Pablo Neruda – Βασίλισσα

15940442_660489877456844_5915604594719646274_n

Σε ονόμασα βασίλισσα.

Υπάρχουν ψηλότερες από σένα, ψηλότερες.

Υπάρχουν αγνότερες από σένα, αγνότερες.

Υπάρχουν ομορφότερες από σένα, ομορφότερες.

Αλλά εσύ είσαι η βασίλισσα.

Continue reading

Ερημία – Γιώργος Θέμελης

5108Έξω από μας πεθαίνουν τα πράγματα

Απ’ όπου περάσεις νύχτα, ακούς σαν ένα ψίθυρο
Να βγαίνει από τους δρόμους που δεν πάτησες,
Από τα σπίτια που δεν επισκέφθηκες,
Απ’ τα παράθυρα που δεν άνοιξες,
Απ’ τα ποτάμια που δεν έσκυψες να πιεις νερό,
Από τα πλοία που δεν ταξίδεψες.

Έξω από μας πεθαίνουν τα δέντρα που δεν γνωρίσαμε.

Ο άνεμος περνά από δάση αφανισμένα.
Πεθαίνουν τα ζώα από ανωνυμία και τα πουλιά από σιωπή.

Τα σώματα πεθαίνουν σιγά-σιγά από εγκατάλειψη.
Μαζί με τα παλιά μας φορέματα μες στα σεντούκια.
Πεθαίνουν τα χέρια, που δεν αγγίσαμε, από μοναξιά.
Τα όνειρα που δεν είδαμε, από στέρηση φωτός.

Έξω από μας αρχίζει η ερημία του θανάτου.

Το Δέντρο («Η Έκτη Εντολή») – Ηλίας Σιμόπουλος

15541688_1376631282369719_7692184697357749664_n
Ο άνθρωπος, αγάπη μου 
Την ίδια ώρα 
γίνεται ποιητής ή δολοφόνος 
Ένας άγγελος τον παραστέκει 
Ένας δαίμονας του Χαμογελά.
Σκυμμένος στις εξισώσεις του 
Με πολλούς αγνώστους 
Σπέρνει τον όλεθρο στη Χιρισίμα 
Εξακοντίζει τους Σπούτνικ στους αιθέρες.
Ο άνθρωπος, αγάπη μου 
Μπορεί μονάχος του 
Να γίνεται φως ή νύχτα 
Να σκοτώνεται σ’ όλους τους πολέμους 
Για τη λευτεριά και τη δικαιοσύνη 
Και να λυντσάρει το μικρό νέγρο 
Που τόλμησε να ζητωκραυγάσει έξαλλος 
την ομορφιά μιάς άσπρης.
Ο άνθρωπος, αγάπη μου 
Την ίδια ώρα 
Σηκώνει από τα Τάρταρα 
Τους ίσκιους του τρόμου 
Να φράξει το δρόμο μας 
Κι ανοίγει τους κρουνούς της ζωής 
Να μας χαρίσει το μέλλον 
Καθώς εσύ ανοίγεις την πόρτα σου 
και λες στους επισκέπτες 
-«Περάστε!».
Ο άνθρωπος, αγάπη μου 
Ποτίζει μέρα νύχτα 
Με το αίμα του και με τα δάκρυά του 
Το δέντρο της ζωής 
Που μεγαλώνει αφάνταστα 
Για να μας δώσει κάποτε 
Τους πιο γλυκούς καρπούς του.

Δονήσεις ….με όνομα ΤΖΕΝΗ

Αφιερωμένο στην αδελφούλα μου …. εκεί ψηλά στο δικό της ουρανό ……

15578952_689579184537588_2569656095147423075_n
Τζένη, γελώντας θα μπορούσες να ρωτήσεις,

