Morning in the Burned House


For those who don’t understand,
For those who remember,
For those who can’t forget….

Για τις ψυχές των συνανθρώπων μας που χάθηκαν τόσο άδικα και για όσους απέμειναν καλή δύναμη μέσα από την καρδιά μας!

For the souls of our fellow human beings that have been lost so unfairly and for those who have left good strength through our hearts!

In the burned house I am eating breakfast.
You understand: there is no house, there is no breakfast,
yet here I am.

The spoon which was melted scrapes against
the bowl which was melted also.
No one else is around.

Where have they gone to, brother and sister,
mother and father? Off along the shore,
perhaps. Their clothes are still on the hangers,

their dishes piled beside the sink,
which is beside the woodstove
with its grate and sooty kettle,

every detail clear,
tin cup and rippled mirror.
The day is bright and songless,

the lake is blue, the forest watchful.
In the east a bank of cloud
rises up silently like dark bread.

I can see the swirls in the oilcloth,
I can see the flaws in the glass,
those flares where the sun hits them.

I can’t see my own arms and legs
or know if this is a trap or blessing,
finding myself back here, where everything

in this house has long been over,
kettle and mirror, spoon and bowl,
including my own body,

including the body I had then,
including the body I have now
as I sit at this morning table, alone and happy,

bare child’s feet on the scorched floorboards
(I can almost see)
in my burning clothes, the thin green shorts

and grubby yellow T-shirt
holding my cindery, non-existent,
radiant flesh. Incandescent!


Μargaret Atwood

More than 80 people have been killed after Greece’s worst wildfire in a decade hit the small resort of Mati, 18 miles east of Athens.

The fire broke out on the afternoon of 23 July, with strong winds causing the fire to spread quickly towards the beach. Continue reading

ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ – “…Εγώ ο άνθρωπος , τέλος δεν έχω…”


“…με ρωτάς πώς γίνηκα τρελός. Να πως: Μια μέρα, καιρό πριν γεννηθούν πολλοί θεοί ξύπνησα από ύπνο βαθύ και ανακάλυψα πως όλες οι μάσκες είχαν κλεφτεί -και οι εφτά μάσκες που είχα φτιάξει και είχα φθείρει μέσα σε εφτά ζωές…


    …Για πρώτη φορά ο ήλιος φίλησε το γυμνό μου πρόσωπο και η ψυχή μου φλογίστηκε από αγάπη για τον ήλιο και δεν ήθελα τις μάσκες μου πια  τώρα….και μέσα σε έκσταση φώναξα: Ευλογημένοι οι κλέφτες που έκλεψαν τις μάσκες μου. Έτσι γίνηκα τρελός” .

How I Became a Madman

You ask me how I became a madman. It happened thus: One day, long before many gods were born, I woke from a deep sleep and found all my masks were stolen—the seven masks I have fashioned and worn in seven lives—I ran maskless through the crowded streets shouting, “Thieves, thieves, the cursed thieves.” Continue reading

Volcanoes of the soul

Volcanoes of the soul are poured into the body.

Letters with a privacy recipient.


rushing with lava hot, to capture their marks.

Signs indelible, seals, remember

trips to islands uninhabited.

And you, a charmer in the wave

without any choice

from a  Pyrrhic victory



Ηφαίστεια της ψυχής, ξεχύνονται στο σώμα.

Επιστολές με παραλήπτη απόρρητο.


ορμούν με λάβα καυτή, ν’ αποτυπώσουν τα σημάδια τους.

Σημάδια ανεξίτηλα· σφραγίδες, θύμησες

ταξίδια σε νησιά ακατοίκητα.

Κι εσύ, γητευτής στο κύμα

δίχως άλλη επιλογή

από μια Πύρρειο νίκη.


Λαμπρινή Λιάτσου


Lava from the Kilauea volcano flows into the sea, releasing multiple laze plumes





Κράτα το

Κράτα το

Το «έσχατο έρμα» – Τέλλος Φίλης

I call you good day, you do not listen, you wear the headphones, you pass me,
I beckon good morning to you,
You ignore me behind your black glasses(…)

In the evening, you supplicate

a goodnight keystroked on the internet …


Σου φωνάζω καλημέρα, δεν ακούς, φοράς τα ακουστικά, με προσπερνάς,

Σου γνέφω καλημέρα,
Με αγνοείς πίσω από τα μαύρα σου γυαλιά
Το βράδυ εκλιπαρείς μια πληκτρολογημένη καληνύχτα στο διαδίκτυο–H-esxati-antistasi-oste-na-ginoume-anthropoi

Auguries of Innocence By William Blake


“See the world in a grain of sand
The sky in a wild flower
Keep the infinity in the palm of your hand
And eternity within an hour
Then you keep the happiness in your hands. “


«Να δεις τον κόσμο σε έναν κόκκο άμμου
Τον ουρανό σε ένα άγριο λουλούδι
Να κρατήσεις το άπειρο στην παλάμη του χεριού σου
Και την αιωνιότητα μέσα σε μιαν ώρα
Τότε κρατάς την ευτυχία στα χέρια σου.»

