Είμαι…η Ώρα

   28277139_1746175565433828_8005476642115428166_n
                                                              Στο ρολόι οι δείκτες.
                                                          Στην κλεψύδρα η άμμος.
                                                     Στην πέτρα, γνώμονας σκιάς.
                                                  Της καρδιάς ο ρυθμικός χτύπος.
                                                  Άχρονος χρόνος, εσύ με μετράς.
                                                    Χρησιμοποίησέ με, με σύνεση.
                                                        Μην υπερβαίνεις το χρόνο.
                                                           Σεβάσου τις ώρες σου.
                                                                     Είμαι…η Ώρα. 

 

http://obsessionforpoetry.blogspot.gr/

Advertisements

Το άστρο της πρωίας – Τζιοκόντα Μπέλι

16864173_1917767528456250_1528033590238490925_n

….Βάλε ρότα και πλώρη προς την Αφροδίτη
το άστρο της πρωίας
–η θάλασσα ίδια με κρύσταλλο αδειανό υδραργυρικό–
κι αποκοιμήσου
ναυαγός.

 

Πίνακας : Miroslav Yotov

Earth from the Moon

moon

 

Once upon a time there was a person
He was walking along
He met the full burning moon
Rolling slowly twoards him
Crushing the stones and houses by the wayside.
She shut his eyes from the glare.
He drew his dagger
And stabbed and stabbed and stabbed.
The cry that quit the moon’s wounds
Circled the earth.
The moon shrank, like a punctured airship,
Shrank, shrank, smaller, smaller,
Till it was nothing
But a silk handkerchief, torn,
And wet as tears.
The person picked it up. He walked on
Into moonless night
Carrying his strange trophy.

«Ελάφι και Αγρίμι»

…..Μα όσο στο φως του φεγγαριού ελάφια ζευγαρώνουν,

θα ‘χουν  το βλέμμα μακριά αγρίμι μη φανεί,

είν’ η ζωή πανάκριβη και μια φορά δοσμένη

και τη γαλήνη κουβαλά  στη μήτρα σαν δεθεί.

 27751639_1995758780647655_6560650935222663082_n

….Έτσι είναι  η ειρήνη η ακριβή, τ ’ αμέριμνο ελάφι

στ’ απόκρημνα π’ ακροβατεί που κόβουν σαν ξυράφι,.

κι ο πόλεμος το φοβερό τ’ αγρίμι που διψάει

κι’ όταν το στέλνει ο λογισμός το θάνατο σκορπάει….

Continue reading

«Το μοντέλο» – Γιάννης Σκαρίμπας

Στο ποίημα «Το μοντέλο» ο Σκαρίμπας αξιοποιεί τον λογοτεχνικό τόπο της γυναίκας η οποία αιωρείται μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, […] προάγγελος του μοτίβου της κούκλας και του ρομπότ.

Εfi’s crafts 2018

 

Ω Κυρά μου – Άγγελε – Συ – των μειρακίων

πόχεις το γέλιο, ω χαύνη κόρη των πνευμάτων,

σε μια βιτρίνα σ’ έχουν στήσει γυναικείων

φορεμάτων!…

Λάμψη να `σαι μες στο φως να ανθίζεις

 

Πώς σε θαυμάζω να ‘ξερες, γενναία αμυγδαλιά μου….

….Σαν σε θωρώ αναπολώ κάτι απ’ την καρδιά μου

τα όνειρα τ’ ανέλπιστα που γίνανε δικά μου

ήρθε κοντά μου η Άνοιξη στη μέση του χειμώνα

αντίκρισα μία μορφή, μια μαγική εικόνα.

Ντυμένη στην αγάπη του, λουσμένη στ’ άρωμά του

λουλούδια μόνο φύτρωσαν στ’ όμορφο πέρασμά του

δεν τα τρομάζουν οι βροχές, χειμώνες δε γνωρίζουν

είν’ της αγάπης τα παιδιά, στα χέρια του ανθίζουν.

Χρυσάνθη Β Καραούλη

ΜΠΟΜΠ ΝΤΥΛΑΝ [BOB DYLAN – Γύρω-γύρω στη σκοπιά

 

‘‘Θα υπάρχει κάποια διέξοδος’’, είπ’ ο παλιάτσος στον ληστή,
‘‘γύρω μας βλέπω σύγχυση, γαλήνη δεν θα βρεις.
Έμποροι πίνουν το κρασί μας, κι άλλοι σκάβουν τη γη
κανένας νόμος δεν ισχύει, τα πάντα έχουν χαθεί’’.

‘‘Δεν χρειάζεται ν’ ανησυχείς’’, ήταν τα λόγια του ληστή,
‘‘βρίσκοντ’ εδώ πολλοί από μας, που ’χουν γι’ αστείο τη ζωή,
κι ας μην ήτανε γραφτό, τα ’χουμε ζήσει όλ’ αυτά,
ας μη μιλάμε πια λοιπόν, η ώρα είν’ αργά’’.