γιατί “Στην Τζένη” απευθύνω τα τραγούδια μου,
Όταν για σένα μόνον ο σφυγμός χτυπάει πιο γρήγορα,
Όταν για σένα το τραγούδι μου ηχεί μ’απελπισία,
Κι όταν εσύ μονάχα με εμπνέεις,
Όταν σε κάθε λέξη βρίσκω τ’όνομά σου,
Όταν χαρίζεις μελωδία σε κάθε ήχο,
Κι όταν η κάθε ανάσα σου είναι θεϊκή,
Γλυκά τ’ωραίο σου όνομα ηχεί
Και ο ρυθμός του πάλι μου μιλάει
Κι ο πλούσιός του ήχος είναι μουσική,
Σαν τις δονήσεις των πνευμάτων στο σκοτάδι
Και σαν την αρμονία κάποιας χρυσής χορδής,
Μιας ύπαρξης υπέροχης και μαγικής…..


https://kokkinostupos.wordpress.com/c

Sonny Black – Heart and Soul

 

Aπόψε νάρθεις απ’ τη θάλασσα
φέρνοντας πίσω τα ναυάγια απ’ τα ταξίδια
κι όλους τους φάρους που σου χάλασα
γιατί μια τους άναβαν τα όνειρα
και μια τους έσβηνε η ζωή η ίδια.

Giorgos Potamitis

Mike Oldfield – Wild Goose Flaps Its Wings

Δακρύζουν τὰ μάτια ἐκεινοῦ ,ποῦ ἀκούει νὰ κλαῖνε
… μὲς στὴ νύχτα οἱ ἄγριες χῆνες
σὰν πετοῦν καὶ χωρίζουν λυπημένα
ἀπ’τη μαγεία καὶ τ’ἀνοιξιάτικα πρωϊνὰ τῆς χώρας………………

«Κλειδώνω την πόρτα μου στον εαυτό μου»

«…I lock my door upon myself,
And bar them out; but who shall wall
Self from myself, most loathed of all?…».

fernand-khnopff-i-lock-my-door-upon-myself-1891

Η ονομασία του πίνακα «I lock my door upon myself» («Κλειδώνω την πόρτα μου στον εαυτό μου») που δημιούργησε ο Βέλγος ζωγράφος Fernand Khnopff ως μια ελαιογραφία διαστάσεων 72×140εκ. το 1891 και η οποία σήμερα βρίσκεται στην Neue Pinakothek του Μονάχου, προέρχεται από ένα απόσπασμα του ποιήματος της Christina Rossetti «Who Shall Deliver Me?»

https://zalmoxis.wordpress.com/

“Ψιλόβροχο” – Γιόλα Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου

Όλη τη νύχτα, ψιλόβρεχε.
Ήταν μια βροχούλα
γλυκιά, επίμονη,
αδιάκοπη…
που μου τραγουδούσε
το δικό σου τραγούδι,
τα δικά σου λόγια…:
«Θα ήθελα να σου χαρίσω τον κόσμο ολόκληρο,
αλλά για μένα ο κόσμος όλος είσαι εσύ…».
Ένοιωθα σαν ένα μικρό παιδί
που το νανούριζε το άκουσμα
του πιο τρυφερού παραμυθιού:
«Θα ήθελα να σου χαρίσω τον κόσμο ολόκληρο,
αλλά για μένα ο κόσμος όλος είσαι εσύ…».
Κι αποκοιμήθηκα ευτυχισμένη
σ’ ένα προσκεφάλι υγρό από τα δάκρυά μου,
που κυλούσαν όπως ακριβώς οι στάλες της βροχής,
αυτής της γλυκιάς, επίμονης, αδιάκοπης
βροχούλας…
που όλη τη νύχτα μου τραγουδούσε
το δικό σου τραγούδι,
τα δικά σου λόγια…:
«Θα ήθελα να σου χαρίσω τον κόσμο ολόκληρο,
αλλά για μένα ο κόσμος όλος είσαι εσύ…».

Γ. Α. – Π. “Ψιλόβροχο” (Από την αδημοσίευτη Συλλογή “Συμπληρωματικά…”)

15 ποιητές στο Ίλιο Μέλαθρο

Η ποίηση ενώνει τους ανθρώπους και ταυτοχρόνως ενώνει τον κάθε ένα με τον εαυτό του. Γιατί η ποίηση σε κάνει να ξανασκεφτείς τον εαυτό σου, τα ίδια τα πράγματα που ως τότε μπορεί να σου ήταν λίγο αδιαφανή ή λίγο σκοτεινά. Η ποίηση δεν είναι η αυτοβιογραφία του ποιητή, είναι η δυνατότητα που δίνει στον αναγνώστη να φτιάξει εκείνος τη δική του αυτοβιογραφία.

