Αν αυτός ο κόσμος δεν θέλει να αλλάξει…. ας τον καταστρέψουμε

7772

Άκου να δεις τι θα κάνουμε
Θα βγούμε έξω εγώ κι εσύ
κι αν αυτός ο κόσμος δε θέλει ν’ αλλάξει
θα τον καταστρέψουμε.

Θα εκδικηθούμε για όλα τα όπλα
που ακούμπησαν στους κροτάφους αθώων γυναικών.
Για όλα τα παιδιά που σάπισαν στα κελιά
γιατί είχαν άντερα κι ονειρεύτηκαν.
Για όλες τις νοικοκυρές
που έκαναν τις πρώτες και τις τελευταίες τους ρυτίδες
μπροστά στην τηλεόραση.
Για κείνον τον πιτσιρικά
που κρύβει το μυστικό του κόσμου στα μάτια του
κι είδε τους μπάτσους να σκοτώνουν τον πατέρα του.
Θα εκδικηθούμε για τις ζωές μας
που έγιναν παιχνίδια στα χέρια άψυχων ηλιθίων.

Θα εκδικηθούμε τους τράγους βιαστές
και τις υστερικές γριές που εξαργυρώνουν τη μιζέρια τους.
Τους φαύλους δικαστές και τα κοράκια και τους εκφωνητές
και τους μπάτσους και τους καραβανάδες
και τους γραβατωμένους δολοφόνους
και τους χουντικούς κωλόγερους.

Θα τους εκδικηθούμε όλους.
Αυτόν τον τρόμο στα μάτια τους
τον οφείλουμε στον πιτσιρικά
που κρύβει το μυστικό του κόσμου στα μάτια του.
Αυτό είναι το μυστικό του κόσμου.
Θα τα αφανίσουμε όλα και θα αφανιστούμε κι εμείς,
άθλιοι ξενιστές στο σώμα της Γης.

Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να σου πω
και δεν προλαβαίνουμε.

Ντύσου.

Advertisements

Ναζίμ Χικμέτ – «Το τσιγάρο που δεν ανάφτηκε»

23754964_1893933840634835_3062049033783865262_n

«Mπορεί και να πεθάνει αυτή τη νύχτα
ένα τσουρούφλισμα από σφαίρα στο σακκάκι του
Tράβηξε αυτή τη νύχτα για το θάνατο
με τα ίδια του τα πόδια…

–Mή και σου βρίσκεται κάνα τσιγάρο; λέει…
–Nαι, λέω.
–Σπίρτα;
-Όχι,
η σφαίρα μπορεί να τ’ ανάψει,
είπα.
Πήρε το τσιγάρο
έφυγε…
Mπορεί τώρα να κείτεται φαρδύς – πλατύς πάνου στο χώμα
Μ’ ένα τσιγάρο που δεν τα’ άναψε στα χείλη του
με μια πληγή στο στήθος.

Έφυγε.
Σημείον πολλαπλασιασμού.
Tέλειωσε…»

(XPIΣTOΣ AΛEΞIOY, NAZIM XIKMET, A N Θ O Λ O Γ I O)

Το θαύμα του νερού είναι η μνήμη του κόσμου – Giancarlo Cavallo

la-sci-sn-old-water-on-earth-20140923-001

 

Αυτός ο συντελεσμένος μέλλοντας που ο λόγος δε ξέρει να εκφράσει.
Αλλά τα ποτάμια από ποια κρούσταλλα, ποια αστέρια προέρχονται,
από ποιους κομήτες οι παγετώνες αναβλύζουν;
Παλίρροια λέξεων κι εκεί καθρεφτίζομαι έως που γίνομαι
σφουγγάρι να απορροφήσει τον κόσμο.
Μέσα σ’ αυτό το κοίλωμα, σ’ αυτή την αμνιακή μήτρα
τα αντίθετα συμπίπτουν.
Η ζωή, ο θάνατος που’ ναι πάλι ζωή, η δίψα, το ενύπνιο.
Η σταγόνα που διαπερνά το χώμα, η τελευταία σταγόνα, το τελευταίο
ρούφηγμα της γης, η σταγόνα που σπάει το βράχο.
Μα λόγια δεν υπάρχουν για να ειπωθεί αυτός ο συντελεσμένος μέλλοντας.
Διαπερνά τους δρόμους του σώματος σχεδόν σαν αίμα να ΄ταν
αλαζονικά μέχρι να ξεβράσει μελάνι.
Να δίνεσαι σ’ αυτή τη ροή με πίστη γνωρίζοντας
ότι πάλι στην επιφάνεια θα επιστρέψει.
Σε γνώρισα, σε αρνήθηκα, με τα χείλη,
με την άκρη της γλώσσας, στο στόμα, ως βαθειά στο λαιμό,
υπόγειο, αθόρυβο ποτάμι, εξαίσιο.
Εγώ ήμουν κιόλας εδώ όταν η πρώτη λέξη φλόγισε τα δέντρα,
πυρπόλησε τον ουρανό, κι ήσουν εσύ σύννεφο γοργό πάνω στις κόμες
άπιαστος, απερίγραπτος συντελεσμένος μέλλοντας.
Οι πρόγονοι των αντιλόπων σαν όνειρα χρωματιστά
αποτυπώνονταν στα βράχια, ήσουν εσύ κιόλας εδώ στο φλοιό της γης
πληγή, βραχογραφία στο απέραντο της ερήμου, όαση
στο άπειρο της θέας, στο διάκενο μεταξύ σιωπής
και προφοράς.
Λόγια δεν υπάρχουν κι όμως φουσκονεριά λόγων είναι
ατελείωτων αυτός ο υγρός συντελεσμένος μέλλοντας.

