως είναι επιτακτική ανάγκη για την ίδια την ύπαρξη μας.
Ας κάνουμε πράξη όλοι μας τα μεγάλα λόγια και ας αφήσουμε τις κριτικές…..

23621377_10155919537218588_261256829195413740_n

Οι κάτοικοι ενός χωριού της Ηπείρου βοηθούν στην κατασκευή της σκεπής συγχωριανού τους –  1950

Olga Zissi

Και τι να πω για τα καθημερινά τραγικά γεγονότα; – Ιωακείμ Παπαχρόνης

This slideshow requires JavaScript.

Ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο τρομαγμένη η ζωή. Ποτέ άλλοτε η ζωή δεν μας ζητούσε να είμαστε τόσο ειλικρινείς. Να μας παρακαλάει για ένα κομμάτι μας αληθινό. Και ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο μεγάλη η τρύπα κατά βάθος.

Ποτέ δεν ένιωσα τόσο διάτρητα τα λόγια. Κούφια ομοιώματα που μέσα τους αντηχούνε τα αναφιλητά των κατατρεγμένων. Θα έπρεπε να ντρέπομαι που δεν είμαι πλάι τους, με κάθε μου ανάσα, με απλωμένα χέρια. Και εγώ είμαι ένοχος. Και εγώ το όργανο του εγκλήματος.

Το χώμα που θάφτηκε το πτώμα. Εγώ η συγκάλυψη. Οι αποσιωπήσεις. Οι ψευδομάρτυρες. Και εγώ ένας από τους στημένους δικαστές. Πώς να γίνω εγώ ο ίδιος η αθώωση;

Πως; Ως ένα εμότικον με σάρκα; Να πω, τι; Να φωνασκώ στο χρηματιστήριο αναλήθειας διαπραγματευόμενος την τιμή των μετοχών μου; Ποτέ δεν είχανε οι λέξεις τόση τέφρα. Να πω, τι; Να σκορπάω λέξεις στάχτη στα μάτια;

Άντε γ…….υ λοιπόν ΕΣΥ παπάρα εαυτέ μου, απαθή κλεπταποδόχε του κενού, συνωμότη του τίποτα, όταν άλλοι καταδικάζονται ερήμην σου σε θάνατο αργό εσύ είσαι ο δωσίλογος, τώρα που οι τοίχοι πλησιάζουν, νομίζεις θα ξεφύγεις;

Εσύ η παγίδα σου εσύ και το τυρί που σου έβαλες για να πιαστείς.

Πάγκος ήσουνα κι εσύ σε μια εμποροπανήγυρη. Που τέλειωσε.

Ιωακείμ Παπαχρόνης

 

Η Υστεροφημία σου ή η ζωή σου;

El_Greco,_The_Vision_of_Saint_John_(1608-1614)
Προσωποποιεί τη ματαιοδοξία μας; Ικανοποιεί απλά τον εγωισμό μας; Νιώθουμε άτρωτοι μπροστά στην αιωνιότητα φέροντας ένα όνομα σπουδαίο; Νικάμε έτσι το θάνατο και τη λησμονιά; Βιώνουμε την επιτυχία μιας ολόκληρης ζωής, γοητευόμαστε από το θαύμα και ως νάρκισσοι υπερηφανευόμαστε για την πορεία μας και τα κατορθώματά μας;   

Γιατί να έχει σημασία τι αφήνεις πίσω; Τι φήμη δημιουργείς; Αφού εσύ δε θα υπάρχεις πια για να γευτείς τους καρπούς των κόπων σου. Κι όμως υπάρχει μια δόση ικανοποίησης. Σαν να τους γεύεσαι πριν από την ώρα τους.

Και στο όνομα αυτής, τι θυσιάζουμε; Πόσο ανιδιοτελής είναι πλέον κάθε πράξη μας, Continue reading

Όταν ένα παιδί σηκώνει λευκή σημαία, κουρελιάζονται οι σημαίες όλου του κόσμου…

Έγραφε ο Νίκος Καρούζος το καλοκαίρι του 1984, απευθυνόμενος σ’ ένα δίχρονο -τότε- κοριτσάκι:

IrakKirkouk
«Αγαπητή Μαρία/ Λένε άνευ όρων ∙ αυτό μην το ακούσεις./ Έχε όρους αιωνιότητας, εγώ σε συμβουλεύω».