(Γ. Μπλέικ)



Hiroshima Child – Nazim Hikmet

Εγώ είμαι, εγώ είμαι που χτυπάω την πόρτα σας
Εδώ ή αλλού, χτυπάω όλες τις πόρτες
Ω, μην τρομάζετε καθόλου πούμαι αθώρητη
Κανένας μια μικρή νεκρή δεν μπορεί να δει

Εδώ και δέκα χρόνια, εδώ καθόμουνα
Στη Χιροσίμα ο θάνατος με βρήκε
Κ’ είμαι παιδί, τα εφτά δεν τα καλόκλεισα
Μα τα νεκρά παιδιά δε μεγαλώνουν.

Πήραν πρώτα φωτιά οι μακριές πλεξούδες μου
Μου καήκανε τα χέρια και τα μάτια
Όλη-Όλη μια φουχτίτσα στάχτη απόμεινα
Την πήρε ο άνεμος κι’ αυτή σ’ ένα ουρανό συγνεφιασμένο.

Ω, μη θαρρείτε πως ζητάω για μένα τίποτα,
Κανείς εμένα δε μπορεί να με γλυκάνει
Τι το παιδί που σαν εφημερίδα κάηκε
Δεν μπορεί πια τις καραμέλες σας να φάει.

Εγώ είμαι που χτυπάω την πόρτα σας, ακούστε με,
Φιλέψτε με μονάχα την υπογραφή σας
Έτσι που τα παιδάκια πια να μη σκοτώνονται
Και να μπορούν να τρώνε καραμέλες.

(μτφρ. Γιάννης Ρίτσος)

Continue reading

Robots – Manessah B.


We program metal beings
to be as human beings —
To speak like man.
To think like man.
To move like man.
To feel like man.


in the process of teaching metal men
how to be human,
we, ourselves, have forgotten
what being human means.

We no longer speak as men.
We no longer think as men.
We no longer move as men.
We no longer feel as men.

We have become our metal creations —
robots made of human flesh.
Programmed to click buttons.
Programmed to stare at screens.
Forgetting the art of conversation.
Forgetting how to connect with other human beings.

Man made robots
and, now,
man has become that which he has made.

Couch Talks, Wisdom & A Cup of Joe



«Βάλε με» – Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

….Open your hug in there

to go to sleep and to sleep

with a sleepless nightmare,

a sleep … dreamy! …

Let me stay there

By dawn….


….Άνοιξε την αγκαλιά σου, εκεί μέσα

να μπω να κουρνιάσω και να κοιμηθώ

με έναν χωρίς εφιάλτες ύπνο,

έναν ύπνο… ονειρεμένο!…

Άφησέ με να μείνω εκεί

Μέχρι το ξημέρωμα…….





Eυπρέπεια – Γεβγκένι Γεφτουσένκο


Με ευπρέπεια, το κυριότερο, να δέχεσαι
με ευπρέπεια όποιους καιρούς και να ‘ρθουν,
όταν λιμνάζουν οι εποχές
ή συνταράζονται μέχρι το βάθος.


Με ευπρέπεια, το κυριότερο, με ευπρέπεια
έτσι ώστε ‘κείνοι που μοιράζουνε τις χάρες
να μη σε οδηγήσουνε στο σταύλο
και σου βουλώσουν με άχυρα το στόμα.

Ο φόβος των καιρών φέρνει την πτώση.
Σε δειλία μη ξοδεύεις την ψυχή σου
παρά για το χαμό προετοιμάσου
του κάθε τι που τρέμεις μη το χάσεις.

Αν γύρω σου η καταστροφή ακραία
τόσο ακραία που δεν μπορούσες να προβλέψεις
θυμήσου εκείνο που μουρμούρισες μια μέρα:

“Κι αυτό ακόμα πρέπει να τ’ αντέξω”.

Κράτα το

Στο Χάρβαρντ το αρχείο του Νίκου Γκάτσου


Σε ντοκιμαντέρ της Καναδικής Τηλεόρασης του 1964, ο Νίκος Γκάτσος αναλύει και δικαιολογεί τον χαρακτήρα των Ελλήνων, μιλάει για τη “μνήμη του τραγικού” που κουβαλάμε ως κάτοικοι του πανάρχαιου αυτού τόπου, καθώς και για την Αθήνα της Γερμανικής Κατοχής όπου “οι άνθρωποι πέθαιναν από πείνα, γιατί ο εχθρός μας είχε πάρει τα τρόφιμα”.