 

(Μετάφραση:Κρεσέντσιο Σαντζίλιο)

http://www.poiein.gr/archives/37796/index.html#more-37796

Σεργκέι Γιεσένιν: Αντίο ωραίες περιπλανήσεις μου

12920483_1029014947171505_2356363601145614910_n

….Στον κόσμο αυτό είμαστε όλοι περαστικοί,

Απ’ του σφένδαμνου τα φύλλα ο χαλκός αργά κυλά…
Ας είναι, λοιπόν, ευλογημένο το καθετί,
Που του έλαχε ν’ ανθίσει και να πεθάνει μια φορά.

1922

μετάφραση: Γιώργος Μολέσκης

Φύση – Ralph Waldo Emerson

19029485_10212277112018465_8574603535241874706_n

Η φύση …..

Είναι παιχνιδιάρα και καλή,
Αλλά με ευμετάβλητη διάθεση,
Χωρίς θλιβερή επανάληψη κάθε τόσο,
Θα είναι όλα τα πράγματα για όλους τους ανθρώπους.
Αυτή που είναι τόσο γριά, αλλά σε καμιά περίπτωση αδύναμη,
Διοχετεύει τη δύναμη της στους ανθρώπους,
Χαρούμενα και πολλαπλά χωρίς κώλυμα,
Τους φτιάχνει και τους πλάθει όπως είναι,
Και αυτό που αυτοί ονομάζουν τρόπο της πόλης
Δεν είναι τρόπος τους, αλλά δικός της,
Και αυτό που λένε ότι φτιάξανε σήμερα,
Το μάθανε από τις βελανιδιές και τα έλατα.
Γεννά ανθρώπους σαν φρέσκες μολόχες,
Ήρωες και κόρες, σάρκα εκ της σαρκός της·
Εμπλουτίζει το νερό της και το σιτάρι της
Με γεύσεις τις οποίες βρίσκει κατάλληλες,
Και τους δίνει κάτι να πιουν και να φάνε·
Και έχοντας έτσι άρτο και ανάπτυξη,
Της κάνουν προσφορές, όχι ακούσιες.
Ότι είναι περισσότερο δικό τους, δεν το κατέχουν,
Αλλά είναι δανεισμένο από άτομα σιδήρου και πέτρας,
Και στα περίφημα έργα Τέχνης τους
Η κυρίαρχη πινελιά είναι πάλι δικιά της.

http://monopoihmata.blogspot.gr/2012/09/blog-post_15.html

 

Το ροζ του δειλινού…

19029617_10212329713013457_8167490222568498252_n

…Θα σου χαρίσω
… Όλο το ροζ του δειλινού.
Να χεις χρώματα πολλά
να βάφεις τους πόθους και τις σκέψεις σου.
Θα γεμίσω τ’αμπάρι μας με όνειρα.
Να’ χεις πολλά.
Να μη φοβάσαι πως θα σου τελειώσουν…..

 

Αλκυόνη Παπαδάκη – Είσαι για ένα ταξίδι στα ανοιχτά ?

Πατρίδα σαν τον ήλιο σου Ήλιος αλλού δεν λάμπει – Λορέντζος Μαβίλης

Mετά την Κυριακάτικη καταιγίδα… ο ήλιος πάλι νίκησε…..

This slideshow requires JavaScript.

…….Κι ἀνάμεσα στὰ χρώματ᾿ ἀπὸ χίλια οὐράνια τόξα,
προβαίνει πάλ᾿ ὁ ἥλιος εἰς ὅλη του τὴ δόξα.
Καί, σὰν τοῦ μεγαλείου σου σύμβολο φωτεινό,
ἕως τὸ χρυσὸ βασίλεμα λάμπει στὸν οὐρανό.
Ἑλλάς, τὸ μεγαλεῖο σου βασίλεμα δὲν ἔχει,
καὶ δίχως γνέφια τοὺς καιροὺς ἡ δόξα σου διατρέχει.
Ὅσες φορὲς ὁ ἥλιος σου νὰ σὲ φωτίσει ἐρθεῖ,
θὲ νὰ σὲ βρεῖ πεντάμορφη, στεφανωμένη ὀρθή.

.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ…… στο φαλημέντο του κόσμου

 

“Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει……

Αλλά πριν, ιδού θα στενάξουν οι νέοι και το αίμα τους αναίτια θα γεράσει. Και θα ’ρθουνε χρόνια χλωμά και αδύναμα μέσα στη γάζα.

Και θα ’χει καθένας τα λίγα γραμμάρια της ευτυχίας. Και θα ’ναι τα πράγματα μέσα του κιόλας ωραία ερείπια…….

Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση, και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων …

” ‘Aξιον Εστί “

Το Μουσείο του Άγγελου Σικελιανού στο σπίτι του στη Λευκάδα

Ο επισκέπτης θα έχει τη δυνατότητα να θαυμάσει περισσότερα από εκατό εκθέματα, που συγκεντρώθηκαν από άλλα μουσεία και συλλογές και ξετυλίγουν το κουβάρι της προσωπικής ζωής του ένδοξου ποιητή και τη διεθνή εμβέλεια της λογοτεχνικής του προσωπικότητας , καθώς υπήρξε εννέα φορές υποψήφιος για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Για την αναστήλωση και την ολοκλήρωση του «Μουσείου Άγγελος Σικελανιός» χρειάστηκαν περισσότερα από οχτώ χρόνια , ενώ η μουσειολογική μελέτη έγινε από πολυμελή ομάδα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με υπεύθυνη της μουσειολογικής μελέτης την καθηγήτρια στο ΑΠΘ Ματούλα Σκαλτσά, τον καθηγητή του ΑΠΘ Πάνο Τζώνο με τους συνεργάτες του, ενώ την επιστημονική εποπτεία της έρευνας είχε η καθηγήτρια του πανεπιστημίου Ιωαννίνων Αθηνά Βογιατζόγλου.