Τίτος Πατρίκιος


ΕΙΧΑ την ΤΥΧΗ να ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ!!!

This slideshow requires JavaScript.

Το ΣΑΒΒΑΤΟ 3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2016 και ώρα 12.00 το μεσημέρι το Νομισματικό Μουσείο (Πανεπιστημίου 12), υποδέχτηκε 15 ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ και διοργάνωσε εκδήλωση εμπνευσμένη από τις επιτοίχιες επιγραφές στην αίθουσα των Εσπερίδων στο Ίλιο Μέλαθρο, το γνωστό και ως “Μέγαρο Σλήμαν”.

Το έναυσμα της συνάντησης δόθηκε από τους στίχους αγνώστου ποιητή της Παλατινής Ανθολογίας που αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης των σύγχρονων λογοτεχνών, προκειμένου να δημιουργήσουν έναν ιδεατό διάλογο ανάμεσα στα ποιήματά τους και να συνομιλήσουν μέσω των αρχαίων κειμένων με τη σύγχρονη ποιητική δημιουργία. Continue reading

For….. two clowns from the same circus

clinton-trump-clowns

«Μη λυπηθείτε την ειρήνη∙/ σπάστε την στο ξύλο,/ποδοπατήστε την,/ διαπομπεύστε την,/ πάρτε της τα παιδιά,/ γκρεμίστε τα κρεματόριά της,/ ελευθερώστε τις δούλες της./ Αφήστε άταφους τους νεκρούς της, ξηλώστε της τα ρούχα,/ χακάρετε τους υπολογιστές της,/ πετάξτε την έξω απ’ την ιστορία.»

Γιάζρα Χάλεντ

PUERTO LIBRE – Πελαγία Φυτοπούλου

14681712_1253479651382415_4843701332867321003_n

όταν ήμουν παιδί
ήθελα να γίνω
ζωγράφος
μα κάποιος έκλεψε
το χρώμα
απ’ το κορμί μου

σήμερα είμαι
μια ασπρόμαυρη φωτογραφία
κρεμασμένη στον τοίχο
της δυτικής όρασης
μια «Noir Καλλονή»

όσοι στριμώχτηκαν
στα σκέλια της
τη λένε και
πόρνη της σιωπής

της αρέσει να
την παίρνουν από πίσω
για να μη με βλέπει

δε μιλά
μονάχα μουγκανίζει
πιστή στο καθεστώς της ράτσας της
αρκεί να μη με βλέπει

ποδοπάτησαν τη σάρκα της
δε μίλησε
σπάραξαν τη μήτρα της
δε μίλησε
ρήμαξαν την καρδιά της
δε μίλησε

αλλά, όταν έσκισαν
τη φωτογραφία της μάνας της
μίλησε
και μου είπε

«φεύγα, πιτσιρίκο
φεύγα, μ’ ακούς;
να πας στο λιμάνι
μ ‘ ακούς
να γίνεις ζωγράφος
εκεί πουλάνε χρώμα
μ’ακούς;
να γίνεις ζωγράφος πιτσιρίκο
μ’ ακούς;

την άκουσα
κατέβηκα στο λιμάνι
αγόρασα χρώμα
έγινα ζωγράφος

κι αλήθεια
αυτό να φοβάστε
το χρώμα
το χρώμα μου
το αγοραίο

και τη μάνα της πόρνης
της παιδικής μου ηλικίας

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ φυλακές ανηλίκων 1994

Ποιητική συλλογή «ΚΟΥΚΟΣ»
Πελαγία φυτοπούλου – Εκδόσεις ΘΡΑΚΑ

Το τάβλι – Βασίλης Βασιλείου

1059093_03_victoria_antolini_900__-_copy_1

 

Πήραμε μια παραπεταμένη ζαριά,

ίσα ίσα που έφτανε να κάνει τη δουλειά της,

και την χωρίσαμε στα τέσσερα.

