Νικόλαος Κ. Μυστράκης: Ο γιατρός της προσφοράς (1873-1956)

Το 2006 κυκλοφόρησε κι ένα βιβλίο με θέμα τον αλτρουιστή γιατρό , του κ. Δημήτρη Αετουδάκη, που με το σπάνιο λογοτεχνικό του ύφος ξεδιπλώνει όλες τις πτυχές της χαρισματικής προσωπικότητας του Νικολάου Μυστράκη.

mistrakis

Ο Νικόλαος Μυστράκης γεννήθηκε στις 12 Μαίου του 1873, στο Ατσιπόπουλο , και ήταν παιδί πολυμελούς οικογένειας. Γονείς του ο Κώστας Μυστράκης και η Μαρία Παπαλεξάκη.

Ήταν η εποχή που χάλκευε το αγωνιστικό πνεύμα των νέων ανθρώπων Συνετέλεσε και το ιστορικό παρελθόν της οικογένειας κι έτσι διαμορφώθηκε ο χαρακτήρας του μικρού, με όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν κάθε Κρητικό, με πλήρη επίγνωση της σημαντικής καταγωγής του.

Μετά το δημοτικό σχολείο , που τέλειωσε στο χωριό του, γράφτηκε στο τότε ελληνικό Γυμνάσιο Ρεθύμνου.

Αν και η εκπαίδευση δεν ήταν στα σημερινά πρότυπα χρονικής διάρκειας, εν τούτοις τα παιδιά ,έχοντας δασκάλους , κορυφαίες μορφές της εκπαίδευσης , μάθαιναν καλά γράμματα. Και μπορούσαν άνετα να μεταλαμπαδεύσουν το φως της γνώσης.

ΣΤΗΝ ΕΔΡΑ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ

Έτσι ο Νικόλαος με το απολυτήριο του Γυμνασίου, μόρφωση εξαιρετική για τα δεδομένα της εποχής, διορίστηκε δάσκαλος στα Ρούστικα, αρχικά και στη συνέχεια στις Μουρνιές Χανίων. Πόθος του Μυστράκη , όμως , ήταν να σπουδάσει ιατρική. Κι ο πατέρας του, που διέθετε και τη σχετική οικονομική άνεση, δεν είχε καμιά αντίρρηση.
Στα 19 του χρόνια λοιπόν ο νεαρός Μυστράκης, αφήνει πίσω του την έδρα του δασκάλου ,ανεβαίνει στην Αθήνα και γράφεται στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Αν και οι πειρασμοί για έναν επαρχιώτη φοιτητή ήταν πολλοί, ο Νικόλαος, θωρακισμένος με τις οικογενειακές παραδόσεις, ήξερε να βάζει προτεραιότητες στη ζωή του Με άνεση , λοιπόν ,τέλειωσε, αριστούχος ,τις σπουδές του στην Γενική Ιατρική και εξειδικεύτηκε στην Μαιευτική.

Σύμφωνα με αναφορά του κ. Αετουδάκη, στο βιβλίο του «Σκόρπιες μνήμες» ,ο Νικόλαος Μυστράκης μετεκπαιδεύτηκε στην Γερμανία , πραγματικό κατόρθωμα για την εποχή του.

Εκείνο που τον χαρακτήριζε ήταν και μια έμφυτη αρχοντιά και προκαλούσε το σεβασμό , με το μετρίου αναστήματος , αλλά χαριτωμένο του παρουσιαστικό.

ΜΟΡΦΩΣΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗ

Σαν γνήσιος Ατσιπουλιανός , δεν άφησε καμιά ευκαιρία, για περισσότερη γνώση ,να πάει χαμένη. Συμπλήρωσε λοιπόν τη μόρφωσή του με Γαλλικά και Γερμανικά. Ήταν στα 1897, που ετοιμαζόταν να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του στη φαρμακευτική, γιατί εκείνα τα χρόνια ο γιατρός παρασκεύαζε ο ίδιος τα φάρμακα που έδινε στους ασθενείς του. Η έκρηξη της επανάστασης, όμως , ξύπνησε τον πατριώτη μέσα του κι έτρεξε να προσφέρει. από τους πρώτους, τις αγωνιστικές του υπηρεσίες στο νησί του.

Μέλος της γ΄ τάξης των αγωνιστών, έκανε το χρέος του σαν Κρητικός και το 1902 τελειώνει τις σπουδές του , αποκτά ειδίκευση το 1905 και επιστρέφει στον τόπο του αδιαφορώντας για τις ευκαιρίες, καριέρας ζηλευτής, που θα του εξασφάλιζε η παραμονή στην πρωτεύουσα.

Εδώ προσφέρει τις υπηρεσίες του στο Δημοτικό Νοσοκομείο Ρεθύμνου που είχε κτισθεί από τους Ρώσους και σήμερα στεγάζει τη σχολή Αστυφυλάκων.

ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ

Νέο κάλεσμα της πατρίδας το 1912, ξεσηκώνει το νεαρό γιατρό, που κατατάσσεται από τους πρώτους, εθελοντής στον ελληνικό στρατό, με πολλούς συγχωριανούς του, γιατί είναι γνωστή η προσφορά των Ατσιπουλιανών σε όλους τους εθνικούς αγώνες.
Υπηρέτησε στο 1ο και 6ο Στρατιωτικά Νοσοκομεία και αργότερα στο Μεσολόγγι.

