Ν’ αδράχνεις – Ζυλ Συπερβιέλ (Jules Supervielle)


Ν’ αδράχνεις , ν’ αδράχνεις το βράδυ ,το μήλο , και το άγαλμα
Ν’ αδράχνεις τη σκιά και τον τοίχο και την άκρη του δρόμου .

Ν’ αδράχνεις το πόδι , το λαιμό μιας πλαγιασμένης γυναίκας
Κι ύστερα ν ‘ ανοίγεις τα χέρια . Πόσα αφησμένα πουλιά ,

Πόσα χαμένα πουλιά που γίνονται ο δρόμος
Ο ίσκιος , ο τοίχος , το βράδυ , το μήλο και το άγαλμα !

 

Μετάφραση : Ανδρέας Καραντώνης