Το πρώτο το κρατήσαμε για την αυριανή θλίψη,

για βροχερές μέρες, χωρισμούς και τα λοιπά.

Το δεύτερο για τα όνειρα,

γι’ αυτά, ίσως,  είχε ακόμα κάποια σημασία.

Στο τρίτο προσθέσαμε τα νούμερα μα πάλι δε μας έβγαιναν.

Και το τέταρτο∙

αυτό το κρατήσαμε στην μπάντα για ώρα ανάγκης.

http://www.bibliotheque.gr/

https://secure.lifo.gr/

ΔΙάΘεση ΗΜέΡας

ζήλεψα να γίνω ένα σημάδι
στο βάραθρο του ουρανού….

 

 

…να ανταποδώσω τα χτυπήματα
της μοίρας μου και όλα αυτά
που με έκαναν πεισματάρη
να κόψω απ΄τον λαιμό  τους
τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας
που φυτρώνουν στο στήθος μου
μετά να σκάψω βαθιά στη γη
να τα θάψω να μη ζωντανέψουν
και γλύφουν τις πληγές μου!

 

ΒΑΣΟΣ ΓΕΩΡΓΑΣ

Workers are not tools

workers-are-not-tools

….. Σηκωθήτε είν’ η ώρα οπού σκούζουν οι τρουμπέτες
– δεν ακούτε τη φωνή τους;
Όλ’ η εργατιά του κόσμου με λοστούς ξεθεμελιώνει
ό,τι έχτισε ο δόλος, η κλεψιά κι οι μπαγιονέτες
κι ένα δίκαιο κόσμο Nέο στα ερείπιά του ριζώνει,
δεν ακούτε τη βουή του;

Bασίλης Δουδούμας

Κράτα το

Όχι…δεν κλαίω – Γιώργη Π. Δρυμωνιάτη

Ο Γιώργης μπορεί να μη κλαίει …. όμως δεν νομίζω ότι αυτή η κατάθεση ψυχής μπορεί να αφήσει ασυγκίνητους αυτούς που αξιώθηκαν αγάπη αληθινή και μπορούν να καταλάβουν !!!!


ΕΙΜΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΠΟΙΗΤΗ ΤΩΝ ΚΥΘΗΡΩΝ!!!

Στη μνήμη ενός έρωτα ιερού

 Εκδόσεις ΖΑΘΕΟΝ ΠΥΡ – Γιώργη Π. Δρυμωνιάτη

Κύθηρα, 2015

09056-conspiracy2bfeeds2b252832529

Έφυγες, μα δεν απωλέσθης.

Κι εγώ

θα  διακόψω τον ερχομό τού  μέλλοντος

για να σε έχω πάντα μαζί μου.

-.- Continue reading

Οἱ κύκνοι τὸ φθινόπωρο – Ναπολέων Λαπαθιώτης

 

Οἱ κύκνοι τὸ φθινόπωρο ζητᾶνε τὴ χαρά τους γιατὶ ἡ χαρά τους πέταξε μαζὶ μὲ τ᾿ ἁγιοκαίρι…

Θὰ ζήσουν τάχα νὰ τὴ βροῦν, τὴν ἄνοιξη;
-Ποιὸς ξέρει; …γιατὶ μπορεῖ καὶ νὰ χαθοῦν πρὶν βροῦνε τὴ χαρά τους…

Ἀπόψε τὴν περίμεναν, σχεδὸν ὅλο τὸ βράδι, ὥσπου στὸ τέλος νύσταξαν κοιτώντας τὸ σκοτάδι, κι ἔγειραν καὶ κοιμήθηκαν ἀπάνω στὰ φτερά τους…

Γαρύφαλλα των βράχων – Μάνος Ξυδούς

Kοιμήσου έξω γίνεται χαμός
λαβύρινθος ο κόσμος και οι ανθρώποι
στην έξοδο ανοίγεται γκρεμός
θα χάσεις το ασημένιο σου το τόπι.