Continue reading

Αντί διαμαρτυρίας.. ένα “Προσφυγικό μπλουζ”

e01a7a010bcfd23284680a91a359ba49_XL

Πες πως η πόλη αυτή έχει δέκα εκατομμύρια ψυχές
άλλοι ζούνε σε μέγαρα, άλλοι σε τρύπες μικρές
κ όμως δεν έχει θέση για μας, αγάπη μου, δεν έχει θέση για εμάς.
Είχαμε κάποτε μια πατρίδα και μας φαίνονταν όλα καλά,
ψάξε μέσα στον Άτλαντα και θα την εβρείς κειδά
τώρα να πάμε εκεί δεν μπορούμε, αγάπη μου, να πάμε εκεί δεν μπορούμε.

Στο κοιμητήρι του χωριού ένα σμιλάγκι μεγαλώνει
κάθε άνοιξη απ’ την αρχή μες στο άνθος φουντώνει
τα παλιά διαβατήρια δεν μπορούν να το κάνουν, αγάπη μου, δεν μπορούν να το κάνουν.

Ο πρόξενος είπε χτυπώντας το γραφείο του εμπρός
“Αν δεν έχεις το διαβατήριο, τυπικά θεωρείσαι νεκρός”
όμως να που ακόμα ζούμε, αγάπη μου, να που ακόμα ζούμε.

Πήγα σε μια επιτροπή, έκαστα να ξαποστάσω
με παρακάλεσαν ευγενικά του χρόνου να ξαναπεράσω
όμως σήμερα πού θα πάμε, αγάπη μου, σήμερα πού θα πάμε;

Ήρθα σε μια συγκέντρωση’ σηκώθηκε ο ομιλητής να πει
“Αν τους αφήσουμε να μπουν, θε να μας κλέψουν το ψωμί”
Μιλούσε για σένα και για μένα, αγάπη μου, για σένα και για μένα.

Σαν ν’ άκουσα μπουμπουνητά στα ουράνια να κατρακυλούν
ήταν ο Χίτλερ στην Ευρώπη, που έλεγε “Πρέπει να εξοντωθούν”
Α, μας είχε στο νου του, αγάπη μου, μας είχε στο νου του.

Είδα μια σκυλίτσα που φορούσε μια ζακέτα κουμπωμένη,
είδα μια πόρτα ολάνοιχτη και μια γάτα να μπαίνει:
όμως δεν ήταν Γερμανοεβραίοι, αγάπη μου, δεν ήταν Γερμανοεβραίοι.

Τράβηξα στο λιμάνι, στο μόλο στάθηκα μπροστά,
είδα τα ψάρια να τρέχουν στο νερό, δε ζούνε στη σκλαβιά:
μόλις τρία μέτρα μακριά μου, αγάπη μου, τρία μέτρα μακριά μου.

Περπάτησα σ’ ένα δάσος, είδα στα δένδρα τα πουλιά’
δεν είχανε πολιτικούς και κελαηδούσαν χαρωπά:
δεν ήταν άνθρωποι σαν και μας, αγάπη μου, δεν ήταν σαν και μας.

Στον ύπνο μου ονειρεύτηκα χιλιώροφα κτίρια
με χίλιες πόρτες και χίλια παραθύρια
ούτε ένα δεν ήταν δικό μας, αγάπη μου, δεν ήταν δικό μας.

Στάθηκα μες στο χιόνι που ‘πεφτε σε μια ανοιχτή πεδιάδα
δέκα χιλιάδες στρατιώτες βάδιζαν στην αράδα:
Ψάχναν για μας τους δυο, αγάπη μου, ψάχναν για μας τους δυο.

W.H AUDEN,Προσφυγικό μπλουζ

μτφρ. Κλείτος Κύρου

«H Παράξενη Γλώσσα της Ψυχής»

10187583e043bc7c9f357157708dbe3a

“…δεν μπορείς να συλλαβίσεις την γλώσσα των ονείρων
Για τον ίδιο λόγο που δεν μπορείς πια
Να απαριθμήσεις τους πάπυρους που φώτιζαν τα ράφια
Της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας
Εκείνη τη νύχτα που χάθηκε για πάντα στην άβυσσο του χρόνου
Ξέρεις μόνο πως κάποτε υπήρξε μια παράξενη γλώσσα και μια βιβλιοθήκη
Ξέρεις πως το μόνο που σου έχει απομείνει είναι αυτός ο πυρετός
Ξέρεις μόνο πως αυτός ο πυρετός
Είναι με τον τρόπο του εκείνη η βιβλιοθήκη κι εκείνη η γλώσσα. “

Χουάν Χομέρο Σολβένιο

Ελάχιστοι τον γνώριζαν, καθώς ο συγκεκριμένος άνθρωπος ήταν άστεγος και ζούσε μες στα σκουπίδια. Άγνωστος και αφανής, ξεψύχησε μόνος σ’ ένα νοσοκομείο, από καρκίνο στους πνεύμονες.
Δυστυχώς πολλά απ’ τα ποιήματα του ήταν αδύνατο να διαβαστούν, καθώς τα πακέτα τσιγάρων πάνω στα οποία ήταν γραμμένα είχαν μουχλιάσει και ήταν κατεστραμμένα
Το πιο γνωστό του ποίημα λέγεται «H Παράξενη Γλώσσα της Ψυχής». Γράφτηκε το χειμώνα του 1965 από τον Σολβένιο και σήμερα βρίσκεται στην μεγάλη ανθολογία της ισπανόφωνης ποίησης που εκδόθηκε το 1991 στην Αμερική.

