Pablo Neruda – Βασίλισσα

15940442_660489877456844_5915604594719646274_n

Σε ονόμασα βασίλισσα.

Υπάρχουν ψηλότερες από σένα, ψηλότερες.

Υπάρχουν αγνότερες από σένα, αγνότερες.

Υπάρχουν ομορφότερες από σένα, ομορφότερες.

Αλλά εσύ είσαι η βασίλισσα.

Continue reading

ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΚΙ ΕΓΩ – Σταμάτης Μαλέλης

 
Στο κατόπι μας πάντα περπατάει ένα… τέρας. Άλλοι το λένε φόβο, άλλοι απέχθεια και μίσος. Μπορεί να αφορά στα ανεκπλήρωτα όνειρά μας, στις παλιές πληγές που προστατεύουμε, στις σκληρές ιδιότητες ανθρώπων που μας τρόμαξαν και μας πλήγωσαν όταν ήμασταν παιδιά. Ο Γιουνγκ το αποκαλεί «σκιά», ο Φρόιντ «αυτό» κι η Gestalt «δαίμονα».

Η ανάσα του προκαλεί ταχυκαρδίες και απειλή επικείμενου θανάτου. Χιλιάδες ζωές έχουν αναλωθεί, έχουν στηθεί «σε αναμονή», έχουν γίνει αβίωτες μήπως και παγώσουν αυτή την ανάσα, αυτή την απειλή. Λιγότεροι τόλμησαν να γυρίσουν και να κοιτάξουν το τέρας κατάματα. Να το προκαλέσουν κιόλας. Να πουν, στον εαυτό τους, «πέθανε ρε» και να διαπιστώσουν ότι με κάποιον μαγικό τρόπο το τέρας μαζεύεται στη γωνιά του κι η ανάσα απελευθερώνεται. Continue reading

Από παραλήπτη σε παραλήπτη – Προμηθεύς Πυρφόρος

“Έραψα τα χείλια και δέθηκα στο κρεβάτι να παίζω το νεκρό στο τσίρκο της πόλης. Και τότε σ’ έψαχνα πιο πολύ. Μα τότε, ακόμη δεν ήσουν. Είναι απρόσμενες οι γεννήσεις των ανθρώπων, για να ΄χει ενδιαφέρον το κύμα της ζωής. Έχω περάσει αιώνες κι αιώνες, μα σαν και τούτον δεν ξανά ΄χε. Είναι που ανεβοκατεβαίνουν τα σύμπαντα, για να προλάβουν τις εξελίξεις.”

Δ. Γαλάνη – Π. Σιδηρόπουλος – ο λόγος της σιωπής

 

….Κι αφού στα λόγια του κανείς
ποτέ δεν απαντούσε
μόνος του όπως ζούσε
βρήκε την γλώσσα της σιωπής.
Κι είπε το θάνατο αρχή
Τον έρωτα είπε φόβο
Την πόλη έλεγε σιωπή
Τη θάλασσα είπε δρόμο
Μα δεν μπορούσε την σιωπή
κι έτσι όπως ζούσε μόνος
φοβότανε το φόβο
πήρε το τέλος σαν αρχή…..

Μαρία Φαραντούρη – Ο χορός των επτά πέπλων

…Θεοί και μύστες, του κόσμου θύτες
θα σβήσουν όλοι μια στιγμή.
Τσιγγάνοι, αγύρτες, της γης ξενύχτες,
θα δουν την άνοιξη μια αυγή.

Φωτιά στου κοριτσιού το βλέμμα
τρελό στήνει χορό για μένα.
Επτά τα μυστικά της πέπλα,
καρδιά τις αντοχές σου μέτρα….

Μίλτος Πασχαλίδης – Περσείδες


….Δεν πέφτουνε, χρυσάφι μου, τα κάστρα με ευχές
ούτε ξυπνούν τα όνειρα στις μαύρες τις οθόνες
δεν ξεγελούν τον ίσκιο τους οι μοναχές καρδιές
φτιάχνουν χαρμάνι λησμονιάς μα ξημερώνουν μόνες.

Ανοίγω τα χέρια μου που όλο τον κόσμο χώρεσαν
και τώρα πια χωράνε μόνο εσένα.