Και ιδού η Μαρία του Κιρκούκ, ιδού μια μικρή Παναγία που σηκώνει σημαία παράδοσης άνευ όρων. Γιατί κανένας δεν ακούει τις συμβουλές των ποιητών. Γιατί ολοένα και περισσότεροι γίνονται υποτελείς των φασιστικών κρωγμών, υποχείρια ανάλγητων δοξασιών, έρμαια των φονικότατων δυνατών.

Όποιος δεν βλέπει σ’ αυτή τη σημαία ένα παγκόσμιο επιχείρημα εναντίον του επελαύνοντος φασισμού δεν είναι άξιος να λέγεται άνθρωπος. Όποιος ψελλίζει τα φρικτά στην ανοησία τους επιχειρήματα της απανθρωπίας δεν ανήκει στην κοινωνία των έλλογων όντων.

Το σαρκοβόρο και ανθρωποβόρο κακό είναι εδώ. Κι εμείς φωτίζουμε τα κτίρια με τις σημαίες κρατών, δυτικών βεβαίως, όταν ξεσπάει η αλαλιασμένη και τυφλή εκδίκηση πάνω στα κεφάλια μας και στα κεφάλια των παιδιών μας.

Χωρίς να αναρωτιόμαστε ποιος νίκησε τόσο πολύ, ποιος πολέμησε τόσο πολύ αυτό το παιδί, ποιος το κατίσχυσε μέχρι τα τρίσβαθα της ψυχής του, ώστε να σηκώσει τη λευκή σημαία της κατάμαυρης ζωής του. Ποιος θα ονομαστεί νικητής που θα τον δοξάσουν «ο δήμος και οι σοφιστές»;

Ποιος θα παρελάσει με τα όπλα του τα φοβερά σε παράταξη μάχης για να γιορτάσει τη νίκη εναντίον αυτού του ηττημένου παιδιού; Ποιες αναπεπταμένες σημαίες θα κυματίσουν με περηφάνια βουτηγμένη στα αίμα παιδιών και αμάχων, αλλά και εμπόλεμων που κυριολεκτικά σύρθηκαν από τα μαλλιά σε πολέμους που ούτε τους θέλησαν, ούτε πρόλαβαν να κατανοήσουν γιατί έγιναν;

Σε ποιο τραπέζι θα υπογραφεί η άνευ όρων παράδοση αυτού του παιδιού στον μέγα νικητή, τον σιδηρόφρακτο θάνατο;

 

http://www.artinews.gr/%CE%B7-%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CE%AE-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B9%CF%81%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CE%BA.html

“Η Φαντασμιακή Θέσπιση της Κοινωνίας”

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!!

14717316_1817201805183528_520801433479364303_n

…..Δεν δέχομαι η τύχη του να αποφασίζεται μέρα με τη μέρα από ανθρώπους που τα σχέδιά τους μου είναι εχθρικά ή και απλώς άγνωστα και για τους οποίους δε, είμαστε, εγώ και όλοι οι άλλοι, παρά νούμερα για ένα σχέδιο ή πιόνια σε μιά σκακιέρα και τελικά η ζωή μου και ο θάνατός μου να βρίσκονται στα χέρια ανθρώπων που ξέρω πως είναι αναγκαστικά τυφλοί. ….

” Κ. ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ. “Η Φαντασμιακή Θέσπιση της Κοινωνίας” Πράξεις και Πρόσταγμα. Εκδ. Κέδρος. 1981. Μτφρ. Κ. Σπαντιδάκης. el.

https://www.facebook.com/

Workers are not tools

workers-are-not-tools

….. Σηκωθήτε είν’ η ώρα οπού σκούζουν οι τρουμπέτες
– δεν ακούτε τη φωνή τους;
Όλ’ η εργατιά του κόσμου με λοστούς ξεθεμελιώνει
ό,τι έχτισε ο δόλος, η κλεψιά κι οι μπαγιονέτες
κι ένα δίκαιο κόσμο Nέο στα ερείπιά του ριζώνει,
δεν ακούτε τη βουή του;