Την ιστορία του ποιητή την ανακάλυψα εδώ : http://chalice.edu.gr/%ce%b7-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%be%ce%b5%ce%bd%ce%b7-%ce%b3%ce%bb%cf%8e%cf%83%cf%83%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%88%cf%85%cf%87%ce%ae%cf%82/

«Η Μπαλάντα της φυλακής του Ρέντινγκ» (Oscar Wilde)

Ballad-of-Reading-Gaol-2

«Μα κι ο καθείς σκοτώνει ό,τι αγαπάει,
και πρέπει αυτό απ’ όλους ν’ ακουστεί.
Άλλοι με κολακεία σε σκοτώνουν
Κι άλλοι με ματιά φαρμακερή
Μ’ ένα φιλί σκοτώνουν οι δειλοί,
Κι οι γενναίοι άνδρες με σπαθί.
Νέοι σκοτώνουν άλλοι την αγάπη τους
Κι άλλοι σαν γενούνε γέροι.
Με χέρι Λαγνείας άλλοι τήνε πνίγουνε
Κι άλλοι με Πλούτου χέρι
Κι επειδή πιο γρήγορα παγώνει έτσι το κορμί,
Οι πονόψυχοι σκοτώνουν με μαχαίρι.
Άλλοι για λίγο ερωτεύονται κι άλλοι για πολύ.
Άλλοι τον Έρωτα πουλάνε κι άλλοι τον αγοράζουν.
Άλλοι με βουρκωμένα μάτια τον σκοτώνουνε
Κι άλλοι βουβοί τον αφανίζουν
Κι ενώ ο καθείς σκοτώνει ό,τι αγαπάει,
Όλοι ωστόσο δεν πεθαίνουν.

Continue reading

Πάχνη…..

This slideshow requires JavaScript.

Όλα τα πολλά και μεγάλα.

Θροΐζει η χλόη, τʼ αστέρια της γης διαμάντια σπασμένα και πάχνη

πρόσεχε τα βήματά σου με θάμπος κομπιάζουν και λοξοδρομούν

συχνά…..

Μάρκος Μέσκος – Πανσέληνος

 

Ανδρέας Καραγιάν “Ερώτων Ατελών” Καβάφης

Από την Έκθεση Ζωγραφικής του Ανδρέα Καραγιάν με τίτλο “Ερώτων Ατελών” Καβάφης

This slideshow requires JavaScript.

“Αν η νύχταις του Γενάρη αυτουνού,

που κάθομαι και ξαναπλάττω με το νου

εκείναις ταις στιγμαίς και σ’ ανταμόνω

κι ακούω τα λόγια μας τα τελευταία

κι ακούω τα πρώτα.

Απελπισμέναις νύχταις του Γενάρη αυτουνού,

σαν φεύγει η οπτασία και μ’ αφίνει μόνο.

Πώς φεύγει και διαλύεται βιαστική-

πάνε τα δέντρα, πάνε οι δρόμοι

παν τα σπίτια, παν τα φώτα

σβύνει και χάνετ’ η μορφή σου η  ερωτική.”

Continue reading

«Ρίζες και χώματα: για μια πικρή πατρίδα» – Φικρέτ Ντεμίραλ

τασσοσ

Βρες για τον εαυτό σου καμπάνας νέο ήχο,

κι εγώ μια αλφαβήτα δίχως μίσος δίχως αίμα·

της δυσπιστίας που ρέει σαν χείμαρρος ανάμεσά μας

την κοίτη ας αλλάξουμε μαζί

την ιστορία της έχθρας τσαλακώνοντας.

Αν απ’ την ψυχή σου ακουστεί καμπάνας νέος ήχος

μπορεί κοινό τραγούδι ανάμεσά μας να σκορπίσει,

μη σταματάς, φύτεψε κι εσύ πάνω στο δρόμο της καρδιάς σου

το δέντρο που να το λένε ειρήνη·

τα ποιήματα κι οι καθημερινές φωνές μας

τα δέντρα που έχουμε φυτέψει να ποτίζουν.

(Η διαρκής αναβολή στο αύριο είναι σαν σκιάδι κάτω από κληματαριά, ύπνος μεσημεριάτικος που φέρνει θάνατο, θα κρατήσει όσο ζούμε!) Continue reading

Ο Φαίδων Πατρικαλάκις στη γειτονιά των αγγέλων

Ο εικαστικός, κριτικός και συγγραφέας Φαίδων Πατρικαλάκις έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών. Εκτός από τη ζωγραφική και τη συγγραφή ασχολήθηκε με τη σκηνογραφία και την ενδυματολογία.

O Φαίδων Πατρικαλάκις γεννήθηκε το 1935 στη Δράμα. Σπούδασε αρχικά στη Σχολή Bακαλό και στη συνέχεια στο Παρίσι, στην Academie Julian, στην Academie du Feu, με την καθοδήγηση του Jabot, και στην Ecole de Dessin Applique a la Mode Historique.   Παρουσίασε έργα του από το 1960 σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ ασχολήθηκε και με τη σκηνογραφία-ενδυματολογία.  