* Οι Περσείδες είναι βροχή διαττόντων αστέρων (μετέωρα ή πεφταστέρια όπως είναι κοινώς γνωστά στην παράδοση, τα οποία, σύμφωνα με την λαϊκή δεισιδαιμονία, όταν τα βλέπεις να πέφτουν μπορείς να κάνεις μια ευχή που θα πραγματοποιηθεί).

Sonny Black – Heart and Soul

 

Aπόψε νάρθεις απ’ τη θάλασσα
φέρνοντας πίσω τα ναυάγια απ’ τα ταξίδια
κι όλους τους φάρους που σου χάλασα
γιατί μια τους άναβαν τα όνειρα
και μια τους έσβηνε η ζωή η ίδια.

Giorgos Potamitis

Ο καημός της φυσαρμόνικας – Μαρία Δημητριάδη

 

…..Κι όπως έρχεσαι έτσι φεύγεις
έτσι απρόσμενα αγαπάς
μισείς ξεχνάς, πλάνες μαζεύεις
μα η καρδιά μου χιονισμένη, στέπα ερημική
προσμένει τον καημό σου
πάντα καρτερεί.

Όνειρο που φεύγει είναι η ζωή
μέσα στ’ όνειρό μου είσαι κι εσύ…

Διάφανα Κρίνα – Τελευταίο Ποτό Με Το Διάβολο

Οι μέρες κλειδώνουν τα σπλάχνα τους στις αποθήκες των τρένων. Χαιρετώ τα φουγάρα μόνο, και τους λόφους, που μέθυσα τα βράδια των αμαρτιών.
Κάπως έτσι, γεννιέται η τρέλα, τρέλα μου -!-
Τρεκλίζοντας, πότε στην αντοχή, και πότε στα χείλη του ποτηριού, που ήπιε ο διάβολος το αχ, της ηδονής..

 

Προμνησία ή déjà vu

Ο όρος προμνησία περιγράφει την αίσθηση ότι κάποιος έχει δει ή βιώσει ξανά στο παρελθόν μία κατάσταση. Συχνότερα χρησιμοποιείται ο όρος déjà vu που στη γαλλική γλώσσα σημαίνει “ήδη ιδωμένο”.

Η εμπειρία της προμνησίας συνοδεύεται συνήθως από μία αίσθηση “παράξενου”, και αποδίδεται από το υποκείμενο της εμπειρίας σε όνειρό του, παρόλο το ότι υπάρχει η αίσθηση ότι η εμπειρία έχει πραγματικά υπάρξει στο παρελθόν. Το φαινόμενο είναι αρκετά συχνό και επίσημες έρευνες έχουν δείξει ότι περισσότερο από το 70% των ανθρώπων το έχουν βιώσει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους.

Υπάρχουν αναφορές σε εμπειρίες προμνησίας στη λογοτεχνία του παρελθόντος, γεγονός που αποδεικνύει ότι το φαινόμενο δεν είναι νέο.

https://el.wikipedia.org/

Το τραγούδι της νύχτας – Φλέρυ Νταντωνάκη

….’Να ‘μαι ” φωνάζω μπροστά στον καθρέφτη
”γυναίκα από πέτρα με ψυχή βιασμένη”
κοιτάζω τη φάτσα μου να βλέπει τον κλέφτη
”να ‘μαι ” ψελλίζω κοντά στον καθρέφτη
διακρίνω τη χλόη μου με στάχτη βαμμένη
και κει μπρος στα πόδια μου το σώμα μου πέφτει
”να ‘μαι ” υστερίζω σιμά στον καθρέφτη
τον χτυπώ με γροθιά και με βλέπω σπασμένη.

Ξυπνώ μουσκεμένη κοντά σ’ ένα κάλπικο ψεύτη.

Ξυπνώ μουσκεμένη…

 

Με την μαγική φωνή της Φλέρυς…
…αφιερωμένο στα “εγκληματα” καρδιάς…

στίχοι Μιχάλη Μαρματάκη – μουσική Τερμίτες
από το δίσκο Τσιμεντένια Τραίνα, 1986

«One Irish Rover» …. στου Φιλοπάππου

Το καλοκαίρι του 1989 στην Αθήνα έζησε μια σημαντική μουσική συνάντηση. Ο Μπομπ Ντίλαν είχε μόλις ολοκληρώσει την ευρωπαϊκή του περιοδεία με δύο εμφανίσεις στην Ελλάδα. Ο Βαν Μόρισον ταξίδεψε με συνεργείο του BBC, το οποίο θα κατέγραφε τα ταξίδια για το ντοκιμαντέρ με τίτλο: «One Irish Rover». Οι δύο μύθοι της μουσικής συναντήθηκαν στην Αθήνα και αποφάσισαν να παίξουν λίγη μουσική με θέα την Ακρόπολη και τον γαλάζιο ουρανό….