Η βιβλιοθήκη του Χάρβαρντ, στο Κέμπριτζ της Μασσαχουσέτης, απέκτησε το αρχείο του ποιητή και στιχουργού Νίκου Γκάτσου, όπως ανακοίνωσε το ίδρυμα στην ιστοσελίδα του.

Ο Παναγιώτης Ροϊλός, Καθηγητής Νεοελληνικών Σπουδών στην έδρα Γιώργου Σεφέρη και Καθηγητής Συγκριτικής Λογοτεχνίας στο Χάρβαρντ, αναφέρει:

«Ο Νίκος Γκάτσος ήταν μία από τις σημαντικότερες μορφές της ευρωπαϊκής αβάν γκαρντ. Το μακροσκελές ποίημά του «Αμοργός», που δημοσιεύθηκε το 1943, όταν η Ελλάδα βρισκόταν υπό την κατοχή των Γερμανών και των συμμάχων τους, χαρακτηρίστηκε σχεδόν αμέσως από κριτικούς και ποιητές ως εμβληματικό έργο του ελληνικού υπερρεαλισμού… Continue reading

Συναυλία με αρχαία φόρμιγγα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο


Αύριο Δευτέρα 18 Ιουνίου το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο διοργανώνει μια ιδιαίτερη εκδήλωση στην αίθουσα της περιοδικής έκθεσης «Αδριανός και Αθήνα. Συνομιλώντας με έναν ιδεατό κόσμο».

Δύο ξεχωριστοί καλλιτέχνες συμπράττουν με το κοινό για να διαβάσουν μαζί του και να ερμηνεύσουν με τη συνοδεία αρχαίας λύρας μέρη από το έργο «Μεταμορφώσεις» του Οβιδίου.

Continue reading

Wait ….. Son This is the road to hell


Θαρθούνε μέρες που θα διαμαρτυρηθεί η σιωπή μας

και θα νοιώσουμε ότι δεν είμαστε μονάχοι σ’ αυτό τον κόσμο.

Περίμενε !

Γιώργoς Σερκεδάκης


She said, Son What are you doing here?
My fear for you has turned me in my grave.
I said, Mama I come to the valley of the rich Myself to sell.
She said, Son This is the road to hell.







Μαρίνα Τσβετάγιεβα, «Το παράθυρο»


«Να και πάλι ένα παράθυρο, που και πάλι δεν κοιμούνται.
΄Ισως – πίνουνε κρασί, ίσως – έτσι κάθονται.

Ή απλώς – τα χέρια τους δεν μπορούν οι δυο να χωρίσουν.

Σε κάθε σπίτι, φίλε, υπάρχει ένα τέτοιο παράθυρο.

Είσαι η κραυγή των αποχωρισμών και των συναντήσεων –
εσύ, παράθυρο στη νύχτα…

Προσευχήσου, φιλαράκο, για το άυπνο το σπίτι,
για το παράθυρο με το φως!»


Στο άβατο της αθανασίας


Κάποτε με πείραζε που κάποιοι με ” Ξ Ε Χ Α Σ Α Ν “….

Τώρα βγάζω το ” Ξ ” και τους ευχαριστώ!!!!!

…..Παράξενοι αστερισμοί,
παμπάλαιοι, που ήταν μια φορά,
σε ταξίδεψαν τη στιγμή του χαλασμού τους
τότε που άστραψαν το θάνατό τους.

Γι’ αυτό δε φοβάσαι.
Πήρες ένα κομμάτι ουρανού
και μπαινοβγαίνεις στο άβατο της αθανασίας. …..


Μπ. Μπρεχτ – «Εγκώμιο στη μάθηση»



Homework | Simon Glucklich


«Μάθαινε και τ’ απλούστερα!

Γι’ αυτούς

που ο καιρός τους ήρθε

ποτέ δεν είναι πολύ αργά!

Μάθαινε το αβγ, δε σε φτάνει,  μα συ

να το μαθαίνεις! Μη σου κακοφανεί!

Ξεκίνα! Πρέπει όλα να τα ξέρεις!