Γύρω-γύρω στη σκοπιά, πρίγκιπες ξαπρυπνούν
καθώς γυναίκες και παιδιά, ξυπόλητοι περνούν.

Κάπου απ’ έξω μακριά, αγριόγατος βογκάει
πλησιάζουν καβαλάρηδες, τ’ αγέρι λυσσομανάει.

Μετάφραση: Δημήτρης Πουλικάκος

 

https://thepoetoftheuniverse.wordpress.com/tag/%cf%86%ce%bf%ce%bb%ce%ba-%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%b7%cf%83%ce%b7/

Τυχερός – Κώστας Βάρναλης

img_7274

Ἀνεμοδέρνουν μέρα νύχτα ἀπάνου
σὲ στύλους σταυροσήμαδα φτερά σου,
νὰ γελιέσαι πὼς εἶν᾿ Ἑλλάδα ὁ τόπος.
Μὰ δίπλα τ᾿ ἀγκαλιάζει νὰ τὰ σπάσει
τοῦ ξένου ἡ ἀστερομάτισσα κατάρα.
Ἂν φαρμάκωνε μόνη τὸν ἀέρα,
ἴσως, ραγιᾶ νὰ ξύπναες κάποιαν ὥρα:
«Στὴ χώρ᾿ αὐτὴ ποὺ τήνε λέω δικιά μου
ξένος εἶμαι καὶ τυχερὸς ποὺ ζῶ!»

Bab el Wad – Χαΐμ Γκουρί

Θρήνος στον κόσμο της τέχνης και των γραμμάτων του Ισραήλ. Ο συγγραφέας, ποιητής και κινηματογραφιστής Χαΐμ Γκουρί, γνωστός κυρίως για τα έργα του για το Ολοκαύτωμα, πέθανε  σε ηλικία 94 ετών. Το θάνατο του επιβεβαίωσε με ανακοίνωση της η κόρη του.

Here I’m passing by. I stand beside the rock,
A black asphalt highway, mountain ridges, stones.
Evening darkens slowly and a sea breeze blows.
Over Beit Mahsir, the first starlight glows.

Bab el Wad,
Remember our names for all time. 
Where convoys to the city broke through 
Our dead lie sprawled by the roadside.  
The iron skeleton, like my comrade, is mute.  

Here tar and lead baked in the sun
Here nights passed with fire and blades
Here grief and glory dwell side by side
A scorched armored car and unknown men’s names.

Bab el Wad…

And here I walk by, making no sound
And I remember them all, remember each one.
Here together we fought on cliffs and harsh ground 
Here as one family, each to each bound.

Bab el Wad…

A spring day will come and cyclamens bloom
Anemones redden the hilltop and slope.
You who will walk here, on the path that we trod
Never forget us – we are Bab el Wad. 

Bab el Wad…

Translated from Hebrew by Vivian Eden

Το 2011 το γαλλικό υπουργείο Πολιτισμού τον ονόμασε Ιππότη του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων χαρακτηρίζοντάς τον “άνδρα της ειρήνης, ζώσα ψυχή της ιστορίας του Ισραήλ και ερωτευμένο με τη γαλλική γλώσσα”.

https://www.haaretz.com/israel-news/read-this-never-published-translation-from-the-late-great-haim-gouri-1.5782657

http://www.cnn.gr/style/politismos/story/115738/israil-pethane-o-ethnikos-poiitis-toy-olokaytomatos-xaim-gkoyri

Η Ζηνοβία ατενίζει για τελευταία φορά την Παλμύρα – Ελένη Γαλάνη

carousel-on-fire-reddit

 

Φτάνει προσεχώς και στην πόλη σας
το τρένο του τρόμου στο εποχικό λούνα παρκ
αλέθει μασάει φωνές μες στη νύχτα
μες στα άγια Χριστούγεννα
ο Θεός είναι μεγάλος
οι νεκροί πολλοί
– μη φοβηθείς

δεν έχουν Θεό……

 

 

http://diastixo.gr/logotexnikakeimena/poihsh/6419-tria-poihmata-galani

http://twistedsifter.com/2017/11/carousel-on-fire-in-taly/

Διαβάτη, δεν υπάρχει δρόμος… ΑΝΤΟΝΙΟ ΜΑΤΣΑΔΟ

Ταξιδιώτη δρόμος δεν υπάρχει
Τον δρόμο τον φτιάχνεις περπατώντας

Caminante no hay camino

Caminante, son tus huellas
el camino y nada mαs

Cantares…

Todo pasa y todo queda,
pero lo nuestro es pasar,
pasar haciendo caminos,
caminos sobre el mar.