 

Έχει υπογράψει τα σκηνικά για τον «Mατωμένο γάμο» στην «Alliance Francaise» (1960).   Στο Παρίσι (1961-64), μεταξύ άλλων, συνεργάστηκε με το «Theatre de poche», ενώ στο Λονδίνο με το θέατρο «Old Witch».   Στην Ελλάδα συνεργάστηκε με το Θέατρο Tέχνης του Kαρόλου Kουν (1967-1973), το KΘBE (1970), το Θέατρο Στοά (1971), το Θέατρο Kαρέζη-Kαζάκου (1973-1974), το Ανοικτό Θέατρο (1975), το Θεσσαλικό Περιφερειακό Θέατρο στον «Προμηθέα Δεσμώτη» που παρουσιάστηκε στην Επίδαυρο κ.ά.

Στο σημαντικό συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται 33 βιβλία για τη ζωγραφική, τη μουσική, τη σκηνογραφία, το θέατρο, έχει γράψει ποίηση, ένα μυθιστόρημα και ταξιδιωτικές εμπειρίες.

 

http://www.naftemporiki.gr/story/1294763/pethane-o-eikastikos-kai-suggrafeas-faidon-patrikalakis

TOO LATE

γιατι

Κι αν στέλνουμε μηνύματα με τ’ άσπρα
που αφήνουμε να φεύγουν περιστέρια,
κι αν μπρος στις Παναγιές τις Ελεούσες
δεητικά υψώνουμε τα χέρια,

τους δρόμους τους σκεπάσανε τα χιόνια
και κλείσανε σαν πύλες οι ουρανοί:
αν ήταν (που δεν ήταν!) κάτι να ‘ρθει,
τώρα πια είναι αργά για να φανεί.

Α! τι δειλοί – και πόσο γελασμένοι
εβγήκαμε σε όλα στη ζωή μας:
γι’ ασφάλεια κυκλωθήκαμε με τείχη
– και γίνανε τα τείχη φυλακή μας.

Εμπρός στης Προσδοκίας το κατώφλι,
περάσαμε τα νιάτα μας ορθοί
– ενώ ‘ήτανε μέσα μας το θάμα
που τόσο λαχταρούσαμε να ‘ρθει!…

K. Oυράνης

Η Ζωή – Γιώργος Βέης

“Εγγύτητα”: “Τι δύναμη, τι θάρρος φέρνει την πεταλούδα στον θάνατο”.

πεταλουδα κοπελα

Στίχοι που σε σημαδεύουν, όχι μόνο για τη δόξα της εφήμερης ζωής μιας πεταλούδας, αλλά και την αιώνια εικόνα που αποτυπώθηκε μια για πάντα στα μάτια μας.

Η Ζωή σε 11 ποιήματα του Γιώργου Βέη

 

Αναζητώντας τη μορφή!

giagia πλεκει τα μαλλιά της

Τη μορφή σου κοιτώ, της νιότη σου π’ αναζητά απομεινάρι,
και καλλωπίζεσαι, μαλλιά υφαίνεις με τα δάκτυλα,
καθάρια και λευκά σαν το φεγγάρι!
Μορφή γαλήνια!
Ρούχα βαμμένα,
με φωνές του παρελθόντος υφασμένα!
Μνήμες πολύτιμες, με άγιο φως ντυμένες,
μ’ αγάπη τις κρατάς, δεν τις αρνιέσαι,
κι ότι απ’ τη μνήμη σου ξεπρόβαλε,
στρέφεις το βλέμμα σου εκεί,
κι αναγεννιέσαι!
Της μοναξιά σου συντροφιά μοναδική,
δεν είν’ αστείο, ούτε και είναι εύκολο,
σε ότι τόσο αγαπάς να πεις: Αντίο!
Ακόμη εκεί!
Χωρίς να ξέρω το γιατί, να σε κοιτάζω!
Το βλέμμα μου, στις αυλακιές σκαλώνει,
Ήρεμη μορφή, γιομάτη υπομονή, στολίζεσαι,
τι περιμένεις;
Να μάθω θέλησα, ρωτώ: -Αγάπη βρήκες;
Μειδιάς και μένει σιωπηλή για να μαντέψω!
Και στις βαθιές γραμμές,
του χρόνου μαρτυριές που σε στολίζουν,
σκύβω ν’ αφουγκραστώ, να δω,
ψίχουλα αναζητώ που σκάλωσαν εκεί,
κι έγιναν σπόρος, αγάπης και υπομονής,
καρπός πολύς!
Ποιους καρτεράς για να τον δώσεις;

https://noisi-ekfrasi.blogspot.gr/p/blog-page_0.html

Αναφυλλητό ΧΧΧVΙ – Γιάννης Ρίτσος

db6a9c20751c5778685f0d1dd4424617
…… Αχ, καλέ μου, αχ ακριβέ μου

βάλε το πόνο σου κι εσύ
πάνω στο δικό μου
ν’ αλαφρώσουμε κ’ οι δυο,
βάλε κι εσύ ένα χέρι
να στήσουμε ένα αστέρι
στη φτωχιά μας γειτονιά
στον πικρό μας ουρανό.

Ko Un ~ Τι; 108 Ζεν Ποιήματα

Ο κόσμος έχει γίνει καινούργιος. Θέλω να προσφέρω νερό σε κάθε άνθρωπο που ταξιδεύει αναζητώντας έναν νέο κόσμο. Θέλω να σβήσω τη δίψα των αποκαμωμένων κορμιών των ανθρώπων. Θέλω να ξεπαγώσω τα παγωμένα κορμιά τους με μια λαμπερή πυρκαγιά μέσα στα κρύα βράδια.