Μετά την αποστρατεία του επιστρέφει στο χωριό του και στα 1918, τοποθετείται επιμελητής στο Δημοτικό Νοσοκομείο μέχρι το 1925. Παράλληλα εξυπηρετούσε και πάσχοντες συγχωριανούς του στο πατρικό του σπίτι που αποτελούσε ιατρείο και φαρμακείο.

Ήταν άνθρωπος που λάτρευε τη διαφάνεια και ήθελε να βλέπει γύρω του ανθρώπους με άποψη που μόνο η σωστή ενημέρωση διαμορφώνει . Βλέπουμε λοιπόν να δημοσιεύει στα 1926. στην εφημερίδα «Κρητική Επιθεώρηση» έναν εκτεταμένο πίνακα με τους ασθενείς που εξυπηρετήθηκαν στο νοσοκομείο. Και μας έδωσε με τον τρόπο αυτό και μια πολύτιμη εικόνα ,για τον μελλοντικό ερευνητή της κατάστασης που επικρατούσε στον τομέα της υγείας εκείνη την εποχή στο Ρέθυμνο.

ΕΝΕΡΓΟΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΑ ΚΟΙΝΑ

Εργάζεται άοκνα ο Νικόλαος Μυστράκης , αλλά και πάλι νοιώθει ανεπαρκείς τις υπηρεσίες του στον τόπο . Παράλληλα με τα ιατρικά του καθήκοντα , ασχολείται ενεργά με τα κοινά.

Και στη διάρκεια 1903-1905, εκλέγεται δήμαρχος Ατσιποπούλου, αναλαμβάνοντας δήμο με τα τεράστια προβλήματα δώδεκα χωριών ,που ανήκαν στην διοικητική δικαιοδοσία του. Και το τονίζουμε αυτό, για να φανεί η ανιδιοτελής ανάγκη προσφοράς, που διέκρινε το Μυστράκη , χωρίς ιδιοτέλειες και προσωπικές φιλοδοξίες.

Ο τόπος τον απασχολούσε και η αναζήτηση τρόπου απομάκρυνσης της μιζέριας Οι συνθήκες της εποχής , υποχρέωσαν το δήμαρχο να δημιουργήσει ομάδες νέων, ικανών να υπερασπιστούν τον τόπο τους, αν χρειαστεί. Δημιουργήθηκε έτσι ο σκοπευτικός σύλλογος με πρόεδρο τον ίδιο.
ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Τα χρόνια περνούν κι όλοι πιέζουν το γιατρό να δημιουργήσει και οικογένεια. Είχε δικαίωμα κι αυτός στις χαρές της ζωής. Ο ίδιος αποφασίζει ν’ ασχοληθεί με τον εαυτό του έχοντας πια «πατήσει» τα 47 του χρόνια. Εκλεκτή του είναι η Χρυσή Μιχαήλ Κωστάκη και ο γάμος τους γίνεται 12 Ιανουαρίου 1920. Αποδεικνύεται, ωστόσο, κι ένας εξαιρετικός οικογενειάρχης που καμαρώνει τα παιδιά του Κώστα, Μαρία, Ειρήνη και Γαρυφαλιά.

Αν και μεγάλος στην ηλικία ,για τα δεδομένα της εποχής , μεταδίδει στα παιδιά του νεανικό ενθουσιασμό για κάθε τι πρωτοπόρο και δημιουργικό που ωφελεί τους γύρω μας.
Στο βιβλίο του «Σκόρπιες Μνήμες» ο κ. Αετουδάκης , αναφερόμενος στον αλτρουιστή Νικόλαο Μυστράκη , τονίζει ότι έβαζε το καθήκον πάνω από όλα.
Ακόμα κι όταν είχε ο ίδιος πυρετό, όσο άρρωστος κι αν ήταν δεν άφηνε αβοήθητο τον πάσχοντα που τον χρειαζόταν.

Ούτε μια στιγμή επίσης δεν σταμάτησε να συμπληρώνει τις γνώσεις του ιδιαίτερα γύρω από τις εξελίξεις στην επιστήμη του.

Κατάφορτη ήταν η βιβλιοθήκη του και τα δέματα με νέα βιβλία δεν σταματούσαν ποτέ να φθάνουν στο σπίτι .

Η συμπεριφορά του στον ασθενή ήταν παραπάνω από αδελφική. Με τρυφερότητα, αγάπη, κατανόηση αντιμετώπιζε κάθε περίπτωση.

Έκανε πάντα άριστη διάγνωση και έδινε αποτελεσματική θεραπεία.
Αλλά το σπουδαιότερο είναι ότι είχε ένα μοναδικό τρόπο να δίνει κουράγιο και να ανυψώνει το ηθικό του ασθενούς.

Όσο για χρήματα ήταν το τελευταίο που τον απασχολούσε. Ένας πραγματικά «ανάργυρος» γιατρός.

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Ο χρόνος άρχισε να βαραίνει στους ώμους του. Ο ίδιος όμως δεν εννοούσε να καταθέσει τα όπλα του αγώνα για τον συνάνθρωπο. Δεν αποφάσιζε να ξεκουραστεί.
Κάποτε αρρώστησε σοβαρά Και αυτή η ασθένεια που τον κράτησε μεγάλο διάστημα, κατάκοιτο , τον έστειλε στον τόπο των δικαίων στις το Γενάρη του 1956. Έφυγε με την ικανοποίηση της πλήρους καταξίωσης και της απόλυτης στοργικής φροντίδας των αγαπημένων του .

http://www.politistiko-rethymno.org/%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CE%BF%CF%82-%CE%BA-%CE%BC%CF%85%CF%83%CF%84%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82-%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CF%81%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF/

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s