Continue reading

Ἴσκιοι βουβοὶ ἀραγμένοι στὴ σκάλα – Μανόλης Αναγνωστάκης

IMG_20160709_164513231

photo Efi  : Kaladi Cythera

Ἴσκιοι βουβοὶ ἀραγμένοι στὴ σκάλα
Μάτια θολὰ ποὺ κράτησαν εἰκόνες θαλασσινὲς
Κύματα μὲ τὴ γλυκιὰν ἀγωνία στὴν κάτασπρη ράχη

Γυμνὸς κυλίστηκα μέσα στὴν ἄμμο μὰ δὲν ὑποτάχτηκα
Καὶ δὲν ἀγάπησα μόνον ἐσένα ποὺ τόσο μὲ κράτησες
Ὅπως ἀγάπησα τὰ ναυαγισμένα καράβια μὲ τὰ τραγικὰ ὀνόματα
Τοὺς μακρινοὺς φάρους, τὰ φῶτα ἑνὸς ἀπίθανου ὁρίζοντα
Τὶς νύχτες ποὺ γύρευα μόνος νὰ βρῶ τὸ χαμένο ἑαυτό μου
Τὶς νύχτες ποὺ μόνος γυρνοῦσα χωρὶς κανεὶς νὰ μὲ νιώσει
Τὶς νύχτες ποὺ σκότωσα μέσα μου κάθε παλιά μου αὐταπάτη.

When The Boats Are Away – Walter Langley

 

when-the-boats-are-away-walter-langley

 

Άλλοτε η θάλασσα μας είχε σηκώσει στα φτερά της
Μαζί της κατεβαίναμε στον ύπνο
Μαζί της ψαρεύαμε τα πουλιά στον αγέρα
Τις μέρες κολυμπούσαμε μέσα στις φωνές
και τα χρώματα
Τα βραδιά ξαπλώναμε κάτω απ’ τα δέντρα και τα σύννεφα
Τις νύκτες ξυπνούσαμε για να τραγουδήσουμε
Ήταν τότε ο καιρός τρικυμία χαλασμός κόσμου
Και μονάχα ύστερα ησυχία
Αλλά εμείς πηγαίναμε χωρίς να μας εμποδίζει κανείς
Να σκορπάμε και να παίρνουμε χαρά
Από τους βράχους ως τα βουνά μας οδηγούσε
ο Γαλαξίας
Και όταν έλειπε η θάλασσα ήταν κοντά ο θεός

Γιώργος Σαραντάρης

“Άλλοτε η θάλασσα”

Πάνας – Χ.Φ. Λαβκραφτ

24774821_10210237213474762_6548360150242272575_n

 

Κάποτε, σε ένα ξέφωτο του δάσους,
κάθισα κοντά σε ένα ρηχό ποταμάκι με λόχμες
και εκεί βυθίστηκα γλυκά στο όνειρο

Από το ποταμάκι μια μορφή ξεπρόβαλε
μισός άνθρωπος μισός τράγος.
Αντί για δάχτυλα στα πόδια είχε οπλές
και ένα γένι στόλιζε το λαιμό του.

Καθισμένο πάνω σε ένα σωρό παλιά καλάμια
αυτό το μισοανθρώπινο ον έπαιξε γλυκά
και εγώ έπαψα πια να ενδιαφέρομαι για τα γήινα
γιατί ήξερα ότι αυτός ήταν ο Πάνας.

Νύμφες και Σάτυροι μαζεύτηκαν τριγύρω
για να απολαύσουν τον ζωντανό σκοπό.

Πολύ σύντομα ξύπνησα πονεμένος βαθιά
και γύρισα στον κόσμο των ανθρώπων.
Αλλά λαχταρώ, είναι στις εξοχικές κοιλάδες
να ζήσω και να ξανακούσω τον
Αυλό του Πανός.

Continue reading

Μικρό αλογάκι με τα ξύλινα μάτια…..

 17952900_1946921735540829_4158138579960432005_n

…..Κανείς μεγάλος δε σ’ έπαιρνε στα σοβαρά.
Όλοι γελούσαν με το αυτιστικό σου κούνημα
Πίσω-μπρος, πίσω-μπρος
Πήγαινε η ζωή σου.

Γελούσαν, αλλά εσύ ήξερες
Την αλήθεια…..

Παραπονεμένο αλογάκι
Η φωτιά μέσα σου
Θα τους κάψει όλους

Έλενα Πολυγένη

Η γροθιά – Δήμος Ρεντής

21730980_521257234875817_8149624367561068082_nby Liu Bolin

Όταν οι εργάτες

περπατούν στην πολύβουη λεωφόρο

με τα χέρια χωμένα

στις φαρδειές άδειες τσέπες της φόρμας,

είναι γιατί τα χέρια

ντρέπονται και κρύβονται –

δεν έχουν δουλειά.

Μα τότε,

ο εργάτης θα βρει,

μέσα στις φαρδειές άδειες τσέπες της φόρμας

το μεγαλύτερο θησαυρό του

τη γροθιά του.