 

528e2df22c7d9547a4af0df69fbf27c2

Πιο πολύ κι απ’ αυτό, ποθώ να τους δώσω δυνατά στηρίγματα από σίδερο να κρατηθούν, να τους προστατέψω από το να παρασυρθούν από μανιασμένες καταιγίδες.

Οι άνθρωποι, φτιαγμένοι από λάσπη, δεν μπορούν να διασχίσουν τα ρεύματα, οι άνθρωποι, φτιαγμένοι από ξύλο, δεν μπορούν να σταθούν σιμά στη φωτιά. Και σίγουρα ακόμα και κάποιος φτιαγμένος από σίδερο θα φαγωθεί από τη σκουριά σε λιγότερο από έναν αιώνα.

Και ιδού ένας χαραμοφάης, που άφησε τον εαυτό του να μουσκέψει μέχρι η λάσπη να διαλυθεί, που πυρπόλησε τον εαυτό του, κι έτσι το ξύλο εξαφανίστηκε, και το σίδερο τελικά σκούριασε πέρα μακριά, στον άνεμο και στη βροχή.

Πάμε τώρα! Μια νέα ζωή έχει γεννηθεί, και δεν είναι αυτό ένας καινούργιος κόσμος;

(Χαιρετισμός του ποιητή)

http://scorpiafilla.blogspot.gr/search?updated-max=2017-08-27T08:12:00%2B03:00&max-results=6

Pablo Neruda – Βασίλισσα

15940442_660489877456844_5915604594719646274_n

Σε ονόμασα βασίλισσα.

Υπάρχουν ψηλότερες από σένα, ψηλότερες.

Υπάρχουν αγνότερες από σένα, αγνότερες.

Υπάρχουν ομορφότερες από σένα, ομορφότερες.

Αλλά εσύ είσαι η βασίλισσα.

Continue reading

Ερημία – Γιώργος Θέμελης

5108Έξω από μας πεθαίνουν τα πράγματα

Απ’ όπου περάσεις νύχτα, ακούς σαν ένα ψίθυρο
Να βγαίνει από τους δρόμους που δεν πάτησες,
Από τα σπίτια που δεν επισκέφθηκες,
Απ’ τα παράθυρα που δεν άνοιξες,
Απ’ τα ποτάμια που δεν έσκυψες να πιεις νερό,
Από τα πλοία που δεν ταξίδεψες.

Έξω από μας πεθαίνουν τα δέντρα που δεν γνωρίσαμε.

Ο άνεμος περνά από δάση αφανισμένα.
Πεθαίνουν τα ζώα από ανωνυμία και τα πουλιά από σιωπή.

Τα σώματα πεθαίνουν σιγά-σιγά από εγκατάλειψη.
Μαζί με τα παλιά μας φορέματα μες στα σεντούκια.
Πεθαίνουν τα χέρια, που δεν αγγίσαμε, από μοναξιά.
Τα όνειρα που δεν είδαμε, από στέρηση φωτός.

Έξω από μας αρχίζει η ερημία του θανάτου.

Το Δέντρο («Η Έκτη Εντολή») – Ηλίας Σιμόπουλος

15541688_1376631282369719_7692184697357749664_n
Ο άνθρωπος, αγάπη μου 
Την ίδια ώρα 
γίνεται ποιητής ή δολοφόνος 
Ένας άγγελος τον παραστέκει 
Ένας δαίμονας του Χαμογελά.
Σκυμμένος στις εξισώσεις του 
Με πολλούς αγνώστους 
Σπέρνει τον όλεθρο στη Χιρισίμα 
Εξακοντίζει τους Σπούτνικ στους αιθέρες.
Ο άνθρωπος, αγάπη μου 
Μπορεί μονάχος του 
Να γίνεται φως ή νύχτα 
Να σκοτώνεται σ’ όλους τους πολέμους 
Για τη λευτεριά και τη δικαιοσύνη 
Και να λυντσάρει το μικρό νέγρο 
Που τόλμησε να ζητωκραυγάσει έξαλλος 
την ομορφιά μιάς άσπρης.
Ο άνθρωπος, αγάπη μου 
Την ίδια ώρα 
Σηκώνει από τα Τάρταρα 
Τους ίσκιους του τρόμου 
Να φράξει το δρόμο μας 
Κι ανοίγει τους κρουνούς της ζωής 
Να μας χαρίσει το μέλλον 
Καθώς εσύ ανοίγεις την πόρτα σου 
και λες στους επισκέπτες 
-«Περάστε!».
Ο άνθρωπος, αγάπη μου 
Ποτίζει μέρα νύχτα 
Με το αίμα του και με τα δάκρυά του 
Το δέντρο της ζωής 
Που μεγαλώνει αφάνταστα 
Για να μας δώσει κάποτε 
Τους πιο γλυκούς καρπούς του.