Bασίλης Δουδούμας

Κράτα το

Πρέπει να χάσεις τον εαυτό σου για να μπορέσεις να τον βρεις

3172

Τα πιο φωτεινά χαμόγελα τα κουβαλούν συνήθως τα πιο τσακισμένα πρόσωπα. Στα μάτια τους με ένα φευγαλέο κοίταγμα θα διαβάσεις θλίψη μα αν επιμείνεις πιο βαθιά, θα δεις σπίθα και λάμψη, δίψα για ζωή, δύναμη κι αντοχή. Είναι εκείνοι οι άνθρωποι με το δύσκολο και μεγάλο παρελθόν, με τα πολλά τσιρότα και τις ακόμα ανοιχτές πληγές. Κι όμως δεν καταριούνται κι ούτε μετανιώνουν, χωρίς αυτό θα ήταν κάποιοι άλλοι, κάπως αδύναμοι, λίγο δειλοί και σίγουρα αρκετά συμβιβασμένοι.

Να πιάσεις πάτο, να φτάσεις εκεί που δεν πάει πιο χαμηλά, τότε που η διαδρομή είναι πια μονόδρομος κι οδηγεί μόνο προς τα πάνω. Να χάσεις την ψυχή σου, να πονέσεις, να απογοητευτείς, να απελπιστείς, να γκρεμίσεις ελπίδες και προσδοκίες. Να τις σπάσεις σε κομμάτια, μόνο τότε θα μπορέσεις να χτίσεις νέες, μεγαλύτερες, να ανοίξουν τα σπασίματα χαραμάδες μέσα σου να μπει το φως.

Continue reading

Η παγκόσμια υστερία με το κυνήγι Πόκεμον

Η εξάπλωση σαν επιδημία του παιχνιδιού για κινητά και η φρενίτιδα που έχει προκαλέσει σε πολλές δυτικές πρωτεύουσες. Η εμμονή για να αιχμαλωτίσουν τα ψηφιακά πλάσματα στην πραγματική ζωή και οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν!

13754491_1215438208488585_4349218623148337621_n

 

Κανείς δεν φοβάται τα ψηφιακά πλάσματα. Τα μάτια βουλιάζουν εύκολα μέσα σε οθόνες. Εκεί -εκ πρώτης όψεως- δεν διακυβεύεται τίποτα. Τα ψηφιακά πλάσματα, όμως, εισβάλλουν στις πραγματικές ζωές μας.

 

Αναστατώνουν -ερήμην τους- το σύμπαν μας. Προκαλούν κυκλοφοριακό χάος στο Μανχάταν, ανταλλαγή πυρών στηΦλόριντα και φρενίτιδα σε ολοένα και περισσότερες δυτικές πρωτεύουσες. Το Pokemon Go είναι ακόμα ένα κοινωνικό σύμπτωμα μιας παγκόσμιας παθολογίας. Continue reading

ΤΟΥΣ ΒΑΡΕΘΗΚΑ… Μητρόπουλος Παναγιώτης

giphy.gif

Βαρέθηκα να ξυπνάω το πρωί με το μυαλό μου γεμάτο σκέψεις, σκέψεις που δεν τις κάλεσε κανείς, μα θρονιάστηκαν για τα καλά.

Βαρέθηκα να κοιτάω στον καθρέφτη και να μη βλέπω πια εκείνο το παιδί, γιατί ξέρω πολύ καλά, ότι είναι εκεί μέσα, κρυμμένο πίσω από όλα αυτά που μου φορέσανε.
Βαρέθηκα τους ανθρώπους με τα ψεύτικα χαμόγελα και τις κάλπικες αγκαλιές, άνθρωποι φοβισμένοι που δεν τολμούν να δεχτούν τον εαυτό τους.
Βαρέθηκα την υποκρισία, τα ψέμματα και τους δήθεν, όσους παριστάνουν κάτι άλλο από αυτό που είναι και ξεχνούν.

Βαρέθηκα όσους κρύβουν τα ελαττώματά τους και πιστεύουν πως είναι κάτι καλύτερο και πιο δυνατό από τον διπλανό τους.
Βαρέθηκα όσους νομίζουν ότι μπορούν να εξουσιάζουν ανθρώπους και καταστάσεις με το έτσι θέλω.