Κοιμήσου σου παράγγειλαν στολή
κλουβί να φυλακίσουν το μυαλό σου
στην έξοδο γραμμένη η εντολή
παράδωσε τα πάντα η παραδώσου.

Το πιο ακριβό φιλί – Δημήτρης Μανθόπουλος

vandyck001
Καθήσαν οι σοφοί κι αφού ζυγιάσαν
κάθε φιλί, το πόσο αξίζει λογαριάσαν.
Κι ήβραν: Της μάνας, έναν κόσμο μαγικό.
Της γης τα πλούτη το φιλί το αδερφικό.
Του ζευγαριού, τον ήλιο με τ’ αστέρια.
Του φίλου, την Παράδεισον ακέρια.
Όμως, απ’ όλα τα φιλιά, το πιο πολύ,
βρήκαν βαρύ να ‘ναι του Ιούδα το φιλί.
Κι είπαν: «Αυτό ‘ναι το φιλί το πιο ακριβό,
αφού κοστίζει έναν ολάκερο θεό».

Γυναίκα μου ἢ ψυχή μου?

12661983_1139443419401301_7265364042949129389_n

Work in progress…by Leon Richman

 

…….Γιατὶ τόσο σ᾿ αἰσθάνομαι ᾿δική μου,

Τόσο μὲ τὴ ψυχή μου ζυμωμένη,
Ποῦ δὲν ἠξέρω πλέον στὴ διαλογή μου

Πῶς νὰ σὲ ῾πῶ: γυναίκα μου ἢ ψυχή μου.

 

Σοβαρὰ κάποια – Ανδρέας Λασκαράτος

“The Mirror” Alexandre Desplat

Από παιδί φοβόμουνα πως ο καθρέφτης
θα μου ’δειχνε άλλο πρόσωπο ή μια τυφλή
απρόσωπη προσωπίδα που θα ’κρυβε
κάτι ασφαλώς φοβερό. Φοβόμουνα επίσης
πως ο σιωπηλός χρόνος του καθρέφτη
θα ξέφευγε από τη συνηθισμένη ροή του,
τις ώρες του ανθρώπου, και θα εγκαθιστούσε
στα ακαθόριστα φανταστικά όριά του
όντα, μορφές και χρώματα καινούργια.
(Δεν το ’πα σε κανέναν, ντρέπονται τα παιδιά.)
Τώρα φοβάμαι ότι ο καθρέφτης περικλείνει
το αληθινό πρόσωπο της ψυχής μου,
χτυπημένο από ίσκιους και λάθη,
και που το βλέπει ο Θεός· ίσως κι όλος ο κόσμος.

Χ.Λ. Μπόρχες

ΠΗΝΕΛΟΠΕΣ – ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΓΑΛΑΝΟΥ

Οι Πηνελόπες
πέταξαν τους αργαλειούς στη θάλασσα.
Δεν υφαίνουν πια
ούτε κεντούν τα βράδια.
Κατεβαίνουν στον κήπο από το παράθυρο.
Ανοίγουν την καγκελόπορτα,
προχωρούν στην παραλία.
Κάθονται σε μπαράκια σκοτεινά,
ανοιγοκλείνουν τα μάτια και χαμογελούν
ενώ οι ναύτες τραγουδούν το «Μαραμπού».

Οι μνηστήρες, απ’ ό,τι λένε, βαρέθηκαν
τα γλέντια κι έφυγαν.
Όσο για τον Οδυσσέα,
αυτός ακόμη ταξιδεύει.