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία. Continue reading

Να είσαι βάρκα …


Να πηγαίνεις με το ρεύμα.
Να πηγαίνεις με το κύμα.
Ακόμα και όταν στραβώσει ή χαθεί το κουπί!
Οι βάρκες δεν γεννήθηκαν για να ριζώσουν.
Οι βάρκες δεν μεγάλωσαν για να γεράσουν στο χώμα.
Οι βάρκες κλυδωνίζονται, χτυπιούνται αλύπητα από τα αλάτια
και τους αέρηδες.

Φοβάσαι. Το ξέρω.
Λυπάσαι τις σκασμένες, τις πολυκαιρισμένες βάρκες.
Αυτές δε λυπούνται!
Έχουν να σου διηγηθούν ιστορίες ….
Τους αρέσει η διήγηση.
Είναι μια περιπέτεια κι αυτή!
Ζουν και ξαναζούν τα ταραχώδη πέλαγα.

Να είσαι βάρκα.
Να λύνεις τους κάβους και να χάνεσαι!
Να ελπίζεις στο γαλάζιο.
Να επιθυμείς το άγνωστο.
Νέους ιθαγενείς,
πολύχρωμα στολίδια και παπαγάλους!

Κι αν διαλυθείς κι αν πέσεις
-που θα πέσεις στο τέλος δεν το γλιτώνεις, έτσι κι αλλιώς-
θα ξέρεις πως κάποτε ταξίδεψες πολύ!


Paul Celan, “I hear the axe has flowered”


I hear that the axe has flowered

I hear that the place can’t be named,

I hear that the bread which looks at him
heals the hanged man,
the bread baked for him by his wife,

I hear that they call life
our only refuge.


Ακούω πως το τσεκούρι έχει ανθίσει,
ακούω πως αυτόν τον τόπο να τον ονομάσεις δεν μπορείς,

ακούω πως το ψωμί που τον κοιτάζει,
γιατρεύει τον κρεμασμένο,
ψωμί ψημένο για εκείνον από τη γυναίκα του,

ακούω πως το αποκαλούν ζωή
το μόνο μας καταφύγιο.


Evening Light ….by Regina Sarkuviene


“…….ο δυνάστης χρόνος εμπνέει, πάντα όμως με τον πεζό του λόγο, ποιήματα ουσίας που κάνουν να πλησιάζουμε τα αρνητικά, τα δύσκολα στοιχεία της ζωής μας: τη θλίψη, τη σιωπή, την επιβίωση, το χωρισμό από την έννοια του μέλλοντος και βέβαια το θάνατο.

Αλλά υπάρχει και ένα φως που αναδύεται από το σκοτάδι.

Είναι η ανάσα μου, που βγαίνει σταθερή και μου χαρίζει ακόμη τη ζωή.

Με την ανάσα μου νικώ το χρόνο, έστω για μια στιγμή”……

Από την ποιητική συλλογή “Των αντιθέτων διάλογοι και με τον ανήλεο χρόνο” της Κατερίνας Αγγελάκη – Ρουκ

Ἡ τρελοηχώ


Πολλές φορές, ἡ τρελοηχώ παίζει μαζί μου,
βάνει στό στόμα μου κουβέντες πού δέν εἶπα.
Φωνάζω «Ἄνθρωπος» καί κείνη ἡ ἀπίθανη
πρίν ἀνασάνω ἀποκρίνεται «Συνάνθρωπος».

Ξαναφωνάζω μέ ψυχή εὐθύς «Ἀνάσταση»
κι ὁ πάνω τρούλλος ἀντηχεῖ «Ἐπανάσταση».

Κι ὅταν οὐρλιάζω – ψύχραιμα – «Μνημόνιο»
ἐκείνη ἀντιλαλεῖ μέ στόμφο «Ἀνατροπή».

Μά εἶναι γνωστό, ἡ κυρά Ἠχώ διασκευάζει
μόν’ κουτσουρεύοντας τίς πρῶτες συλλαβές,
κι ὄχι προσθέτοντας ἐδῶ καί ΄κεῖ δικές της,
νά σοῦ ἀλλάζει τά νοήματα πού θές.

Ἐκτός κι ἄν πάλι τό πανοῦργο ἀγερικό μου,
ἦρθε καί κρύβεται ΄κεῖ πίσω ’απ’ τό κελί,
ἀλλάζει τόνο, ἀλλάζει χρῶμα στή φωνή του καί
μέ ὑπαινιγμούς τίς ἐνοχές μου προκαλεῖ.

Nikos B. Doikos

“The day the war came” – Nicola Davies



….κι ενώ στον ουρανό τα σύννεφα έφτιαχναν ένα δελφίνι,

ο πόλεμος ήρθε.