 

Τη θάλασσα τη θάλασσα ποιος θα μπορέσει να την εξαντλήσει;

19598571_487331838268357_8613627075780912810_n

 

Στο στήθος μου πληγή ανοίγει πάλι
όταν χαμηλώνουν τ’ άστρα και συγγενεύουν με το κορμί μου
όταν πέφτει σιγή κάτω από τα πέλματα των ανθρώπων.

Αυτές οι πέτρες που βουλιάζουν μέσα στα χρόνια ως που θα με παρασύρουν;
Τη θάλασσα τη θάλασσα ποιος θα μπορέσει να την εξαντλήσει;
Βλέπω τα χέρια κάθε αυγή να γνέφουν στο γύπα και στο γεράκι
δεμένη πάνω στο βράχο που έγινε με τον πόνο δικός μου,
Βλέπω τα δέντρα που ανασαίνουν τη μαύρη γαλήνη των πεθαμένων
κι’ έπειτα τα χαμόγελα, που δεν προχωρούν, των αγαλμάτων.

Γ. Σεφέρης

Οι περαστικές – Antoine Pol

 

efi’s crafts

Τούτο το ποίημα θέλω ν’ αφιερώσω
Σ’ όλες τις γυναίκες π’ αγαπάμε όσο
Μιας μύχιας στιγμής τόση δα σπιθαμή,
Σ’ εκείνες που γνωρίζουμε στο ελάχιστο,
Που σαν ακολουθούν της μοίρας τ’ άπειρο,
Ποτέ ξανά δεν θα τις βρούμε στη ζωή. Continue reading

ΒΡΑΔΙΝΟΣ ΦΟΒΟΣ – Ezra Pound

«Μπαμπά νικάς τους γίγαντες;»
Έχω ακόμη μιαν απάντηση
σαν μυστικό χάδι της μέρας
για να λάμπεις φανατικά.
«Τους κάνω σκόνη».

Δεν είναι ακριβώς ψέμα.
Χωρίς δράκους κανένας πειστικός.
Ειδικά ο πατέρας.

20170813_201307

 

Τακτοποιούσα κάποια παλιά σιδερένια κουτιά στην ταράτσα του πατρικού μου και βρήκα τη σπάτουλα του πατέρα μου !! Μέσ’ στη σκουριά από τα χρόνια της εγκατάλειψής της….

Την έπιασα στα χέρια μου ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ και σε έφερα στο νου μου… ακούραστος να φροντίζεις τους τοίχους του σπιτιού μας, να στοκάρεις με αυτή, να μπαλώνεις τις πληγές των τοίχων των υπερήλικων να φαίνονται ακμαίοι……….

Έμεινα ώρα αρκετή να νοσταλγώ …  να σε θυμάμαι ….  κρατώντας την σπάτουλα που έπαιρνε τη θέση μιας κινηματογραφικής μηχανής….

Την έφερα στο σπίτι μου και έβαλα πάνω της την πρώτη σας φωτογραφία με τη μαμά …..

Η σκουριά ξεπήδησε ακόμη και μέσα από τη φωτογραφία … να θυμίζει τα χρόνια που πέρασαν …. τη φθορά που έφεραν ….  τα νιάτα που χάθηκαν…..  την ομορφιά που ξέφτισε………

Αφιερωμένο στη μνήμη σου πατέρα μου ……

ΕΦΗ ΓEΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

Φιλαργυρία

DT6782

Allegory of Avarice – Jacopo Ligozzi 

 

…..Τι άπληστοι
Σταθήκαμε στ’ αλήθεια, τι άσωτοι
Μες στη φιλαργυρία μας. Ποιος θα πιστέψει άραγε
Πως σπαταλήσαμε τη λίγη αιωνιότητα που μας αναλογεί…….

Ανεπίδεκτοι Αθανασίας – ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ

 

Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ – … αρωματισμένες αναμνήσεις χαμένων λουλουδιών

12391905_1031770510208091_7096178321517955904_nΠοιος είσαι, αναγνώστη,
που διαβάζεις τα ποιήματά μου
μετά από εκατό χρόνια;
 
Δεν μπορώ να σου στείλω ένα μόνο λουλούδι
από αυτόν τον πλούτο της άνοιξης,
μια μόνο χρυσή σπίθα από τα σύννεφα.

Άνοιξε τις πόρτες σου και κοίτα έξω.
Από τον ανθισμένο κήπο σου
μάζεψε αρωματισμένες αναμνήσεις
των χαμένων λουλουδιών
πριν από εκατό χρόνια…..