Δονήσεις ….με όνομα ΤΖΕΝΗ

Αφιερωμένο στην αδελφούλα μου …. εκεί ψηλά στο δικό της ουρανό ……

15578952_689579184537588_2569656095147423075_n
Τζένη, γελώντας θα μπορούσες να ρωτήσεις,

γιατί “Στην Τζένη” απευθύνω τα τραγούδια μου,
Όταν για σένα μόνον ο σφυγμός χτυπάει πιο γρήγορα,
Όταν για σένα το τραγούδι μου ηχεί μ’απελπισία,
Κι όταν εσύ μονάχα με εμπνέεις,
Όταν σε κάθε λέξη βρίσκω τ’όνομά σου,
Όταν χαρίζεις μελωδία σε κάθε ήχο,
Κι όταν η κάθε ανάσα σου είναι θεϊκή,
Γλυκά τ’ωραίο σου όνομα ηχεί
Και ο ρυθμός του πάλι μου μιλάει
Κι ο πλούσιός του ήχος είναι μουσική,
Σαν τις δονήσεις των πνευμάτων στο σκοτάδι
Και σαν την αρμονία κάποιας χρυσής χορδής,
Μιας ύπαρξης υπέροχης και μαγικής…..


https://kokkinostupos.wordpress.com/c

Sonny Black – Heart and Soul

 

Aπόψε νάρθεις απ’ τη θάλασσα
φέρνοντας πίσω τα ναυάγια απ’ τα ταξίδια
κι όλους τους φάρους που σου χάλασα
γιατί μια τους άναβαν τα όνειρα
και μια τους έσβηνε η ζωή η ίδια.

Giorgos Potamitis

Mike Oldfield – Wild Goose Flaps Its Wings

Δακρύζουν τὰ μάτια ἐκεινοῦ ,ποῦ ἀκούει νὰ κλαῖνε
… μὲς στὴ νύχτα οἱ ἄγριες χῆνες
σὰν πετοῦν καὶ χωρίζουν λυπημένα
ἀπ’τη μαγεία καὶ τ’ἀνοιξιάτικα πρωϊνὰ τῆς χώρας………………

«Κλειδώνω την πόρτα μου στον εαυτό μου»

«…I lock my door upon myself,
And bar them out; but who shall wall
Self from myself, most loathed of all?…».

fernand-khnopff-i-lock-my-door-upon-myself-1891

Η ονομασία του πίνακα «I lock my door upon myself» («Κλειδώνω την πόρτα μου στον εαυτό μου») που δημιούργησε ο Βέλγος ζωγράφος Fernand Khnopff ως μια ελαιογραφία διαστάσεων 72×140εκ. το 1891 και η οποία σήμερα βρίσκεται στην Neue Pinakothek του Μονάχου, προέρχεται από ένα απόσπασμα του ποιήματος της Christina Rossetti «Who Shall Deliver Me?»

https://zalmoxis.wordpress.com/

“Ψιλόβροχο” – Γιόλα Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου

Όλη τη νύχτα, ψιλόβρεχε.
Ήταν μια βροχούλα
γλυκιά, επίμονη,
αδιάκοπη…
που μου τραγουδούσε
το δικό σου τραγούδι,
τα δικά σου λόγια…:
«Θα ήθελα να σου χαρίσω τον κόσμο ολόκληρο,
αλλά για μένα ο κόσμος όλος είσαι εσύ…».
Ένοιωθα σαν ένα μικρό παιδί
που το νανούριζε το άκουσμα
του πιο τρυφερού παραμυθιού:
«Θα ήθελα να σου χαρίσω τον κόσμο ολόκληρο,
αλλά για μένα ο κόσμος όλος είσαι εσύ…».
Κι αποκοιμήθηκα ευτυχισμένη
σ’ ένα προσκεφάλι υγρό από τα δάκρυά μου,
που κυλούσαν όπως ακριβώς οι στάλες της βροχής,
αυτής της γλυκιάς, επίμονης, αδιάκοπης
βροχούλας…
που όλη τη νύχτα μου τραγουδούσε
το δικό σου τραγούδι,
τα δικά σου λόγια…:
«Θα ήθελα να σου χαρίσω τον κόσμο ολόκληρο,
αλλά για μένα ο κόσμος όλος είσαι εσύ…».

Γ. Α. – Π. “Ψιλόβροχο” (Από την αδημοσίευτη Συλλογή “Συμπληρωματικά…”)

15 ποιητές στο Ίλιο Μέλαθρο

Η ποίηση ενώνει τους ανθρώπους και ταυτοχρόνως ενώνει τον κάθε ένα με τον εαυτό του. Γιατί η ποίηση σε κάνει να ξανασκεφτείς τον εαυτό σου, τα ίδια τα πράγματα που ως τότε μπορεί να σου ήταν λίγο αδιαφανή ή λίγο σκοτεινά. Η ποίηση δεν είναι η αυτοβιογραφία του ποιητή, είναι η δυνατότητα που δίνει στον αναγνώστη να φτιάξει εκείνος τη δική του αυτοβιογραφία.

Τίτος Πατρίκιος


ΕΙΧΑ την ΤΥΧΗ να ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ!!!

This slideshow requires JavaScript.

Το ΣΑΒΒΑΤΟ 3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2016 και ώρα 12.00 το μεσημέρι το Νομισματικό Μουσείο (Πανεπιστημίου 12), υποδέχτηκε 15 ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ και διοργάνωσε εκδήλωση εμπνευσμένη από τις επιτοίχιες επιγραφές στην αίθουσα των Εσπερίδων στο Ίλιο Μέλαθρο, το γνωστό και ως “Μέγαρο Σλήμαν”.