Στην αρχή, σαν πιτσιλιά από χαλάζι
ο ήχος μιας βροντής
κι ύστερα παντού καπνός, φωτιά και θόρυβος,

που εγώ δεν καταλάβαινα…

Η μέρα που ο πόλεμος ήρθε…


Σ’ ανύπαρκτο παγκάκι θα καθόμουν…



Φωτογραφία Εfi 2018


Αν είχε πλάι στο σπίτι μου ένα πάρκο, κι ένα άλσος
τώρα εκεί, πλάι στη μικρή ανύπαρκτη λιμνούλα
σ’ ανύπαρκτο παγκάκι θα καθόμουν.
Μέρος καλό
να σκέφτεσαι και νέα θέματα να φτάσεις να σκεφτείς.
Πότε θα εμφανιστούν στην επιφάνεια
ανύπαρκτες ράχες διάστικτες ανύπαρκτων ψαριών κόι
να περιμένεις.
Δεν ξέρουν πως μπορεί να ’ναι παρηγοριά που κολυμπούν.
Όπως κι εγώ δεν ξέρω
ανάμεσα σ’ αλήθειες και σε λάθη
που δεν μπορώ να ξέρω.
“Απλώς περνούσα από δω” θέλω να πω αν με ρωτήσει κάποιο.
Τις κρύες κι ολισθηρές τους πλάτες
όσο χρόνο περνώ μην ξέροντας αν θέλω ή όχι δειλά ν’ αγγίξω
με πνίγουν τα βιβλία.
Γιατί μου προκαλούνε σύγχυση στο νου.
Στον ώμο ενός από αυτά θα ήθελα να κλάψω αν δεν φοβόμουν
το νερό
κι αν συναντιόμασταν ξανά
τυχαία σε κάποιο δρόμο
να κάνω πως το αγνοώ.



Το κοχύλι – The seashell


Φωτογραφία : Efi 2018


Σχεδόν όλη μου τη ζωή την πέρασα στην ακροθαλασσιά.
Κρατούσα ένα κοχύλι κι ονειρευόμουνα τον ωκεανό.
Είναι να μη βρεθεί η ψυχή σου άδειο κοχύλι, πεταμένη στο θυμό της.
Κάποιοι όμως είναι τυχεροί.
Στ’ άδεια κοχύλια της ψυχής τους οι Γοργόνες κρύβουν τα τραγούδια τους.

Αλκυόνη Παπαδάκη


Mαχμούντ Νταρουίς – ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ


Τον φίμωσαν με αλυσίδες
έδεσαν τα χέρια του στο βράχο των νεκρών
και του είπαν: “Είσαι δολοφόνος!”

Έκλεψαν την τροφή, τα ρούχα,
το κατάλυμα και τις σημαίες του,
τον πέταξαν στο κελί των μελλοθανάτων
και του είπαν: “Είσαι κλέφτης!”

Τον έδιωξαν από όλα τα καταφύγια
του στέρησαν τη μικρή του αγαπημένη
και του φώναξαν “Είσαι πρόσφυγας!”

Άνθρωπε με τα δακρυσμένα μάτια και τις υγρές παλάμες,
η νύχτα μέλλεται να φύγει.
Ούτε τα κρατητήρια μένουν για πάντα
ούτε οι κρίκοι πάνω στις αλυσίδες.

Ο Νέρωνας πέθανε, αλλά η Ρώμη ζει
αγωνίζεται μέχρι θανάτου.
Γιατί, ακόμη και όταν οι σπόροι του σιταριού πεθαίνουν
γεμίζουν την πεδιάδα με τα στάχυα του.



Ανθολογία Σύγχρονης Αραβικής Ποίησης
μετάφραση από αραβικά: Πέρσα Κουμούτση

30 ιστορίες από νυφικό μετάξι


.….. Ποιος να’ ξερε

πώς ύφανες αυτό το λευκό σου φόρεμα!

Με πόση αγρύπνια, με πόση αλμύρα

και πόσα αστέρια κυνηγώντας.

Πόσα νησιά μπελόνιασες σε μίσχους λουλουδιών

συνάζοντας στη χούφτα σου βροχή

να πίνουν τα σπουργίτια τον Αύγουστο.

Ποιος να’ ξερε

Πόσο επώδυνο, μα πόσο αληθινό

ήταν εκείνο το ταξίδι μέσα σου. …..

Νόνη Σταματέλου


Τριάντα περίτεχνα νυφικά, μερικά από τα οποία εκτίθενται για πρώτη φορά, και ανήκαν σε κοπέλες από πλούσιες οικογένειες, αλλά και σε γυναίκες από αγροτικές περιοχές αφηγούνται τις ιστορίες τους στην περιοδική έκθεση “Νύφες: ιστορίες από μετάξι”. Continue reading

White Angels ….by Olga Vlady


Three Angels fly at sunset.
Two listen and one says:
” it’s so quiet…
I hear a flower open.”