Continue reading

«Το χιόνι» – Ανέστης Ευαγγέλου

efi’s crafts

(Στον Κρίτωνα Ζωάκο)

«Χιονίζει πάλι σήμερα.
Απ’ το παράθυρό μου
βλέπω τα δέντρα, τις στέγες των αντικρινών
σπιτιών, όλα μες στ’ άσπρα.
Θυμάμαι
ένα πρωί, σαν ήμασταν παιδιά -χαράματα ήταν
κι έτσι και τότε χιόνιζε- βγαίνω στον κήπο
και βρίσκω τ’ αδερφάκι μου.
Είχε ανοίξει
μια τρύπα μες στο χιόνι κι είχε μπει
μέσα κι έπαιζ’ εκεί με τ’ αρκουδάκι του.
Τι κάνεις
εδώ, του λέω, μονάχος, δεν κρυώνεις;

Δεν θα ξαναγυρίσω σπίτι σας, άκουσα τη φωνή του
οδυνηρά αινιγματική, γεμάτη πείσμα
και μια κακία που δε θα λησμονήσω
-κι έλαμπαν στο μισόφωτο τα ωραία του μάτια,
για ν’ απομείνει εκεί στους άθλιους πάγους
για ν’ απομείνει εκεί ανεξήγητα
παρ’ όλες έκτοτε τις συνεχείς εκκλήσεις μου.

Τη μέρα εκείνη μίσησα το χιόνι
κι ορθός, σε στάση προσοχής, μπρος στ’ αδερφάκι μου
ορκίστηκα να το πολεμώ μέχρι θανάτου.

Αυτά ήτανε τα πρώτα μου μαθήματα
πολύ προτού μάθω την αλφαβήτα.
Αργότερα,
όσο ο καιρός περνούσε κι ένιωθα
να μου έχει δωρηθεί από τους θεούς
της ομιλίας η χάρη, είναι γνωστό το χιόνι
πως όχι μόνο το κατάγγειλα με χίλιους τρόπους
παρά πως του αφιέρωσα για να το στιγματίσω
τις πιο παράφορες, πιο ρωμαλέες στροφές της ποίησής μου.

Σήμερα ωστόσο,
μισό σχεδόν αιώνα απ’ το πρωί εκείνο
των πρώτων παιδικών μου χρόνων,
χιονίζει πάλι.
Απ’ το παράθυρό μου
βλέπω τα δέντρα, τις στέγες των αντικρινών
σπιτιών, όλα μες στ’ άσπρα.

Πέφτει το χιόνι τώρα και σκεπάζει
με μια δική του απόρρητη δικαιοσύνη
τις πράξεις και τις παραλείψεις μας
τις χαρές και τις λύπες μας
τα μεγαλόπνοα σχέδια και τις μικρότητές μας
τους έρωτες
τις φιλίες
τα λάθη μας και τις εξάρσεις.

Κατευνάζει την αλαζονεία∙
διδάσκει την ισότητα∙
χορηγεί την ειρήνη.

Χιόνι της Ευσπλαχνίας -όχι της Ορφάνιας.
Χιόνι της Συγκατάβασης -όχι της Τιμωρίας.

Χιόνι της μυστικής αγάπης πια.»

(Από τη συλλογή Το χιόνι και η ερήμωση (χειρόγραφα – 1994) του Ανέστη Ευαγγέλου)

(Πηγή: http://greek-translation-wings.blogspot.gr/2008/07/blog-post_3685.html)

Η ψυχή της κούκλας

Εfi’s crafts 2018

Οι κούκλες έχουν μια θέση ξεχωριστή μέσα στο βασίλειο των παιχνιδιών. Ίσως γιατί ο ρόλος τους δεν είναι συγκεκριμένος.

Ίσως γιατί απαιτούν το ρόλο τους απ’ το παιδί. Και για πιο λόγο η κούκλα δέχεται το μίσος των παιδιών σε αντίθεση με τα άλλα παιχνίδια;

Οι ψυχές των άλλων παιχνιδιών είναι πιο προσιτές, λέει ο Ρίλκε. Το ξύλινο αλογάκι, το τρενάκι, η μπάλα, το ντόμινο, το βιβλίο, όλα έχουν ένα διακριτό ρόλο. Τα παιδιά ξέρουν τι έχουν να περιμένουν από αυτά, όταν τους τα προσφέρουν. Η κούκλα όμως;

Τα κοιτά βουβή και αινιγματική σαν σφίγγα:

«Μονάχα εσύ, ψυχή της κούκλας, μόνο για σένα δεν γινότανε κανένας να πει που αλήθεια ήσουν».

Πηγή: www.lifo.gr

Όσο υπάρχουν Άνθρωποι – Θεόδωρος Δάλμαρης

 25552085_1724935580861941_3834583280511880580_n

Όσο υπάρχουν Άνθρωποι 

Θα ’ρχονται Αλληλέγγυες, ανίκητες δυνάμεις,

και των Ανθρώπων οι καρδιές, θα πάλλονται σαν μία,

όλες οι ψυχές θα ενωθούν, θα γίνουνε φωτιά,

θα γίνουν καθαρτήριο, θεός πυρπολητής.

