Λωτός: Το θεικό άνθος

Το βράδυ το νούφαρο κλείνει τα άνθη του, μαζεύεται στο νερό και χάνεται. Με την αυγή ξεπροβάλλει από το νερό και ανοίγει προς στο φως της Ανατολής.

Όταν η βροχή γεμίζει το λουλούδι τού λωτού, το πέταλο ταλαντεύεται για μια στιγμή μαζί με κάθε σταγόνα, και όταν συγκεντρώσει μέχρι ένα σημείο το νερό, τα πέταλα ξεχειλίζουν και το καθαρό σαν κρύσταλλο νερό φεύγει μακριά χωρίς οποιαδήποτε λύπη ή προσκόλληση.

Μετά, όταν το νερό πέφτει πάλι πάνω στα φύλλα τού λωτού, το νερό τρέχει αδειάζοντας ξανά στη λίμνη του λωτού. Παρατηρώντας αυτό το θέαμα με άδειο νου, σκέφτηκα: “Ο λωτός παίρνει μόνο τόσο βάρος όσο μπορεί να κρατήσει˙ μια σταγόνα παραπάνω, και ξεχειλίζει εντελώς!”

Με έχει εντυπωσιάσει τέτοια φρόνηση. Αν ο λωτός έπαιρνε το νερό λαίμαργα, το πέταλο θα κατέληγε σχισμένο ή ο μίσχος του θα έσπαζε απότομα.

Οι αρχές για τη ζωή στον κόσμο είναι ακριβώς οι ίδιες…

Beop Jeon, αρχηγός γιόγκι τού Κορεάτικου Βουδισμού