Three Angels fly at sunset.
Two listen and one whispers:
– ” it’s quiet, so holy…
I hear the stars singing.”

Three Angels fly at sunset.
All Listen and one thought:
” what fearful noises…
I hear a heart beating.”

~Ion Pillat


Poetry in motion…



……σου γράφω πάνω σ’ ανυπόμονα άλογα

όλα είναι θάλασσα κι ατμός.

Παίρνω στα χέρια μου μιαν ελπίδα

σαν το φως όλου του κόσμου, τα γκέμια μου ……


Καλή εβδομάδα θα τα ξαναπούμε μόλις γυρίσω…….. να είσαστε όλοι καλά!!!!!


  • Σταύρος Βαβούρης

Διεθνής Ημέρα Γλυπτικής

Ερμής του Πραξιτέλη

Κωνσταντίνος Καβάφης «Τυανεύς Γλύπτης»


Καθώς που θα το ακούσατε, δεν είμ’ αρχάριος.

Κάμποση πέτρα από τα χέρια μου περνά.

Και στην πατρίδα μου, τα Τύανα, καλά

με ξέρουνε· κ’ εδώ αγάλματα πολλά

με παραγγείλανε συγκλητικοί.

                                        Και να σας δείξω

αμέσως μερικά. Παρατηρείστ’ αυτήν την Pέα·

σεβάσμια, γεμάτη καρτερία, παναρχαία.

Παρατηρείστε τον Πομπήιον. Ο Μάριος,

ο Aιμίλιος Παύλος, ο Aφρικανός Σκιπίων.

Ομοιώματα, όσο που μπόρεσα, πιστά.

Ο Πάτροκλος (ολίγο θα τον ξαναγγίξω).

Πλησίον στου μαρμάρου του κιτρινωπού

εκείνα τα κομμάτια, είν’ ο Καισαρίων.

Και τώρα καταγίνομαι από καιρό αρκετό

να κάμω έναν Ποσειδώνα. Μελετώ

κυρίως για τ’ άλογά του, πώς να πλάσω αυτά.

Πρέπει ελαφρά έτσι να γίνουν που

τα σώματα, τα πόδια των να δείχνουν φανερά

που δεν πατούν την γη, μόν’ τρέχουν στα νερά.

Μα να το έργον μου το πιο αγαπητό

που δούλεψα συγκινημένα και το πιο προσεκτικά·

αυτόν, μια μέρα του καλοκαιριού θερμή

που ο νους μου ανέβαινε στα ιδανικά,

αυτόν εδώ ονειρεύομουν τον νέον Ερμή.

Ιστορικοφανής δραματικός μονόλογος ανώνυμου φανταστικού προσώπου, καταγόμενου από τα Τύανα της Καππαδοκίας. Τα Τύανα ήταν αρχαία πόλη που βρισκόταν σε περιοχή της σημερινής κεντρικής Τουρκίας. Continue reading

The House Is Black – Forough Farokhzad

Η Φορούχ Φαροχζάντ ήταν η μεγαλύτερη Ιρανή ποιήτρια του 20ου αιώνα. Γεννήθηκε το 1935 στην Τεχεράνη και ήταν το τρίτο από τα εφτά παιδιά της οικογένειας του συνταγματάρχη Μοχάμαντ Φαροχζάντ και της Τουράν Βαζιρί.

Ολοκληρώνοντας την βασική εκπαίδευση συνέχισε τις σπουδές της στην ζωγραφική. Σε ηλικία 16 ετών παντρεύτηκε τον δημοφιλή γελοιογράφο Παρβίζ Σαχπούρ, με τον οποίο απέκτησε ένα γιό τον Καμιάρ. Ο γάμος τους διήρκεσε δύο χρόνια και την επιμέλεια του Καμιάρ ανέλαβε ο πατέρας του. Continue reading

Για όσους φεγγοβολούν και για εκείνους που το αντέχουν…



Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις
Στο σέλας της θαλάσσης με τους γλάρους
Κ’ είμαι σε μια καμπίνα σου όπως εσύ μέσ’ στην καρδιά μου…”

(Εμπειρίκος Aνδρέας, από την Ενδοχώρα, Ίκαρος 1997)



*σελαγίζοντας…σελᾰγέω (σέλας), φωτίζω, διαφωτίζω — Παθ., φεγγοβολώ, λαμπυρίζω… το σέλας, λαμπρή πύρινη φλόγα, λάμψη, φως, αλλά και κεραυνός, αστροπελέκι στον Όμηρο και σε ομηρικό ύμνο αστραποβόλημα από οργισμένη ματιά…

Mimika Giannopoulou


Το Μυστικό του Χριστόφορου Τριάντη


………Στο κελί που έχτισες

με θλίψη, ρυτίδες και εκμαγεία,

μην περιμένεις ο χρόνος

να σε λυπηθεί,

Μάταια θ’ ανοίγεις τις πύλες

να δεις

που πάνε τα πουλιά.