Continue reading

Τὸ παιδὶ μὲ τὴ σάλπιγγα-Νικηφόρος Βρεττάκος

26047448_1519420314809148_186647650214932436_n

Ἂν μποροῦσες νὰ ἀκουστεῖς
θὰ σοῦ ἔδινα τὴν ψυχή μου
νὰ τὴν πᾶς ὡς τὴν ἄκρη τοῦ κόσμου.
Νὰ τὴν κάνεις περιπατητικὸ ἀστέρι ἢ ξύλα
ἀναμμένα γιὰ τὰ Χριστούγεννα-στὸ τζάκι τοῦ Νέγρου
ἢ τοῦ Ἕλληνα χωρικοῦ.
Νὰ τὴν κάνεις ἀνθισμένη μηλιὰ
στὰ παράθυρα τῶν φυλακισμένων.
Ἐγὼ
μπορεῖ νὰ μὴν ὑπάρχω ὡς αὔριο.
Ἂν μποροῦσες νὰ ἀκουστεῖς
θὰ σοῦ ἔδινα τὴν ψυχή μου
νὰ τὴν κάνεις τὶς νύχτες
ὁρατὲς νότες, ἔγχρωμες,
στὸν ἀέρα τοῦ κόσμου.
Νὰ τὴν κάνεις ἀγάπη.

*Το παιδί με τη σάλπιγγα-Γεώργιος Ιακωβίδης

ΟΙ ΑΠΟΜΕΙΝΑΝΤΕΣ

1526550_1431688953730779_855241695_n

Όμως υπάρχουν ακόμα

λίγοι άνθρωποι

που δεν είναι κόλαση

η ζωή τους

υπάρχει το μικρό πουλί ο κιτρινολαίμης

η Fraülein Ramser

και πάντοτε του ήλιου οι απομείναντες

οι ερωτευμένοι με ήλιο ή με φεγγάρι

ψάξε καλά

βρες τους, Ποιητή!

κατάγραψέ τους προσεχτικά

γιατί όσο παν και λιγοστεύουν

λιγοστεύουν……..

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

Ομιλία ενός Εργάτη σε έναν Γιατρό – Μπέρτολντ Μπρεχτ

1374758_1405636209669387_1616285504_n

Ξέρουμε ‘μεις τι είναι αυτό που άρρωστους μας κάνει!

Σαν αρρωσταίνουμε, ακούμε
Πως είσαι συ που θα μας γιατρέψεις.

Δέκα χρόνια ολόκληρα, μας λένε
Σ’ όμορφα σχολειά
Με τα λεφτά του λαού χρισμένα
Μάθαινες το πώς να γιατρεύεις, και για τις γνώσεις σου αυτές
Ξοδεύτηκε μια περιουσία.
Πρέπει λοιπόν να ‘σαι ικανός να μας γιατρεύεις.

Είσαι ικανός;

Όταν σ’ εσένα ερχόμαστε
Παραμερίζεις τα κουρέλια μας
Και ακροάσαι κάθε σπιθαμή απ’ το γυμνό κορμί μας.
όσο για την αιτία της αρρώστιας μας
Μια ματιά να ‘χες ρίξει στα κουρέλια μας
Θα σου ‘λεγε περισσότερα. Είναι η ίδια αιτία που φθείρει
Το κορμί μας και τα ρούχα μας.

Ο πόνος που έχουμε στον ώμο μας
Προέρχεται λες, απ’ την υγρασία… απ’ αυτήν
Προέρχεται όμως και η κηλίδα στον τοίχο του σπιτιού μας.
Πες μας λοιπόν:
Από πού προέρχεται η υγρασία;

Πάρα πολλή δουλειά και πολύ λίγο φαγητό
Αδύναμους μας κάνουν και μας αρρωσταίνουν
Η συνταγή σου λέει:
Πρέπει να πάρετε βάρος.
Μπορείς στα βούρλα να πεις
Ότι δεν πρέπει να βρέχονται.

Πόσο καιρό μπορείς να μας αφιερώσεις;
Βλέπουμε: ένα χαλί στο σπίτι σου
Κοστίζει τόσα, όσα φέρνουνε
Πέντε χιλιάδες δικές μας επισκέψεις.

Κατά πάσα πιθανότητα θα ισχυριστείς πως
Είσαι αθώος. Της υγρασίας η κηλίδα
Στον τοίχο του σπιτιού μας
Λέει το ίδιο.

{Απόδοση: Νάντια Βαλαβάνη}

Aπουσία…

absence-makes-the-heart-grow-fonder-marcus-stone

“- Άκου να σου πω, είπε ο χρόνος στην απουσία. Σε βλέπω πάντα λυπημένη και στενοχωριέμαι. Αποφάσισα να σε λέω ανάμνηση.
Και θα σε κάνω πιο όμορφη κι από την παρουσία!