Βαρέθηκα και τους πολιτικούς που σαν γουρούνια κυλιούνται οικειοθελώς στη λάσπη, που μολύνουν χώρες ολόκληρες με ψεύτικες υποσχέσεις και πουλάνε τη σάπια τους εικόνα μιλώντας για αξίες όπως ο σεβασμός και η κατανόηση.
Βαρέθηκα που ακόμη επικαλείται τη Δημοκρατία, ένας δυτικός πολιτισμός που για να χτιστεί, πάτησε πάνω σε ό,τι εκείνη πρεσβεύει.

Βαρέθηκα και τους «ανυποψίαστους» που τρώνε τη μασημένη τροφή για καινούρια, αυτούς που σαν άβουλα όντα βλέπουν τη ζωή τους να φτιάχνεται από άλλους.
Βαρέθηκα τα άδεια βλέμματα και τις κενές ματιές, που πονάνε πιο πολύ και από το χειρότερο πόνο. Και πονάνε γιατί δεν ξέρεις πώς γιατρεύονται, απλά σε κυριεύουν.
Βαρέθηκα τους ανθρώπους που δεν εκτιμούν όσα έχουν και ψάχνουν συνεχώς να αποκτήσουν κάτι που δεν θα εκτιμήσουν ποτέ.

Βαρέθηκα τα σκυθρωπά πρόσωπα στο δρόμο, που σαν ζόμπι παραδομένα στη μαύρη τους μοίρα, απλά διεκπεραιώνουν την κάθε μέρα.
Βαρέθηκα που μας μαθαίνουν πως η ζωή είναι μόνο αγώνας και ζόρι, που όταν νιώθουμε ευτυχία νιώθουμε μαζί και φόβο.

Βαρέθηκα την αγένεια, τα ψυχρά λόγια και αυτούς που νομίζουν ότι για να μιλήσεις αρκεί απλά να ανοίξεις το στόμα σου.
Βαρέθηκα τις σχέσεις στις οποίες όλα θεωρούνται δεδομένα και κανένας δεν παλεύει πια για τίποτα.

Και τέλος, βαρέθηκα και μένα, γιατί πολλά από αυτά τα κάνω κι εγώ, κι ας το μετανιώνω μετά.

Γιατί είμαι κι εγώ ένα γρανάζι και δεν κάνω τίποτα για να το αλλάξω.

Θέλω να ξέρω αν τολμάς

Only-those-who-dare_The-only-people-who-never-fail-are-those-who-never-try

Δε με ενδιαφέρει τι δουλειά κάνεις.

Δε με ενδιαφέρει πόσο χρόνων είσαι.

Δε με ενδιαφέρει ποιοί πλανήτες είναι γύρω από το φεγγάρι σου.

Δε με ενδιαφέρει να μάθω πόσα λεφτά έχεις.

Δε με ενδιαφέρει που και τι έχεις σπουδάσει.

Θέλω να ξέρω τι σε κάνει να πονάς κι αν τολμάς να ονειρευτείς το να καταφέρεις να κάνεις αυτό που η καρδιά σου λαχταρά.

Θέλω να ξέρω αν έχεις αγγίξει το βάθος της δικής σου λύπης, αν είσαι ανοιχτός στις προδοσίες ή αν έχεις ζαρώσει από το φόβο.

Αν μπορείς να χορέψεις στην αγριάδα και να αφήσεις την έκσταση να σε γεμίσει χωρίς να ανησυχείς και να πρέπει να προσέχεις να είσαι ρεαλιστής και να θυμάσαι τα όρια σου.

Θέλω να ξέρω αν τολμάς να απογοητεύσεις κάποιον με το να είσαι ο εαυτός σου. Αν αντέχεις την κατηγορία αρκεί να μην προδώσεις τη δική σου ψυχή.

Θέλω να ξέρω αν μπορείς να δεις την ομορφιά ακόμη και όταν δεν είναι όμορφη η μέρα.

Θέλω να ξέρω αν κάτι σε στηρίζει μέσα σου όταν όλα έξω καταρρέουν.

Θέλω να ξέρω αν μπορείς όταν είσαι μόνος με τον εαυτό σου να απολαμβάνεις αυτές τις μοναχικές στιγμές.