Η απρόβλεπτη συνάντηση του Μπομπ Ντίλαν και του Βαν Μόρισον στην Ακρόπολη. Ανέβηκαν στον λόφο του Φιλοπάππου να απολαύσουν τη θέα και κατέληξαν να παίζουν με τις κιθάρες τους…

Στου Φιλοπάππου.

Roumpakis Yiannis

Louis Armstrong – Sometimes I Feel Like A Motherless Child

Sometimes I feel like a motherless child
A long way from home, a long way from home
Sometimes I feel like I’m almost done…

” Μερικές φορές αισθάνομαι σαν ένα παιδί που δεν έχει μητέρα “…

Είναι ένα παραδοσιακό σπιρίτσουαλ των μαύρων . Χρονολογείται από την εποχή της δουλείας στις Ηνωμένες Πολιτείες όταν ήταν κοινή πρακτική να πουλούν τα παιδιά των δούλων μακριά από τους γονείς τους. Μια από τις πρώτες εκτελέσεις του τραγουδιού χρονολογείται από τη δεκαετία του 1870 από τον τραγουδιστή Fisk Jubilee .

Continue reading

Είναι αυτό το νέο Gangnam Style; Το διαδίκτυο «τρελάθηκε» με το pineapple pen

Ένα νέο τραγούδι που έρχεται από την Ιαπωνία και φέρει τον τίτλο “pineapple pen” έχει κατακλύσει το διαδίκτυο και είναι πολύ κοντά στο να πάρει το χρίσμα από τον Psy και το Gangnam Style.

 

Στο μουσικό βίντεο που έχει μέχρι στιγμής πάνω από 5 εκατομμύρια προβολές, εμφανίζεται ένας Ιάπωνας ονόματι Πίκο Τάρο (Piko Taro), ο οποίος εξηγεί ότι αν συνδυάσεις ένα στυλό με ένα μήλo και έναν ανανά έχεις ένα στυλό-ανανά-μήλο-στυλό (pen-pineapple-apple-pen).

Και ναι αυτοί οι βαθυστόχαστοι στίχοι έχουν τρελάνει τον κόσμο των social media από τη στιγμή που το 9GAG δημοσίευσε το τραγούδι με σχόλιο: «Αυτό θα είναι το νέο ringtone του κινητού σας».

Ο Τάρο ανέβασε το βίντεο του στο YouTube πριν από περίπου ένα μήνα, στις 25 Αυγούστου και έχει κυκλοφορήσει σε όλο τον κόσμο. Continue reading

«The Honeymoon Song» – Beatles

Σου θυμίζει κάτι ???????

 

Οι Beatles στο ξεκίνημα της καριέρας τους, στο στούντιο του ΒΒC, ερμηνεύουν το τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη, «Aν θυμηθείς τ΄ όνειρό μου». Στα αγγλικά μεταφράστηκε ως «The Honeymoon Song».

Δεν είναι η πρώτη διασκευή τραγουδιού του Μίκη, από μεγάλο συγκρότημα. Έχουν γίνει άπειρες, τόσο δικές του όσο και του Μάνου Χατζιδάκη. Για τα δύο ιερά τέρατα της μουσικής και της διανόησης, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι αν είχαν αποφασίσει να ζήσουν και να εργαστούν στο εξωτερικό, θα είχαν κάνει μια ανεπανάληπτη καριέρα.

Ωστόσο και από την Ελλάδα, κατάφεραν να κερδίσουν την αναγνώριση του έργου τους από το κοινό και τους συναδέλφους τους, που είναι και ο πιο δύσκολος κριτής. Και αυτό σε μια εποχή που δεν υπήρχε η εύκολη διασπορά με το διαδίκτυο, αλλά πάντα η καλή μουσική έβρισκε τρόπο να φθάσει παντού….

http://www.mixanitouxronou.gr/i

Το «Don’t Stop Me Now» των Queen το πιο χαρούμενο τραγούδι στον κόσμο

 

Ο νευροεπιστήμονας Jacob Jolij θέλησε να βρει το απόλυτα «χαρούμενο» τραγούδι  στον κόσμο. Για αυτό τον λόγο δημιούργησε μία φόρμουλα για χαρούμενα τραγούδια, μελετώντας 126 κομμάτια από μία περίοδο 50 ετών.