– Δε θέλω να με κάνεις πιο όμορφη. Πιο χαρούμενη αν μπορείς! “

(Λουδοβίκος των Ανωγείων “Το πηγάδι του κρίνου”)

Tο “ταξίδι των Μάγων” Τ.S.Eliot

 

“Κρύο ταξίδι κάναμε.Η χειρότερη εποχή του χρόνου για ταξίδι.

Και τι μακρύ ταξίδι.Οι δρόμοι αδιάβατοι, ο καιρός αψύς στην καρδιά του χειμώνα.
Και οι γκαμήλες ταλαίπωρες, κουτσές, δύστροπες, έπεφταν κάτω στο λιωμένο χιόνι.
Ήταν φορές που νοσταλγήσαμε τα καλοκαιρινά παλάτια στις πλαγιές,
τα περιβόλια, τα μεταξένια κορίτσια που μας έφερναν δροσιστικά.

Και οι αγωγιάτες έβριζαν, γκρίνιαζαν και φεύγανε κρυφά για το κρασί και για το γλέντι.

Και οι φωτιές σβηστές, κι ούτε μια σκέπη.

Οι πόλεις εχθρικές και τα χωριά αφιλόξενα, τα σπίτια βρώμικα μας έκλεβαν στο νοίκι .
Σκληρό ταξίδι κάναμε. Στο τέλος προτιμούσαμε να ταξιδεύουμε
όλη νύχτα και να κοιμόμαστε κλεφτά.

Και οι φωνές στ’ αυτιά μας
τραγουδούσαν κι έλεγαν πως όλα αυτά ήταν τρέλες.
Το ξημέρωμα φτάσαμε σε μια ήμερη πεδιάδα, χλωρή, βρεμένη
παρακάτω από τα χιόνια, μ’ ένα ρυάκι που έτρεχε
κι έναν νερόμυλο που χτυπούσε στο σκοτάδι
και τρία δέντρα στον χαμηλωμένο ουρανό κι ένα άσπρο,
γέρικο άλογο που κάλπαζε μες στο λιβάδι.

Ύστερα φτάσαμε σε μια ταβέρνα που την ίσκιωνε κληματαριά.
Έξι χέρια σε μια ανοιχτή πόρτα που γύρευαν ασήμι και πόδια που
κλωτσούσαν τ’ άδεια ασκιά.Μα κανένας δεν ήξερε τίποτε.

Έτσι τραβήξαμε και φτάσαμε νύχτα, την τελευταία ώρα βρήκαμε
τον τόπο, και ήταν, θα `λεγε κανείς, επιτυχία.

Αυτά είναι όλα παλαιές ιστορίες, παλαιές αναμνήσεις και θα πήγαινα ξανά, μα ένα δεν ξέρω, ένα δεν ξέρω.

Κάναμε τόσον δρόμο για γέννα ή θάνατο;

Βρήκαμε μια γέννα, αυτό είναι σίγουρο, άλλωστε ήξερα να ξεχωρίζω.
Θα πίστευα πως ήτανε άλλο πράμα.
Ήταν η γέννηση τούτη, σκληρή, πικρή αγωνία σαν θάνατος.
Σαν το δικό μας θάνατο.

Γυρίσαμε στα παλάτια μας, σε τούτα τα βασίλεια, όχι πια
βολεμένοι στα παλιά προνόμια.

Έναν ξένο λαό που λάτρευε τα είδωλά του.
Θα προτιμούσα άλλον έναν τέτοιο θάνατο”.

Δήμητρα Χριστοδούλου – Καταξίωση

Dino Valls

 

Όχι, δεν έχω χρόνο ελεύθερο.

Έχω, όμως χρόνο περιττό.

Σκαλίζω μέσα εκεί και βρίσκω

Τα δόντια, τα νύχια, τα κέρματα,

Καμιά φορά και τα οστά.

Χάφτω τη λεία μου κι ενθουσιάζομαι.

Εκσφενδονίζομαι προς το μέλλον.

Και μέλλον  έχω. Να το, εκεί.

Το φουκαριάρικο με τα παντελονάκια του

Να στάζουν αίμα, το πουκάμισό του μες στη λίγδα,

Χάλια.

Σηκώνω τους ώμους. Δεν θ’ ασχοληθώ.

Ας επιληφθούν

Τίποτα μη κυβερνητικές οργανώσεις.

Δεν είναι μοναχά δικό μου.

Κι αφού το παρελθόν περιλαμβάνει

Ηρωισμούς και επαναστάσεις για κλάματα,

Βιδώνομαι σ’ ένα παρόν για γέλια.

Είναι, λέω, δειλία να ‘σαι άθλιος

Και πιο παλικαριά να ‘σαι γελοίος.