Μέσα σου είναι το λάθος.

Αυτό είναι το μυστικό»

* Premier secret confié à Vénus. François Jouffroy, 1839

Πρέσβεις απ’ την Aλεξάνδρεια – Κ. Π. Καβάφης



Δεν είδαν, επί αιώνας, τέτοια ωραία δώρα στους Δελφούς
σαν τούτα που εστάλθηκαν από τους δυο τους αδελφούς,
τους αντιζήλους Πτολεμαίους βασιλείς.
Aφού τα πήραν

όμως, ανησυχήσαν οι ιερείς για τον χρησμό.
Την πείραν

όλην των θα χρειασθούν το πώς με οξύνοιαν να συνταχθεί,
ποιος απ’ τους δυό, ποιος από τέτοιους δυο να δυσαρεστηθεί.
Και συνεδριάζουνε την νύχτα μυστικά
και συζητούν των Λαγιδών τα οικογενειακά.

Aλλά ιδού οι πρέσβεις επανήλθαν. Χαιρετούν.
Στην Aλεξάνδρεια επιστρέφουν, λεν. Και δεν ζητούν
χρησμό κανένα. Κ’ οι ιερείς τ’ ακούνε με χαρά
(εννοείται, που κρατούν τα δώρα τα λαμπρά),
αλλ’ είναι και στο έπακρον απορημένοι,
μη νοιώθοντας τι η εξαφνική αδιαφορία αυτή σημαίνει.
Γιατί αγνοούν που χθες στους πρέσβεις ήλθαν νέα βαρυά.
Στην Pώμη δόθηκε ο χρησμός· έγιν’ εκεί η μοιρασιά.

Τάκης Σινόπουλος – “Νεκρόδειπνος”

….Ήρθανε γέροι και παιδιά.

Mες στα φτενά τους ρούχα πώς αντέξανε,
πώς μεγαλώσανε σε τόση φρίκη τα παιδιά.
Oι γέροι τρίζοντας, ψηλότεροι απ’ το σώμα τους.
Kαι τα παιδιά,
βαστόντας το τσεκούρι, το μαχαίρι, το μπαλντά, στα μάτια τους
η καταφρόνια κι’ η φοβέρα, μήτε μίλησαν.

Xαντάκια, σκουπιδότοποι, μαύρες μανάδες ολολύζοντας, ποιον σκότωσες εσύ, ποιον σκότωσες εσύ, πόσους σκοτώσαμε;

Continue reading

“Νόστος” – Χριστίνα Τσαρδίκος


Efi’s felt craft 2018

Θα γυρίσω, έλεγες.
Και τα γκρίζα σχιστά ματάκια σου,
Έπαιρναν μια νεανική καινούρια λάμψη
Σαν το ντροπαλό δάκρυ
Προσπαθούσε να κυλήσει
Πριν κρυφά το σβήσεις.

Θα επιστρέψω μια μέρα, -έλεγες-
Και θα σε πάρω κόρη μου απ΄το χέρι
Να σε πάω εκεί που μεγάλωσα….
Να σου γνωρίσω βρύσες και νεράιδες της βροχής,
Αστέρια και χρυσά στάχυα,
Βάλτους και γκρεμούς.
Ήλιους στρογγυλούς,
πουλιά και καλοκαιρινά φεγγάρια.

Να ανηφορίσουμε μαζί τον Παπάλουκα,
Μια μια τις πέτρες του να σκαρφαλώσουμε
Για να βρούμε μες τα πεύκα
Το παλιό πατρικό μου σπίτι,
Εκείνο το ερείπιο
Που ήταν παλάτι στα παιδικά μου χρόνια.

Θα επιστρέψω μια μέρα-έλεγες-
Στο μικρό μου χωριό,
-Κρυφή Ιθάκη-
Που άφησα γυρεύοντας
μια καλύτερη ζωή στα ξένα…
Τώρα που τα νιάτα μου πέταξαν
Και τα χέρια μου έλιωσαν στην σκληρή δουλειά,
Μόνο θέλω να φιλήσω το αγαπημένο χώμα
Που τόσο καιρό νοστάλγησα μακριά του,
Και να αγναντέψω μια φορά ακόμα
Τον καθαρό αρκαδικό ουρανό του…

Ήθελες να γυρίσεις.
Αλλά έπεσες σε ύπνο βαθύ
Δεν ξύπνησες πια ποτέ.