ΘΡΗΝΩ – Ελένη Ιωάννου

 

Θρηνώ τα όνειρα όσων
δε πρόλαβαν να ξυπνήσουν,
και χτίζουν επάνω
σε σαθρά θεμέλια.
Θρηνώ τα παιδιά
που θα σηκώσουν
στις πλάτες τους
τις αμαρτίες των μεγάλων
που ήταν κι εκείνοι
κάποτε παιδιά
και ξέχασαν…
~
Θρηνώ τα παιδιά
που θα μεγαλώσουν
δίχως γονείς, δίχως αδέλφια
δίχως παιδεία, δίχως ευτυχία
που δε θα παίξουν στις αλάνες,
στις γειτονιές του κόσμου
στα σοκάκια, στα πάρκα.
~

 

Θρηνώ τα νιάτα
που δε θα γεράσουν,
δε θ’ αγαπήσουν
δε θα χαρούν
την ομορφιά του κόσμου,
γιατί είναι όμορφη η ζωή…
~
Θρηνώ τους νέους
που δε θα δουν
πράσινα τα βουνά
όμορφες τις θάλασσες
διάφανο τον ουρανό
μα αποκαίδια ενός
άδικου παρελθόντος.
~
Θρηνώ εκείνους
που πόθησαν τη ζωή
και βίωσαν το θάνατο.
~
Θρηνώ εμένα, εσένα,
το μέλλον όλων
που είναι ζοφερό
γιατί έτσι κάποιοι
το θέλησαν.
~
Πενθώ το θάνατο
που θα ανεχτεί
τόσους πολλούς
ατυχείς του αιώνα…

“Sempre Viva”

Στα Κύθηρα έχει κάτι μικρά κίτρινα λουλουδάκια που λένε πως ζούν για πάντα, τα λένε δε sempre viva. Αυτά ναι, είναι sempre viva, αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει τίποτα που ζει για πάντα. Άλλο από την επιθυμία ατόφια……


Στην απλωσιά εντός μου

Άπλωσα στον Ήλιο τα συναισθήματά μου
κι ήρθαν τα πουλιά και τα μοιραστήκαμε
κι έστειλαν φιλιά στα ηλιοαπλωμένα
οι γύρω σεμπρεβίβες και οι θυμαριές
κι οι ανεμοστρόβιλοι κόπασαν κοντά μου.
Κι η φουρτούνα σιώπησε, έσβησε ο αχός της
κι οι καρδιές των αστεριών τακα-τουκ στην πόρτα μου.
Κι απ’ την άμμο φύτρωσαν χίλιες δυο αγάπες
και στο στόμα κάθισαν κι έψελναν τραγούδια………

γ.π.κ-δρ.
Από την ΙΧΝΗ ΠΑΧΝΗΣ

Το Καψάλι του ποιητή των Κυθήρων – Γιώργης Δρυμωνιάτης

Κι ως με κρεμάς απ’ των ματιών σου τα τσιγκέλια
κι ως με κερνάς μ’ όλον του πόθου τον ανθό
κι ως μου χαρίζεις ένα κλάμα και δυο γέλια
τί άλλο θέλω πια , ο τρελός, να τρελαθώ;

Κράτα με πάνω στ’ ουρανού σου τα σαλόνια,
σύρε με κάτω στου κορμιού σου τον γκρεμό.
Είναι του κόσμου σου η άνοιξη αιώνια
κι εγώ μέσα στα πάθη σου εκκρεμώ!

γ.π.κ-δρ.

Φωτογραφίες : Έφη Γεωργοπούλου

Το πρώτο λιμάνι των Κυθήρων, μία από τις ωραιότερες παραλίες, οι δίδυμοι κόλποι, η δεσπόζουσα θέση του Κάστρου, ο φάρος πάνω στο βράχο, μια φαντασμαγορική αμφιθεατρική παράσταση με γείτονα το νησάκι της Χύτρας. Το Καψάλι είναι το επίνειο της Χώρας, της πρωτεύουσας των Κυθήρων.

http://www.visitkythera.gr/

Τι πιότερο ζητάμε όλοι οι άνθρωποι;

outdoor-teambuilding

….Έναν κόσμο λέει, που δεν θα μας ποδοπατούν τ’ όνειρα,
που δεν θα μας γκρεμίζουν το κατώφλι
που θα μπορούμε να χαμογελάμε, με ένα μεγάλο γέλιο, ολοστρόγγυλο, πλατύ…
Να, σαν αυτόν τον ήλιο που ανεβαίνει.
. . . . . . . . . . . . . . . .
Τάσος Λειβαδίτης

Χορευτές του ήλιου και της θάλασσας – Τάκης Καρτσωνάκης

13495236_10206979206460369_6083710322863836834_n

……..Γλάροι !!!