Θέλω να ξέρω αν μπορείς να σταθείς στην άκρη της θάλασσας και να φωνάξεις στο ασήμι της πανσελήνου και στο χρυσάφι το ήλιου “Ναι είμαι άνθρωπος σημαντικός και η ζωή μου ανήκει!”

(Λέγεται ότι είναι Ποίημα μιας Ινδιάνας)

https://www.facebook.com/endoxora

Ποιον θες να τιμωρήσεις; Οι ψυχοσωματικές ενδείξεις!

Tι γίνονται τα συναισθήματα που καταπνίγουμε; Πού πηγαίνουν οι ανάγκες μας που καταπιέζουμε; Τι συμβαίνει στα θέλω μας που δεν τολμάμε να εκφράσουμε;

κατάλογος
Η απάντηση είναι κοινή: βυθίζονται στα βάθη του είναι μας, στις αποθήκες του ψυχισμού μας.

Όταν αυτές οι αποθήκες γεμίσουν ασφυκτικά τότε τα καταπιεσμένα συναισθήματα, ανάγκες και επιθυμίες μας σπάνε τις πόρτες αυτών των αποθηκών και ξεχύνονται είτε στην ψυχολογική μας κατάσταση είτε στο σώμα μας περιέχοντας ένα κρυφό μήνυμα.

Θυμάστε τότε που σας είχαν πιάσει νευρικά γέλια και που με κόπο καταφέρατε να τα καταπνίξετε πριν σας αντιληφθεί εκείνος που δεν έπρεπε; Μπορείτε να ανακαλέσετε στη μνήμη σας τις φορές που είχατε κατακλυστεί από πανικό και που μόλις μπορέσατε να κρατήσετε την ψυχραιμία σας και

Continue reading

“Ο Δεκάλογος του πατριωτισμού… (ακατάλληλο για κομματόσκυλα)”

-Όποιος είναι αληθινός πατριώτης, ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει Ελλάδα, τι σημαίνει πατρίδα, τι σημαίνει Έθνος.

Από το 1911 μας το έχει διευκρινίσει ένας μεγάλος της λογοτεχνίας μας, ο Γρηγόρης Ξενόπουλος, όταν έγραψε και δημοσίευσε το δεκάλογο του πατριωτισμού.

image001(2077)

-1. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος βρίσκεται πολύ μακριά από τους λόγους, τα ζήτω, τις σημαίες, τις μουσικές, τα κανόνια.

-2. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος δεν είναι η συγκίνηση της στιγμής, που σβήνει σαν την σπίθα. Είναι ένα βαθύ ποτάμι, που κυλάει βουβό.

-3. Η αληθινή αγάπη της πατρίδος είναι – σαν κάθε αγάπη – έργο, θυσία. Σκοπός της είναι να κάμει την πατρίδα σου μεγάλη.

-4. Το μεγαλείο της πατρίδος δεν το κάνουν ούτε οι πολλοί τόποι, ούτε τα πολλά εκατομμύρια των ανθρώπων της. Το κάνουν η μόρφωση, η εργατικότητα, η ευτυχία και το μεγαλείο των ανθρώπων της.

Continue reading

Οφέλη ανυπόστατα

Φωτογραφία του Γιώργος Κυριακίδης.

Είμαστε όλοι κλεισμένοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης που ονομάζονται έθνη. Είμαστε αναγκασμένοι να υπακούμε σε νόμους για τους οποίους ποτέ δεν δώσαμε τη συγκατάθεσή μας και να πληρώνουμε υπέρογκους φόρους που αποσκοπούν στη συντήρηση των φυλακών μέσα στις οποίες είμαστε κλεισμένοι.

Το πρόσχημα ότι υπάρχει κάποια ελάχιστη συναίνεση ή ότι υπάρχουν κάποια οφέλη που προσποριζόμαστε απ’ αυτή την κατάσταση αποδεικνύεται σαφώς ανυπόστατο.

William S. Burroughs

Street Art/Τοιχογραφία του Στέλιου Φαϊτάκη στο Wynwood Walls, Miami.

https://www.facebook.com/george.kyriakides.18?fref=photo

Είμαι ο πωλητής του λαδιού του φιδιού

This slideshow requires JavaScript.