όλα σε περιμένουν.

Recipe For Life – Terry Mar


This recipe is mine
but as in the past
Change as you wish
stir slow or stir fast

Start with a half cup of infanthood
to instill a deep need of another
To form a deep bond
with a Father and Mother

Now add a cup of childhood
with a dash of growing pains
Add 2 tablespoons of common sense
which will surely swell into brains

One ounce of clumsy
for most will do
Add more if you like
it is up to you

Now this must be added slowly
one half cup of teenage years
For it includes uncertainty
and many hopes and fears

Add one ounce of know it all
and some young adult hood
You must add these ingredients
for things to be misunderstood

Two ounces of humility
stirred gently, should suffice
You may have already added discipline
so it is understood, mistakes have a price

One cup of sense of humor
and add the same in laughter
These will flavor life
many years after

Now a little pain must be added
and yes some sadness must be too
But I’m afraid the amount
is not up to me or you

You must add Love
many times along the way
It cannot be measured
but is in what you do and say

The world is the oven
and the recipe is life
We have all been through it
with its happiness and strife

Clock ticking …


Αναξιόπιστη μνήμη, μα να που
καμία μέρα δεν μπορεί να συγκριθεί με τη σημερινή.
Το κρεβάτι φτιαγμένο από ρίζες δέντρων,
το σπίτι πάντα άυλο.
Άνθρωποι πάνε κι έρχονται, κεφάλια πλημμυρίζουν καλοσύνη
βαλίτσες μισάνοιχτες, βιτρίνες, δρόμοι γεμάτοι προσμονή,
βρωμιές, λεωφορεία, κλειδιά, χαρτοφύλακες,
το τικ τακ του ρολογιού,
δόντια σφιγμένα. Πάντα μόνοι.

Ό,τι μας γλυτώνει απ’ τη μοναξιά
βρίσκεται σε ζεστούς αυχένες ανθρώπων που αγκαλιάσαμε
και μόνο εκεί.
Αυτός είναι ο προορισμός και εν τέλει η καθημερίνη σωτηρία.
Μια μέρα, έστω μία.


Γιώργος Κοκτσίδης

«Αγήτρα της σκιάς» – Αντωνία Μποτονάκη


Χτες, καθώς βούτηξα γυρεύοντας

τη ζωή

τη ζωή μου

δεμένη σε κείνο το παιδικό μου πέδιλο

που χάθηκε πριν χρόνια

μπλεχτήκανε τα δάχτυλά μου

σε μια θαλάσσια ανεμώνη

ή στα μαλλιά ενός παιδιού απ’ τη Συρία

μπορεί κι απ’ το Αφγανιστάν.


Κι εμείς που είδαμε το πρόσωπο της Μέδουσας

και πέτρωσε η καρδιά μας

και πέτρωσε η ζωή

ολοένα το βάθος του ορίζοντα κοιτάμε

προσμένοντας το θαύμα

που δεν πιστεύουμε πια.

Ν’ αδράχνεις – Ζυλ Συπερβιέλ (Jules Supervielle)

Ν’ αδράχνεις , ν’ αδράχνεις το βράδυ ,το μήλο , και το άγαλμα
Ν’ αδράχνεις τη σκιά και τον τοίχο και την άκρη του δρόμου .

Ν’ αδράχνεις το πόδι , το λαιμό μιας πλαγιασμένης γυναίκας
Κι ύστερα ν ‘ ανοίγεις τα χέρια . Πόσα αφησμένα πουλιά ,

Πόσα χαμένα πουλιά που γίνονται ο δρόμος
Ο ίσκιος , ο τοίχος , το βράδυ , το μήλο και το άγαλμα !


Μετάφραση : Ανδρέας Καραντώνης



Κι αν υποθέσουμε πως όλα έρχονταν καλά
και ταξιδεύαμε μαζί κι η πόλη έφεγγε
και το κατάστρωμα πλημμύριζε στη μουσική
κι η θάλασσα ήταν δική μας κι η στεριά
λουλούδιαζε σαν ανθισμένο περιβόλι
αν υποθέσουμε πως ταξιδεύαμε παντοτινά
κι η αγάπη σου ανάβλυζε μέσα στα μάτια –
Τι κουβεντιάζουμε, κανένα γιατρικό δεν ωφελεί
καμιά αλλαγή στο αίμα δεν αντέχει

Aπό το βιβλίο του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου Θάλασσα και συγχρονισμός