Στην συνέχεια η εταιρεία Alba έβαλε Βρετανούς να διαλέξουν τα τραγούδια που τους έκαναν πιο χαρούμενους. Στη συνέχεια ο Jolij πήρε τις απαντήσεις του και εξέτασε τα τραγούδια με τα
Continue reading

“Hulló levelek” – «Πεσμένα φύλλα»

 

“Hulló levelek” ο ουγγρικός τίτλος της σύνθεσης του Ουγγρό-Γάλλου συνθέτη Joseph Kozma. «Πεσμένα φύλλα» δηλαδή… Από αυτή τη σύνθεση ,ο Kozma έφτιαξε τη μουσική για το μπαλέτο “Rendez-vous” του 1945, σε χορογραφία Roland Petit.
Το” λιμπρέτο” ήταν του Jacques Prevert κι η αυλαία της σκηνής φιλοτεχνημένη απ΄ τον Pablo Picasso.

Το τραγούδι ακουγόταν στην ταινία του 1946 Les Portes de la Nuit, σε σκηνοθεσία Marcel Carné, σενάριο Jacques Prévert, και πρωταγωνιστές τους Yves Montand και Serge Reggiani.

Μελαγχολικό ή όχι ένα τραγούδι που έχει μεγάλη ιστορία, έχει ζήσει πολλές περιπέτειες κι έχει δει μεγάλες δόξες. Ένα υπέροχο τραγούδι σ΄όποια γλώσσα κι αν τ΄ακούς .Είτε στο πιάνο , ή απ΄τη ζεστή φωνή του Nat King Cole ακόμα ή σ’ όποια άλλη εκτέλεση προτιμάτε.

Γαρύφαλλα των βράχων – Μάνος Ξυδούς

Kοιμήσου έξω γίνεται χαμός
λαβύρινθος ο κόσμος και οι ανθρώποι
στην έξοδο ανοίγεται γκρεμός
θα χάσεις το ασημένιο σου το τόπι.

Κοιμήσου σου παράγγειλαν στολή
κλουβί να φυλακίσουν το μυαλό σου
στην έξοδο γραμμένη η εντολή
παράδωσε τα πάντα η παραδώσου.

Το χαμόγελο του Μπαμπά – ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΔΡΕΟΠΟΥΛΟΣ

 

Αν ήσουν εδώ σήμερα το σπίτι μας  θα ήταν γεμάτο κόσμο

για τη γιορτή σου ….

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ!

dad

Κολώνα του σπιτιού!

Σε φώναζε η μαμά.

Και ‘συ,

πίνοντας τον καφέ σου

στο τραπεζάκι της κουζίνας,

την άκουγες με ικανοποίηση.

Τις κρύες νύχτες του χειμώνα,

μου ‘λεγες παραμύθια ..

Αλήθεια.. που τους έβρισκες

τόσους βασιλιάδες;


Κράτα το

Careless Whisper – Vintage 1930’s Jazz Wham!

Οι μεγαλύτερες επιτυχίες σε vintage διασκευές

Αν είστε λάτρης καθετί vintage, οι Postmodern Jukebox είναι η μπάντα που θα λατρέψετε!

Το μουσικό όχημα του πιανίστα, συνθέτη και ενορχηστρωτή Scott Bradlee ξεεκίνησε το 2013 βάζοντας σκοπό να διασκευάσει εκατοντάδες μεγάλες επιτυχίες της εποχής μας -και όχι μόνο- με ένα στιλ που παραπέμπει απευθείας στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα.

http://releaseathens.gr/artist/scott-bradlees-postmodern-jukebox/

“ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ ΜΟΥ…ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΟΥ;”

 

Με ευκαιρία την εορτή του Αγίου Παντελεήμονος 27 Ιουλίου θα ήθελα να πω σε όσους χρησιμοποιούν τη φράση «τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου» ότι ο Παντελής ο Αστραπογιαννάκης ήταν Κρητικός κι έζησε στο αντάρτικο την περίοδο της κατοχής της Κρήτης από τους Ενετούς.