“Είμαι ο πωλητής του λαδιού του φιδιού.
Κάτοχος της πανάρχαιας τέχνης των δηλητηρίων που συνεχώς εκσυγχρονίζεται.
Σου πουλάω χημικά, φάρμακα, πολιτικές, τροφές δηλητήρια.
Και σ’ έχω πείσει ότι τα χρειάζεσαι.
Μα πόσο μοιάζουμε:
Είμαι πλανόδιος και εσύ είσαι πλανεμένος.
Continue reading

Να οργιστείς; Να μην οργιστείς!

Γιατί αυτό ελπίζουν: να οργιστείς. Επειδή η οργή χρειάζεται εκτόνωση. Και το ξέρουν καλά, γι’ αυτό παίζουν με τα όρια.

Ξέρουν ότι η εκτόνωση της οργής είναι χειρότερη από την ίδια την οργή. Καταλήγει σε ασύντακτες, υπερβολικές και άδικες ενέργειες που υποβαθμίζουν το αίτιο και προβιβάζουν το αιτιατό σε παράταιρο αφήγημα της πραγματικότητας.

Να μην οργιστείς. Να προσπαθείς την αφήγηση της πραγματικής πραγματικότητας και να μην πανικοβάλλεσαι (ανθρώπινο είναι) από τον τυφλό θόρυβο της χυδαιότητας, από τον απάνθρωπο ήχο της έντασης θορύβου ο οποίος γίνεται επιχείρημα.

Να μην οργιστείς.

http://www.avgi.gr/article/5505961/epixeirima-orgis

«Είμαστε αιχμάλωτοι στο καρουζέλ του χρόνου;»

Τα ξύλινα αλόγατα αρχίζουν το μηχανικό καλπασμό τους, κουβαλώντας στην πλάτη γελαστά παιδιά μα κι ερωτευμένα ζευγάρια. Καρφωμένα το καθένα στο κοντάρι του ανεβοκατεβαίνουν το δικό τους ρυθμό αλλά όλα μαζί σχηματίζουν χρόνια τώρα ατέρμονους κύκλους.

553736_10151123862563315_1563613878_n

….«Εσύ, τώρα πάλι; Όλο συλλογιέσαι. Καλπάζεις και συλλογιέσαι. Τάχατες, τί; Χμ! Τόσα χρόνια μαζί και καμμιά φορά με ξαφνιάζεις. Πιστεύω πως άλλα ήταν τα όνειρά σου, μα συμβιβάστηκες κακόμοιρο!

Ίσως να ονειρεύεσαι τη ζωή που δεν ήταν γραφτό να ζήσεις. Να είσαι λεύτερο στ’ απέραντα λιβάδια, χωρίς χαλινάρι, δίχως καν αναβάτη, να τρέχεις ασταμάτητα κι όχι να γυρίζεις γύρω-γύρω χωρίς να φθάνεις πουθενά!»……

 

http://mare1952.blogspot.gr/

 

Νους υγιής εν σώματι υγιεί

Δεν είναι λίγες οι φορές που το μυαλό μας ξαφνικά σταματάει. Δεν θυμόμαστε τι θέλουμε να πούμε, τι να κάνουμε ή ακόμη χειρότερα που έχουμε κρύψει διάφορα πράγματα. Όσο και αν εκνευριζόμαστε τόσο επιδεινώνετε το πρόβλημα.

11miller-master675-v2

Οι επιστήμονες δηλώνουν κατηγορηματικά ότι η ήπια σωματική άσκηση, οι κοινωνικές επαφές αλλά και οι αποφυγή παραγόντων που βλάπτουν γενικά την υγεία, όπως η υψηλή χοληστερίνη και η υπέρταση, μπορούν ενισχύσουν την μνήμη .

Σωματική δραστηριότητα

Νους υγιής εν σώματι υγιεί, έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι και έχει πλέον τεκμηριωθεί

Continue reading

Χάνα Άρεντ – Εμείς οι πρόσφυγες

«Κανείς δεν θέλει να ξέρει ότι η σύγχρονη ιστορία έχει δημιουργήσει ένα καινούργιο είδος ανθρώπινων όντων –

αυτό το είδος που κλείνεται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης από τους εχθρούς του και στα στρατόπεδα εγκλεισμού από τους φίλους του» 

(Χάνα Άρεντ, Εμείς οι πρόσφυγες)

