Τι είπε μια νύχτα το κλαρίνο του Τάσου Χαλκιά στους ακροατάς του

O Βασίλης Αλεξίου στον Τάσο Πορφύρη

 

Εσείς που ακούτε δεν ακούτε.
Μες στα φαράγγια του μυαλού σας
μες στις χαράδρες της ψυχής σας
σε βάραθρα αγριωπά πνιγμένα στ’ ασφοδέλια
γεμάτοι είσαστε από φωνές που φύγαν.

Εσείς που ακούτε δεν ακούτε.
Γερμένοι προς τα μέσα σας πηγάδια
τρυγάτε νήπιες φωνές της μνήμης.
Λέξεις που θέλατε να πείτε
και τις πνίξατε,
το λάλον ύδωρ της φωνής σας
που το στέγνωσαν
τα ψέματα του κόσμου
κι οι συμβάσεις
και της ανάγκης ο ζυγός
ο μισθοφόρος.

Εσείς που ακούτε δεν ακούτε.
Όμοια νεκροί που μόνον στα όνειρά τους ζούνε.

Μα εγώ,
σας/τα ανασταίνω! Continue reading