Βεγγαλικά του θεού.

Ακροβάτες του ανέμου.

Λευκές φωνές αγγέλων.

Χορευτές του ήλιου και της θάλασσας.

Πάρτε μαζί σας την ψυχή μου

να πετάξει όπως εσείς στα κύματα

στα σύννεφα και στον ήλιο…..

Ο Θάνατος του κύκνου

 

Δεν είναι το γνωστό μπαλέτο του Saint Saens. Είναι ένα αλληγορικό ποίημα του Dr Mehdi Hamid Shirazi (1914-1986), που μελοποίησε και ερμηνεύει με την γλυκιά χαρακτηριστική φωνή του, o Αμπάς Mehrpouya (1927-1992).

Ποιητής, μεταφραστής, ηθοποιός, κιθαρίστας,σολίστας του σιτάρ και σαντουριού , οργανίστας, πολυ-μουσικός, αυτός έβαλε το σιτάρ στη λαϊκή μουσική του Ιράν. Επίσης συνέθεσε κι εκτέλεσε μουσική και τραγούδια για το ιρανικό σινεμά. Το ποίημα αυτό και το τραγούδι διδάσκεται στα σχολεία του Ιράν!!

I heard that when a beautiful swan is gonna die
it gives birth glamorously and dies charmingly

شب مرگ تنها نشيند به موجي
رود گوشه اي دور و تنها بميرد

In the death night , she sits alone on a wave
and goes to a distant corner and dies alone

در آن گوشه چندان غزل خواند آنشب
و خود در ميان غزل ها بمیرد
In that corner, she sings some sonnets that night
And she dies among those sonnets

من اين نكته گيرم كه باور ندارم
نديدم كه قويي به صحرا بميرد
I get this point cause i don’t believe it
I haven’t seen a swan dies in desert!!

تو درياي من بودي آغوش واكن
كه ميخواهد اين قوي زيبا بميرد
You were my sea..open your arms
cause this beautiful swan wants to die

 

Thesia Panayiotou

Οι κούνιες – Φάμπιο Μοράμπιτο

IMG_20160529_145614435

Ο καθένας μας ξέρει τις κούνιες,
είναι απλές όπως ένα κόκκαλο
ή όπως ένας ορίζοντας.
Λειτουργούν με έναν επιβάτη
και για τη συντήρησή τους αρκεί
να τις ξαναβάφει κανείς που και που.
Κάθε γενιά τις περνάει ένα χέρι
με ένα καινούργιο χρώμα
(για να εξυμνήσει τα δικά της παιδικά χρόνια),
αλλά κατά τα άλλα τις αφήνει ως έχουν.
Κανένας δεν προσπαθεί να βρει καινούργιο ντιζάιν
για τις κούνιες, ουδέποτε υπήρξαν
αγώνες ή μαθήματα κούνιας,
τις κούνιες δεν τις κλέβει κανείς,
ποτέ το ραδιόφωνο δεν μεταδίδει το τρίξιμο
που κάνουνε οι κούνιες.
Οι άνθρωποι κάθε γενιάς τις βάφουν
με άλλο χρώμα,
για να θυμούνται τις κούνιες εκείνες
που σαν ήταν παιδιά τους μύησαν
στο κούνια μπέλα,
στη μελαγχολία,
στη μάταιη προσπάθεια
να θέλουν να είναι διαφορετικοί από τους άλλους,
εξαντλώντας έτσι σαν παιδιά
και τις τελευταίες δυνάμεις τους
για κάτι το ακατόρθωτο,
με την ελπίδα να μεταμορφωθούν,
ως ότου κάποια μέρα, χωρίς να χύσουν
ούτε ένα δάκρυ, κατέβηκαν από την κούνια τους
και ξαναβρήκαν τον εαυτό τους
και το καθαρά προσωπικό τους όνομα,
ένα βήμα πια πιο κοντά στον μακρινό ακόμα θάνατο.

http://www.dw.com/