Το δίλημμα του σκαντζόχοιρου

’Μία κρύα χειμωνιάτικη μέρα, μία ομάδα σκαντζόχοιρων προσπαθούσαν να βρουν λύση για να ζεσταθούν. Το προηγούμενο βράδυ μάλιστα είχε πεθάνει από το κρύο ένας σκαντζόχοιρος. Με αυτό το δυσάρεστο συμβάν τρόμαξαν όλοι οι υπόλοιποι και γρήγορα έσμιξαν όλοι μαζί να ζεσταθούν. Ωστόσο, λόγω των αιχμηρών τους αγκαθιών, τραυμάτιζε ο ένας τον άλλον, με αποτέλεσμα να απομακρυνθούν για να μην τραυματιστούν περισσότερο.’’

skatzoxeiros

Όλοι μας έχουμε ανάγκη από τις ανθρώπινες σχέσεις, από την αίσθηση οικειότητας, εγγύτητας και αμφίδρομης επικοινωνίας. Όμως, παρά την καλή θέληση του ατόμου, η ανθρώπινη οικειότητα δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς ανθρώπινη βλάβη, και έτσι δημιουργείται φόβος σύναψης σχέσεων ή οι σχέσεις που δημιουργούνται είναι ρηχές.

Το Δίλημμα του Σκαντζόχοιρου ή αλλιώς το Δίλημμα του Ακανθόχοιρου επιχειρεί να εξηγήσει Continue reading

Το παράδοξο του να πληγώνουμε αυτούς που αγαπάμε – L.Buscaglia

ΑΠΟΤΕΛΕΙ ένα από τα παράδοξα της αγάπης το ότι συχνά πληγώνουμε περισσότερο αυτούς που αγαπάμε περισσότερο. Επισημαίνουμε συνεχώς τα λάθη τους, επικρίνουμε τις αποφάσεις τους, αμφισβητούμε τα συμπεράσματά τους. 

 tumblr_no4zhrzZi71uu98f7o1_500

Κάποιες φορές, βάζουμε σ’ εκείνους πιο υψηλά στάνταρ απ’ ότι στον εαυτό μας. Δεν είναι κακό να θέλουμε τα πρόσωπα που αγαπάμε να κάνουν το καλύτερο που μπορούν, αλλά αυτό δε θα το πετύχουμε ποτέ με τις επικρίσεις και τα αρνητικά σχόλια.

Continue reading

Άραγε ο χτύπος της καμπάνας αφορά και τα δικά μας αυτιά;

«Κανείς άνθρωπος δεν είναι μόνος του ένα νησί ακέραιο και ξεχωριστό. Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι της Ηπείρου.

just-come-home-no-wars

Ο θάνατος του κάθε ανθρώπου μας λιγοστεύει γιατί ανήκουμε στην Ανθρωπότητα.

Γι’ αυτό, μη στέλνεις ποτέ να ρωτήσεις για ποιόν χτυπάει η καμπάνα, για σένα χτυπά».

 

«Για ποιόν χτυπάει η καμπάνα» –  Έρνεστ Χεμινγουέι

Οι εαυτοί μου κι εγώ – Καίτη Βασιλάκου

Πόση σχέση έχουμε με τους εαυτούς του παρελθόντος μας;

welles-hayworth-lady-from-shanghai

Θυμάμαι τον εαυτό μου, όταν ήμουν-ήταν δέκα χρονών, και αναρωτιέμαι πόση σχέση έχω εγώ με εκείνο το απλοϊκό, ακατέργαστο, ενστικτώδες πλάσμα.

Ακόμα και με τον εαυτό μου των είκοσι και των τριάντα χρόνων έχω την ίδια απορία. Και με τον εαυτό μου των σαράντα χρόνων επίσης.

Όλοι αυτοί οι εαυτοί μου εμπεριέχονται βεβαίως εντός μου, όμως εκείνοι οι εαυτοί είναι λιγότεροι από μένα, διότι δεν εμπεριέχουν εμένα στην ηλικία που βρίσκομαι τώρα.

Πολλά που πίστευαν τότε οι κατά καιρούς εαυτοί μου, τώρα τα έχω απορρίψει. Πολλά που αγνοούσαν, τώρα τα γνωρίζω. Πολλά που Continue reading