Εκτός από την παλικαριά του διέθετε λέγειν και ικανότητες εμψυχωτή. Μιλούσε στους άντρες του αλλά και στους κατοίκους των χωριών, υποσχόμενος ότι πριν περάσει πολύς καιρός η Κρήτη θα ελευθερωθεί από τους Ενετούς.

Πράγμα που άργησε κάποιους αιώνες να συμβεί. Κι αν ο Παντελάκης ζούσε σε όλο το διάστημα της ενετοκρατίας, τις ίδιες υποσχέσεις θα έδινε για απελευθέρωση.Τον είχαν μάθει, λοιπόν, οι Κρητικοί και όταν πήγαινε να τους μιλήσει και να τους δώσει ελπίδες για ταχεία απελευθέρωση, του έλεγαν όλοι, εν χορώ “Ξέρουμε, ξέρουμε.. τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου”

Να μη το λέτε όσοι το λέτε κοροϊδευτικά λοιπόν. Γιατί για τη λευτεριά έλεγε ότι έλεγε το παλικάρι ο Παντελάκης!

Giorgos Potamitis

Léo Ferré ποιητής του έρωτα και της αναρχίας

Λεό Φερρέ

(Léo Ferré, Monaco, 24 Αυγούστου 1916 – Castellina-in-Chianti Toscane,
14 Ιουλίου 1993)

ΛΕΟ ΦΕΡΡΕ : «Η ΜONAΞΙΑ»

Είμαι από μία χώρα αλλιώτικη απ’ την δική σας
μία αλλιώτικη γειτονιά μία αλλιώτικη μοναξιά
ανακαλύπτω απόψε δρόμους που θα διαβώ
του δικού σας κόσμου πια δεν είμαι
μα προσμένω αποτελέσματα μεταλλάξεων
βιολογικά βολεμένος με την ιδέα που έχω
για την βιολογία κατουράω, χύνω και κλαίω
υπάρχει άραγε κάποια ανάγκη να φτιάξουμε τις ιδέες μας
λες και τάχα ήταν βιομηχανοποιημένα προϊόντα;
εγώ έτοιμος είμαι πάντως να σας προμηθεύσω τα καλούπια
μα…
η μοναξιά…
τα καλούπια αυτά είναι καινούργιου τύπου,
σας το λέω πως χύθηκαν αύριο το πρωϊ
κι αν δεν διαθέτετε απ’ απόψε την σχετική αίσθηση διάρκειας
δεν κάνει να σας την μεταδώσω
και είν’ ανώφελο να κοιτάζετε μπρος
γιατί το μπρος είναι τελικά πίσω και η νύχτα μέρα
και…
η μοναξιά…
είναι απόλυτη ανάγκη τ’ αυτόματα πλυντήρια στις γωνίες των δρόμων
να μείνουν ελεύθερα σαν τους σηματοδότες
οι μπάτσοι της λευκότητας να σας υποδείχνουν
το σε ποιο κουτί σας επιτρέπεται να πλύνετε
εκείνο που εκλαμβάνετε για συνείδησή σας
αλλά δεν είναι παρά ένας εθισμός του όργανου του νευροφυτικού
που χρησιμεύει γα εγκέφαλός σας
και όμως…
η μοναξιά…
η απελπισία είναι η ύψιστη μορφή κριτικής
για την ώρα ας την πούμε συμβατικά «ευτυχία»
οι λέξεις που ξεστομίζετε δεν είναι πια «οι λέξεις»
μα κάποιο είδος αγωγού για ν’ αποκτήσουν καλή συνείδηση
οι αναλφάβητοι, μα…
η μοναξιά…
ο αστικός κώδικας αλλά γι’ αυτόν αργότερα ας τα πούμε
γιατί τώρα θα ’θελα να συστηματοποιήσω το ασυστηματοποίητο
θα ’θελα να μετρήσω τις δαναϊδες δημοκρατίες σας
θα ’θελα να κλειστώ στο απόλυτο κενό και να γίνω
το ανείπωτο, το μη πραγματοποιήσιμο
το μη αγνό μέσα στην έλλειψη κάθε διαύγειας.
Η διαύγεια κρύβεται μες στα παντελόνια μου.

(Δημοσιεύθηκε στο 18ο τεύχος της «Ανοιχτής Πόλης») Continue reading