Τουλάχιστον, έχεις πολλές ασχολίες

Ώσπου να κάνεις όλο σου το χρόνο

Περιττό.

~Ελάχιστα πριν, εκδ.Νεφέλη 2005~

Artwork: Dino Valls

https://doumoustella.wordpress.com/page/5/

Άννα Αχμάτοβα – «ένα πεφταστέρι στο σκοτάδι»

24909850_1526281214093584_3219877307781442382_n

«Ποτέ μου δεν είχα χρόνια παιδικά,
φακίδες, αρκουδάκια ή κουκλίτσες,
καλούς μπαρμπάδες, θείτσες αγαθές,
αγαπημένες φίλες στα παιχνίδια…
Από την αρχή φαινόμουν στον εαυτό μου
σαν ξένο όνειρο, σαν παραμιλητό
ή αντανάκλαση σ’ έναν καθρέφτη,
χωρίς αιτία, όνομα και σάρκα…»

θα γράψει στις “Βόρειες Ελεγείες” το 1945

ΤΟ «ΑΧΡΗΣΤΟ ΔΩΡΟ» ΤΗΣ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ

Η Αχμάτοβα έγινε αυτόπτης μάρτυρας μιας κοινωνίας που άλλαζε μέσα σε μία τύρβη, μιας κοινωνίας όπου, όπως γράφει η ίδια, «η καλοσύνη είναι άχρηστο δώρο»: έζησε τον πόλεμο ανάμεσα στον Κόκκινο Στρατό και τους Λευκοφρουρούς, την Continue reading

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου – «Πρόσφυγες στην άμμο»

Μα εγώ έπλενα τα χέρια μου. Άγρια μοναξιά

τα χρόνια που έφυγαν με είχανε ποτίσει…

the-scream-web

Alwy Fadhel, «The Scream», The Refugee Art Project

Νύχτωσε στην Ελ Μίνα και πυκνή

σιωπή ανέβαινε απ’ τη μεριά της θάλασσας

κι αντάμωνε το κάστρο∙ ολημερίς

ξαπλώνονταν αμίλητο και σκυθρωπό

σα μουδιασμένο ζώο

Τότε ξεχώρισα ήχο πνιχτό καθώς το φύλλο

που τσαλακώνεται μέσα σε χέρια ανάρμοστα

γρατσούνισμα σε σώμα ακάθαρτο, αρρωστημένο

Κι είδα έναν Άραβα μικρό, σημαδεμένο

έφεγγαν χέρια, πρόσωπο, μάτια κι ήταν όλος

χιλιάδες που άφηναν τη γη τους κι επιστρέφανε

μέσα στην άμμο, σε σκηνές, στο άσπρο φως.

Κι όταν μιλούσε δάκρυζε η φωνή και όλο ικέτευε

για κάποια θέση στη ζωή ή έστω αντίσταση

στο θάνατο που ερχότανε αργά και τον ρουφούσε

Μα εγώ έπλενα τα χέρια μου. Άγρια μοναξιά

τα χρόνια που έφυγαν με είχανε ποτίσει

 

https://kostasvakouftsis.blogspot.gr/2016/03/blog-post.html

Τoys at a refugee camp

3197

Άφησες τους φτωχούς φτωχοί να μείνουνε χρόνια και χρόνια
γιατί ήτανε οι πόθοι τους πιο όμορφοι απ’ τον Παράδεισό σου…….

Μπρεχτ

Κοινωνική αταξία – ‘Αλφρεντ Πόλγκαρ

«Τι επιθυμείτε να φάτε το βράδυ;» ρώτησε ο διευθυντής της φυλακής τον φτωχό αμαρτωλό, που πρόκειται την επόμενη μέρα να πεθάνει στο ικρίωμα.

«Έχετε το δικαίωμα να φάτε και να πιείτε ό,τι θέλετε και όσο θέλετε».

24176849_560889464264446_8824698002404314859_n

«Κρίμα!» είπε ο μελλοθάνατος.

«Κρίμα! Αν με είχατε ρωτήσει τρεις μήνες νωρίτερα, η ληστεία και ο φόνος δεν θα είχαν καν συμβεί».

«Ένα ελάφι δακρύζει πάνω στο κρεβάτι μου»

Και το ελάφι, λες και βγαίνει από τα παιδικά Χριστούγεννα όπως οι ήρωες των παραμυθιών, για να υπογραμμίσει ότι ο κόσμος των ενηλίκων δεν είναι παρά η συνέχεια εκείνου του αλλοτινού:

24231752_1763098867319455_5603365706538863390_n

«Για να ζεσταθείς κάλεσε για επίσκεψη το κοριτσάκι με τα

σπίρτα. Φαντάσου ζαχαρωτά σε φωτισμένες βιτρίνες. Αντί για

κουβέρτα χρησιμοποίησε τους επτά νάνους.» Continue reading