Το έναυσμα της συνάντησης δόθηκε από τους στίχους αγνώστου ποιητή της Παλατινής Ανθολογίας που αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης των σύγχρονων λογοτεχνών, προκειμένου να δημιουργήσουν έναν ιδεατό διάλογο ανάμεσα στα ποιήματά τους και να συνομιλήσουν μέσω των αρχαίων κειμένων με τη σύγχρονη ποιητική δημιουργία. Continue reading

For….. two clowns from the same circus

clinton-trump-clowns

«Μη λυπηθείτε την ειρήνη∙/ σπάστε την στο ξύλο,/ποδοπατήστε την,/ διαπομπεύστε την,/ πάρτε της τα παιδιά,/ γκρεμίστε τα κρεματόριά της,/ ελευθερώστε τις δούλες της./ Αφήστε άταφους τους νεκρούς της, ξηλώστε της τα ρούχα,/ χακάρετε τους υπολογιστές της,/ πετάξτε την έξω απ’ την ιστορία.»

Γιάζρα Χάλεντ

PUERTO LIBRE – Πελαγία Φυτοπούλου

14681712_1253479651382415_4843701332867321003_n

όταν ήμουν παιδί
ήθελα να γίνω
ζωγράφος
μα κάποιος έκλεψε
το χρώμα
απ’ το κορμί μου

σήμερα είμαι
μια ασπρόμαυρη φωτογραφία
κρεμασμένη στον τοίχο
της δυτικής όρασης
μια «Noir Καλλονή»

όσοι στριμώχτηκαν
στα σκέλια της
τη λένε και
πόρνη της σιωπής

της αρέσει να
την παίρνουν από πίσω
για να μη με βλέπει

δε μιλά
μονάχα μουγκανίζει
πιστή στο καθεστώς της ράτσας της
αρκεί να μη με βλέπει

ποδοπάτησαν τη σάρκα της
δε μίλησε
σπάραξαν τη μήτρα της
δε μίλησε
ρήμαξαν την καρδιά της
δε μίλησε

αλλά, όταν έσκισαν
τη φωτογραφία της μάνας της
μίλησε
και μου είπε

«φεύγα, πιτσιρίκο
φεύγα, μ’ ακούς;
να πας στο λιμάνι
μ ‘ ακούς
να γίνεις ζωγράφος
εκεί πουλάνε χρώμα
μ’ακούς;
να γίνεις ζωγράφος πιτσιρίκο
μ’ ακούς;

την άκουσα
κατέβηκα στο λιμάνι
αγόρασα χρώμα
έγινα ζωγράφος

κι αλήθεια
αυτό να φοβάστε
το χρώμα
το χρώμα μου
το αγοραίο

και τη μάνα της πόρνης
της παιδικής μου ηλικίας

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ φυλακές ανηλίκων 1994

Ποιητική συλλογή «ΚΟΥΚΟΣ»
Πελαγία φυτοπούλου – Εκδόσεις ΘΡΑΚΑ

Το τάβλι – Βασίλης Βασιλείου

1059093_03_victoria_antolini_900__-_copy_1

 

Πήραμε μια παραπεταμένη ζαριά,

ίσα ίσα που έφτανε να κάνει τη δουλειά της,

και την χωρίσαμε στα τέσσερα.

Το πρώτο το κρατήσαμε για την αυριανή θλίψη,

για βροχερές μέρες, χωρισμούς και τα λοιπά.

Το δεύτερο για τα όνειρα,

γι’ αυτά, ίσως,  είχε ακόμα κάποια σημασία.

Στο τρίτο προσθέσαμε τα νούμερα μα πάλι δε μας έβγαιναν.

Και το τέταρτο∙

αυτό το κρατήσαμε στην μπάντα για ώρα ανάγκης.

http://www.bibliotheque.gr/

https://secure.lifo.gr/

ΔΙάΘεση ΗΜέΡας

ζήλεψα να γίνω ένα σημάδι
στο βάραθρο του ουρανού….

 

 

…να ανταποδώσω τα χτυπήματα
της μοίρας μου και όλα αυτά
που με έκαναν πεισματάρη
να κόψω απ΄τον λαιμό  τους
τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας
που φυτρώνουν στο στήθος μου
μετά να σκάψω βαθιά στη γη
να τα θάψω να μη ζωντανέψουν
και γλύφουν τις πληγές μου!

 

ΒΑΣΟΣ ΓΕΩΡΓΑΣ

Workers are not tools

workers-are-not-tools

….. Σηκωθήτε είν’ η ώρα οπού σκούζουν οι τρουμπέτες
– δεν ακούτε τη φωνή τους;
Όλ’ η εργατιά του κόσμου με λοστούς ξεθεμελιώνει
ό,τι έχτισε ο δόλος, η κλεψιά κι οι μπαγιονέτες
κι ένα δίκαιο κόσμο Nέο στα ερείπιά του ριζώνει,
δεν ακούτε τη βουή του;

Bασίλης Δουδούμας

Κράτα το

Όχι…δεν κλαίω – Γιώργη Π. Δρυμωνιάτη

Ο Γιώργης μπορεί να μη κλαίει …. όμως δεν νομίζω ότι αυτή η κατάθεση ψυχής μπορεί να αφήσει ασυγκίνητους αυτούς που αξιώθηκαν αγάπη αληθινή και μπορούν να καταλάβουν !!!!


ΕΙΜΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΠΟΙΗΤΗ ΤΩΝ ΚΥΘΗΡΩΝ!!!

Στη μνήμη ενός έρωτα ιερού

 Εκδόσεις ΖΑΘΕΟΝ ΠΥΡ – Γιώργη Π. Δρυμωνιάτη

Κύθηρα, 2015

09056-conspiracy2bfeeds2b252832529

Έφυγες, μα δεν απωλέσθης.

Κι εγώ

θα  διακόψω τον ερχομό τού  μέλλοντος

για να σε έχω πάντα μαζί μου.

-.- Continue reading